Zoeken in deze blog

maandag 17 juni 2024

Toen daar...

 Toen daar…




Toen daar, op dat moment

in het midden van een kring.

Lachende gezichten, armen om elkaar heen.

Allen eensgezind als vrind,

stond ik daar In het middelpunt, alleen.

 

Toen daar, op dat moment

Ik dacht, het is een spel.

Niemand is gemeen,

maar ze veranderden in wolven.

Samenwerkend, uitziend naar een prooi

en ik… ik stond daar heel alleen.

 

Toen daar, op dat moment.

Een bal aan mijn voeten,

ik schopte hem uit de kring.

Allen stoven uiteen,

alsof ze zichzelf bewijzen moesten

In een groep die zich slechts aan pesten ophing.

 

Toen daar, op dat moment

Eensgezind keerden ze met de bal weer terug

Maar ik… ik had hun zwakke plek gevonden.

Kwetsbaar als individu, ook wanneer men het als groep ontkent.

Ik koos er niet voor om gekwetst te worden,

of mij mentaal te laten verwonden,

maar… zonder regen is er geen regenboog.

 

Na een moeilijke tijd, komt er altijd een goede tijd!

 


 

 

maandag 20 mei 2024

Momenten van geluk

 

Momenten van geluk







Wanneer ik na een lange dag reizen laat in de avond thuis mijn bed inkruip kan ik de slaap nog niet vatten, hoewel ik erg vermoeid ben. Zeven dagen met mijn jongste zoon in een andere omgeving doorgebracht. Het gebied weer bezocht waar mijn man en ik een woning hadden en waar je dikwijls ongemerkt de grens passeert tussen de Drôme en de Vaucluse. Vandaag meer dan duizend kilometer gereisd op weg terug naar huis. Onderweg erg slecht weer gehad. Van Noord Frankrijk tot aan Brussel regen, regen en nog eens regen. Afgelopen zaterdag, de dag na onze thuiskomst melden de nieuwsberichten over de overstromingen in Noord Frankrijk, Duitsland en Zuid Limburg. Nu weer in mijn eigen bed ben ik blij dat de reis, ondanks de slechte omstandigheden, goed is verlopen en denk ik aan de momenten die zijn blijven hangen. Momenten van herinneringen, van mijn man en ik samen. Momenten van herinneringen van mijn zoon die met zijn gezin de vakanties daar doorbrachten. Momenten van hem die we samen konden delen. Het geluksgevoel doortrekt mijn lijf nu ik nog niet kan slapen, dat ik deze reis samen heb mogen maken met mijn zoon. We samen hebben genoten van de prachtige omgeving en beiden weer nieuwe herinneringen hebben kunnen toevoegen.  

We kwamen aan op zaterdagmiddag. De zon scheen volop, het was warm. Het was een feestdag in Vaison la Romaine. Het stadje heeft een rijk Romeins verleden. Er zijn diverse opgravingen te bezichtigen, zoals het Romeins theater en een Romeinse brug over de Ouveze. Op het plein in het centrum speelde een band en ik zag mijn zoon genieten. Het was niet echt mijn muziek waar ik van houd, maar ook ik genoot van de sfeer, de omgeving, de ambiance. Later maakte ik de opmerking: “Soms zou ik momenten willen beetpakken, vasthouden en nooit meer loslaten.” Hij herkende dat gevoel. Hoe momenten van verdriet en geluk kunnen samen komen was toen wij op het kerkhof het graf van mijn man, zijn vader, bezochten. Verdriet dat we hem misten, maar tevens het geluksgevoel, dat we samen hier weer waren en op deze plek vele herinneringen konden ophalen. Een prachtige, zonnige plek op een heuvel met uitzicht op de vallei, de rivier en het kleine dorpje.

Aan de wand in mijn woonkamer hangen twee schilderijen met als afbeelding de Mont Ventoux. Eén schilderij is gemaakt door een vriendin uit het dorpje waar we woonden. Het andere heb ik destijds gekocht op een galerie. En ja… de galerie “Zanella” in de oude stad is er nog en ik heb er opnieuw een schilderij gekocht.

 Voor ik in slaap val bedenk ik mij, dat samen geluksmomenten mogen ervaren, juwelen zijn en juwelen worden in de herinneringen. Al zou ik soms wel die geluksmomenten willen vastpakken en iets langer willen vasthouden.

