Zoeken in deze blog

zondag 13 juni 2021

Verbonden in ongebondenheid

 

Verbonden in ongebondenheid

 




Een paadje naar links, of rechts,

de afslag nemen, of toch rechtdoor

nu, of later, vrijheid ervaren kan slechts

door gegeven vertrouwen.


Samen verenigd

verbonden in ongebondenheid

loslaten herenigd

tot liefdevolle intimiteit.


Vrijheid in het samenzijn

is samen en soms alleen

een mooier geschenk is niet te geven

om samen gelukkig in een relatie te zijn.

 

zaterdag 12 juni 2021

Marie en Bertus

 


Marie en Bertus

Wanneer je bovenstaande namen in deze huidige tijd leest denk je onwillekeurig, deze zijn niet van deze tijd. Vroeger werden veel voornamen vernoemd. Er was een vernoemingsgewoonte om het nageslacht te vernoemen naar hun voorouders. Ook vaak afgeleid van Albertus (Bert, Bertus), Maria (Marie). Tegenwoordig is iedereen vrij om voornamen zelf te kiezen en in de tegenwoordige tijd wenst men zich in namen geven vooral te onderscheiden.

De naam Marie is echter een aantal jaren geleden gekozen door mijn kleindochters van toen zeven en vijf jaar en gegeven aan een kitten van 10 weken. Een poesje wat ze hadden uitgezocht uit een nestje van vijf. Het was de enige langharige poes met blauwe ogen, lijkend op een siamees. Prachtige crème kleurige vacht, geaccentueerd door donkere (chocolade) tinten op gezicht, oren poten en staart.  Al de andere broers en zusjes waren kortharig en anders gekleurd.  Hoe dat mogelijk was? Alleen de moederpoes zal het kunnen uitleggen. Bertus is een ander verhaal, daar kom ik nog op terug.

Marie is eigenzinnig, vriendelijk, intelligent, speels, maar vooral kindvriendelijk. Aan drukte heeft ze een hekel. Vooral als de kinderen veel met haar wilden kroelden, en/of spelen verstopte ze zich soms dagen lang. Niemand kon haar vinden, terwijl het etensbakje steeds leeg was en de kattenbak gevuld. Uiteindelijk kwamen ze erachter, dat ze zich in een lade van de ladekast verstopte. Aan de achterzijde had ze een opening gevonden, terwijl de lade gesloten bleef. Nu, als volwassen poes zou ze er niet meer in kunnen passen.

Marie heeft haar plek in het gezin gevonden en gaat daarin ongestoord haar gang. En… ze gaat op stap. Beziet op grote en voor haar veilige hoogte al het gebeuren beneden in de tuin. Opeens is daar die zwarte kater. Hij komt af op het etensbakje via de openstaande keukendeur. Marie was snel beneden en pikte het niet. Ze joeg hem weg, maar die prachtige grote zwarte kater gaf het niet op, halsstarrig kwam hij dagelijks op haar terrein terug. Hij was niet van plan weg te gaan en werd door Marie geaccepteerd en door het gezin opgenomen. Uit het niets kwam de naam voor hem naar voren. Bertus. Marie en Bertus zijn nu maatjes. Elk met een eigen karakter, doen ze hun eigen ding, maar ook zoeken ze elkaars gezelschap en slapen ze samen op één kussen op de bank. Uiteindelijk een bijzonder stel Marie en Bertus.

Namen die ons bij de geboorte zijn gegeven, daar komen we nooit meer van af. Of we er wel, of niet blij mee zijn, we zullen het er ons hele leven mee moeten doen. We kunnen natuurlijk kiezen voor een pseudoniem, of een alias, om ons achter onze werkelijke naam te verschuilen. Er zijn schrijvers die gebruik maken van een pseudoniem. Wellicht om het verhaal te kunnen vertellen wat verteld moet worden, maar waarvan ze niet persoonlijk kunnen worden aangevallen.

Op diverse datingsites is de echte persoonlijke naam verborgen achter wat men noemt een nickname. Een naam eenmaal gegeven en door omgang met elkaar helemaal gewend aan die naam bij die persoon, vinden we niet eens meer merkwaardig. Naam en mens eenmaal onlosmakelijk bij elkaar horend. Een verzonnen nickname is een andere beleving. Wat is de achtergrond, de aanleiding, eventuele ervaring om zo’n alias te gaan gebruiken. Is er iets uit te halen… de reden waarom die naam?  Het zijn soms ook vreemde nicknamen, soms ook wel grappig, soms simpel, maar achter de aparte namen moet toch een verhaal kunnen zitten. Het is juist wel het onbekende dat nieuwgierig maakt.

Soms hebben voornamen een vreemde herkomst, maar hoe dan ook, alles went, zodat een naam gewoon bij iemand past. Zelfs Bertus en Marie, in dit geval gegeven aan een poes en een kater.