 


 

    

zondag 28 april 2024

Schaakstukken van het leven

 

Schaakstukken van het leven



Op de leeftijd van tien jaar ben ik op een schaakclub gegaan. Bij mijn vriendin thuis zat een meneer aan tafel die een afdeling voor de jeugd wilde oprichten. Je kent dat wel, lobbyen om leden te werven. Net zoals in die tijd een voorzitter en secretaris van de atletiekvereniging bij mijn ouders aan de deur kwamen om te vragen of ik geen interesse had om lid te worden. Ze hadden mij namelijk gescout op de schoolsportdag en waren vol lof over mijn prestaties. Eigenlijk vond ik op dat moment schaken niet zo mijn ding. Ik hield meer van sport. Nu overigens nog. Het paste niet bij mijn omgeving, de manier waarop ik leefde. Gewoon opgegroeid in een arbeidersgezin. In die tijd voelde het, of schaken bij een andere klasse hoorde. Gelukkig is dat gevoel helemaal verdwenen, want toen ik wedstrijden begon te spelen, was ik trots op mijzelf. Toen ik eenmaal zelf kinderen had heb ik ze al vroeg schaken geleerd. Mijn opvatting van dat jonge meisje was dus totaal veranderd, omdat ik het belangrijk vond, dat ze dit strategische spel zouden leren kennen en eventueel beoefenen indien ze daar belangstelling voor zouden hebben. Later in groep zeven en acht hebben ze daar in schooltoernooien veel profijt van gehad. Ze wonnen met de school geregeld de toernooien. Schaken is een spel met veel speelmogelijkheden. Iedere zet heeft consequenties.

Net zoals bij het schaken heeft iedere zet in het leven ook gevolgen. Goed, of minder goed, of misschien wel slecht. Niet alle zetten zijn in de toekomst te voorzien, of te overzien. Er is ook moed voor nodig om bepaalde stappen te maken, een zet te zetten om in het schaakspel te blijven.

Nog niet zo lang geleden reed ik langs mijn vorige woning. Ik besloot even te stoppen om al de veranderingen in o.a. aan de tuin, in mij op te nemen. Mijn gedachten gingen terug naar de tijd na het overlijden van mijn man, toen ik alleen woonde in dat grote huis. Kamers die niet meer werden gebruikt. Eens een huis vol leven. Waar mijn kinderen samen met vrienden Stratego speelden. Kamers waar het huiswerk rond het bed was verspreid en ik duizend keer vroeg om op te ruimen.

Het hele leven bestaat uit zetten, maar nogmaals, het is onmogelijk de consequenties van elke zet te overzien. Soms kunnen , net zoals bij het schaakspel inzicht en ervaring mede de zelfkeuze bepalen. Ik heb de keuze gemaakt mij in te schrijven op een datingsite. Ik ontmoette een man waaruit een mooie vriendschap is ontstaan. Uiteindelijk verwaterde dat, maar daaraan overgebleven zijn vooral de fijne herinneringen. Nu hebben wij nog af en toe contact.

Acht jaren terug heb ik een belangrijke beslissing genomen. Ik ben verhuisd van Zeeuws Vlaanderen naar Zuid Holland. Een zet die ik weloverwogen heb genomen. Ik wilde gewoon voor mijzelf een geheel nieuwe start maken. Alles was nieuw en onbekend, een andere woning, ander dorp, Echter door cursussen te volgen en vrijwilligerswerk te gaan doen heb ik de omgeving leren kennen, andere mensen ontmoet. En door het geven van taallessen aan anderstaligen krijg ik ook nog eens veel voldoening door mijn inzet. Op dit ogenblik ben ik gelukkig met de keuze die ik acht jaar geleden heb gemaakt. Een zet waarover ik voordien veel heb nagedacht. Helemaal kon ik het niet overzien, maar ik ken mijzelf, en wist wel , dat vanwege mijn karakter nieuwe contacten maken wel zou lukken.

Wanneer ik zo door de tijd blader, hebben de schaakstukken in mijn leven de tijd verzet.

 

 

 

woensdag 24 april 2024

Petula Clark ~ Downtown (1964)

Mooie herinnering aan. Ik was verliefd!

zondag 21 april 2024

De trein

 

De trein




Wachtend op een trein op een bijna verlaten station.

Vaak komt hij op tijd, soms wat later,

mijn vriend en de trein.

De wind vindt zijn weg over de sporen naar het perron,

waar het altijd tocht en ik in de wachtruimte beschutting zocht.

De lampen werpen schaduwen op de reizigers en de spoorbaan.

Eenmaal uit het licht zullen ze weer verdwijnen,

de vluchtige voorbijgangers onderweg

van het ene punt naar het andere punt.  

In een trein die niet stopt, 

snellen de schaduwen van hen op weg naar huis.

De verlichte ramen flitsen voorbij als dia’s uit een projector.

Dan komt hij aan, mijn vriend en de trein.

Na het kabaal van piepende remmen openen geruisloos de deuren.

Onze schaduwen vloeien ineen tot een liefdevol moment

Er klinkt een fluitje, de nu bijna lege trein vertrekt.