 


zaterdag 15 mei 2021

De dag nadat...

 

De dag nadat…




een bloem niet meer zo lekker ruikt

de hemel niet zo blauw meer lijkt

verdriet de overhand krijgt

geluksgevoel zomaar verdwijnt.

 

Maar er is altijd een dag nadat…

er een nieuwe weg wordt aangelegd

er een wegwijzer is die de goede richting op wijst

naar een pad wat naar de horizon reikt

en de zon de wandeling met haar licht begeleidt.

 

Er is altijd een dag nadat…

de zon weer vrolijk schijnt

verdriet naar de achtergrond verdwijnt

het leven niet meer zo hopeloos lijkt

en het licht aan het eind van de tunnel verschijnt.

 

Er is altijd die dag nadat…

er een toekomst wacht

moe maar voldaan na het afgelegde traject

het geluk weer toelacht

en men voor een nieuwe reis vertrekt.


 

Er komt altijd een nieuwe dag nadat…

 

 

 

 

 

 

donderdag 13 mei 2021

Madeliefjes

 

Meizoentjes




Zoveel witte bloemetjes , ik buk en pluk

door symboliek geïnspireerd

denk ik aan maagdelijkheid, liefde en geluk.

Oh lieve, lieve madeliefjes

ik vlecht en vlecht

de tere bloemetjes tot een krans.

Ik haak en steek een feestelijke slinger

versier de meiboom

en wordt verleid tot een vrolijke dans.

Ik orakel en orakel

trek de lintbloemetjes één voor één uit

krijg ik een zoen, krijg ik geen zoen.

Wijd en zijd,

in bermen en grasvelden verspreid

is er dat ene lentekruid, 

dat tot een zoentje in Mei verleid.

Meizoentje




Het is Lente

donderdag 6 mei 2021

Herdenken om niet te vergeten

 

Herdenken om niet te vergeten



Dat eenvoudige zinnetje, evenwel met daarachter verborgen een grote betekenis, zingt de laatste dagen maar door mijn hoofd. Ongetwijfeld de oorzaak van de afgelopen twee emotionele dagen. Herdenken om niet te vergeten… nog maar eens. Twee dagen achtereen. Eén dag met diepe pijn, een dag van verdriet door rouw. Eén dag om te vieren als een groot feest. Herdenken van de bevrijding 76 jaar geleden. Een grotere tegenstelling in twee dagen kan er niet zijn. Toch zijn het twee momenten uit de geschiedenis die er zijn om te herdenken en niet te vergeten. Als boreling van na de oorlog probeer ik mij de gevoelens van beleving uit die periode voor te stellen. Maar ik weet, dat ik het niet echt kan benaderen zoals de werkelijkheid zich voor heeft gedaan. Je moet het hebben meegemaakt om die gevoelens van diepe pijn, verdriet, vrijheidsberoving te hebben ervaren. De gevoelens van eindelijk die bevrijding. Alles weer kunnen. Door al die verhalen en getoonde films van de afgelopen dagen ben ik geraakt. Ik ben geïnteresseerd in documentaires en films over die tijd. Ik heb o.a. gekeken naar ‘The pianist”, “Sobibor”. Ik denk velen met mij zullen deze films wel herkennen.

Ik heb de doos gepakt. Een doos die al jaren op zolder staat. Een doos met brieven van jou, jij zoals je schreef aan mij, lang geleden. Ik heb jouw verhalen weer bij mij teruggebracht. Jouw verhalen hier bijeen, nog in het donker, bij mij op tafel in de huiskamer. Niet dat je weg bent van mij, want net zoals dat zinnetje wat nu in mijn hoofd rond zingt, ben jij er altijd. Alleen dat zinnetje “Herdenken om niet te vergeten” verdwijnt weer, net zoals een liedje dat mij soms een tijdje niet loslaat. Op de vreemdste momenten kom je om de hoek kijken. Echter dat zinnetje verdwijnt, maar jij niet. Dikwijls dacht ik aan die doos. Maar verwierp die gedachte dan weer om hem te halen. Ik kon mij er niet toe brengen hem te halen, of ook maar te openen. Het zijn de herinneringen. Herinneringen die ik niet wilde toelaten. Herinneringen van vreugde, die tegelijkertijd ook weer verdriet doen. De afgelopen twee dagen zullen bij velen dezelfde gevoelens een rol hebben gespeeld.

De emotionele gevoelens van de afgelopen twee dagen hebben mij ertoe gebracht de doos te openen. Een leven in een doos. De ene brief na de andere. Het werd al donker en moest nu toch echt het licht aan doen om verder te kunnen lezen. Wanneer ik moe word en de doos sluit, blijft een passage in mijn gedachten hangen: “Woorden lijken ontoereikend, om uit te drukken, wat ik voor jou voel”.