Het is stil. Alleen wij met zijn twee op een verlaten perron.



zondag 24 maart 2024

Wegdansen zonder te bezinnen

 





Wegdansen zonder te bezinnen


is het dat wat ik zou willen? Juist nu de Lente begint na een lange winterslaap? Eens kwam ik de strofe “Wegdansen zonder te bezinnen” tegen in een gedicht over voorjaar van Vasalis. Die samenvatting is blijven hangen, omdat er zoveel meer achter schuilt en in deze eenvoudige woorden verborgen zit. Voor mij althans. Zeker nu het voorjaar is begonnen denk ik aan vrijheid, nieuw leven door de natuur die ontwaakt uit een winterslaap. Ieder Lenteseizoen voelt het voor mij als een nieuw begin. Diverse mogelijkheden staan weer open. Zomaar te gaan naar onbekende plekken. Het buiten wordt zoveel groter. Meer de mogelijkheden hebben om andere mensen te ontmoeten: Wegdansen zonder te bezinnen. Ik ben zo vrij geweest om aan deze zin een andere invulling aan te geven, dan aan de betekenis in het gedicht van Vasalis. Omdat het Lente is… onderstaand het gedicht van Vasalis:

Het licht vlaagt over ’t land in stoten
wekkend het kort en straf geflonker
der blauwe wind- gefronsde sloten;
het gras gloeit op, dooft uit, is donker.
Twee lammeren naast een stijf grauw schaap
staan wit, bedrukt van jeugd in ’t gras…
Ik had vergeten hoe het was
en dat de lente niet stil bloeien,
zacht dromen is, maar hevig groeien,
schoon en hartstochtelijk beginnen,
opspringen uit een diepe slaap,
wegdansen zonder te bezinnen.

M. Vasalis.

 

Ik hou van dansen, zodra ik muziek hoor nodigt muziek met haar ritme mij uit om te bewegen op de klanken. Afgelopen vrijdagavond heb ik gedanst. Ik was uitgenodigd door enkele van mijn cursisten op een Iftar maaltijd georganiseerd door Turkse vluchtelingen in de Hoeksche Waard. Iftar is een maaltijd die wordt gegeten tijdens de Ramadan na zonsondergang. De melancholieke tonen uit de fluit, de Ney, sloten mooi aan bij de woorden die gesproken werden tijdens de opening. Woorden waarin optimisme over de toekomst van de ouders en de kinderen. Woorden over de pijn van het verlaten land. Het thuisland waarnaar de meesten niet meer kunnen terugkeren. Woorden over zorg in het politieke klimaat in Nederland. Woorden van waardering en aandacht ontvangen in het Nieuwe land. Woorden over de nieuwe vrienden die zo belangrijk zijn om hier in Nederland een nieuw bestaan op te bouwen. Woorden over dat we moeten omzien naar de mensen die minder bedeeld zijn in de samenleving. Ik was onder de indruk van deze inleiding en ben heel blij dat ik deze Iftar maaltijd heb mogen meemaken. Een andere cultuur heb ontdekt dankzij de mensen die ik heb ontmoet tijdens de taallessen van het Taalhuis in de Bibliotheek. En dankbaar dat ik veel nieuwe vrienden heb gemaakt. Na de maaltijd werd de muziek ritmischer en dansten we in een kring, pink aan pink, een tradionele Turkse dans.   

Wegdansen zonder te bezinnen. Soms heb ik de neiging hieraan gevolg te geven. Verdwalen in mijn dromen over wat ik nog graag zou willen, maar realistisch zoals ik ben, bijna onmogelijk zijn geworden gezien mijn leeftijd. Die dromen werkelijkheid laten worden. Gewoon wegdansen zonder te bezinnen.

Het is nog niet zo eenvoudig om zonder te bezinnen weg te dansen. Maar soms… heel soms wanneer het prachtig weer is, pak ik de auto, of de fiets en rijd zonder doel totdat ik ergens iets tegenkom wat ik aantrekkelijk vind en ontdek dan weer iets nieuws. En wie weet ontmoet ik dan nog nieuwe mensen. Dat gevoel geeft de Lente mij. Bovenal genieten van de natuur en van het leven.

Fijn voorjaar voor iedereen.

 


 

 

 

 

woensdag 13 maart 2024

In de diepste herinnering

 

In de diepste herinnering

 


Je vertelde mij, dat de Lente in aantocht is,

maar de storm raast en regen klettert tegen mijn raam.

Ik zit hier klein en warm.

De narcissen krommen de stelen

en buigen hun gele kroontjes naar de grond.

Ze kussen de aarde en trotseren de kracht met velen.

Ik zit hier stil.

Een zeemeeuw landt op mijn vensterbank,

met opgezette veren kijkt hij speurend rond.

Uitnodigend kijkt hij mij aan.

Ik wil niet.

Een weerspiegeling in mijn raam.

Een gezicht uit mijn droom van lang geleden.

De storm raast door de haren als opgezette veren.

Een hand wenkt…

Ik wil niet.

Dan vliegt hij weg. Zo ver, dat ik hem niet meer bereiken kan.

Waarom huil ik dan?