En dan is het stil.

Net zo stil als op de Dam.

Zelfs de duiven zijn verbaasd.

De klok slaat

en klinkt luid op het verlaten plein.

Het plein waar velen samen hoorden te zijn.

Vijf Mei vieren wij met juichkreten.

Vier Mei herdenken wij

om niet te vergeten.

 

Herinneringen zijn er en horen bij mij. Net zoals bij iedereen. Herinneringen kunnen mij overvallen, of ik het wil, of niet. En soms moet ik herinneringen toelaten. Ze zijn een onderdeel van mijn bestaan. Het leven er is om geleefd te worden, in al zijn facetten. En daar ga ik voor. “Hoop is het leven van de toekomst”.

 


 

maandag 3 mei 2021

Fantasievolle tekeningen, gewoon op lijntjespapier


Fantasievolle tekeningen



Mara van tien
laat binnen het zwart van de lijnen
haar idee van kleuren zien
en toont hoe ze creaties kan kleden.



De poes past bij de outfit,
zelfs het bruin van beider haar.

 Aaien en kroelen. 
Ze houden van elkaar.



 Stoer, uitdagend en hip
de handen op de heupen.
Wimpers accentueren
een vastberaden blik. 


Gewoon op lijntjespapier
gedachten uitbeelden in zwart op wit.

 Een figuurtje uit een verhaal 
een meisje, een poppetje...

Wie weet, 
spelen ze allemaal verstoppertje.






 


donderdag 22 april 2021

Prikken en pel pinda's...

 

Prikken en pel pinda’s…







Nieuws kan ons op allerlei manieren bereiken. Via het lezen van de dagelijkse krant, via het kijken van de journaals op de TV, het luisteren naar nieuwsberichten op de radio en het surfen op internet. En dan ook nog kunnen we bijgepraat worden door de praatprogramma’s met diverse deskundigen. Ieder met een eigen mening, advies en/of opinie. Het nummer één nieuws is al geruime tijd “Corona”. De wetens en waardigheden over het virus, de voortgang, het aantal besmettingen en het R-getal worden ons ingehamerd, net alsof we de gegevens zoals op school, in ons hoofd dienen te stampen. We er maar van doordrongen worden hoe belangrijk vaccineren voor ons allen is. Ik vind het allemaal prima die informatie, hoewel ik het soms wel eens teveel van het goede vind en het goed beu ben. Maar daar zal ik niet de enige in zijn. Ik kan er natuurlijk nog altijd voor kiezen om het nieuws het nieuws te laten. Maar wat ik eigenlijk goed beu ben, is dat iedere keer maar weer op TV die arm wordt getoond waarin een spuit verdwijnt. In allerlei hoeken wordt dat gebeuren belicht. Keer op keer. En dan zie je ook, dat door degene die die prikken zet, het toch niet door iedereen op dezelfde manier wordt gedaan. Ik ben niet bang voor die prik, als het maar goed gebeurt. De gevolgen van de bijwerkingen daar maak ik me meer zorgen over.

Het is Lente. De natuur is verliefd. Roept ook bij de mens verliefde gevoelens op. Ik schreef er al eerder over. Wat ik vanmorgen zag wil ik even hier delen. Ik werd wakker in de vroege morgen. De daken zagen wit door een dun ijslaagje. Het had licht gevroren. Ik open mijn raam en kruip weer onder mijn dekbed. Heerlijk nog de warmte van de nacht te voelen en de kou buiten te sluiten. Ik ervaar die warmte des temeer en voel mij behaaglijk. Ik hoor de vogels naar elkaar roepen. Dan zie ik een kauw op het dak van mijn tuinhuis landen. Vast geïnteresseerd in de pel pinda’s die ik voor de koolmeesjes heb opgehangen. Echter het draadje wol waaraan ik de pinda’s geregen had, trok meer zijn belangstelling. Twee pinda’s zaten er nog aan. Heel slim haakt hij met zijn snavel het touwtje van het spijkertje. Het touwtje belandt op de grond. Ik sta op en ben nieuwgierig wat hij er nu mee gaat doen. Voor het raam zie ik dat hij met enkele pikken van zijn snavel het touwtje tot een pakketje vormt en er dan mee weg vliegt. Vast bezig voor een nestje, dat hij/zij ergens aan het creëren is. Zo wonderlijk en prachtig de natuur. Ik geniet ervan.

Mijn dag kan niet meer stuk en ik laat al het nieuws over Rusland, Poetin, Navalny, politiek, toeslagaffaire en over Corona vandaag maar eens aan mij voorbij gaan. De zon schijnt en ik ga  een wandeling maken in de natuur.