Kan ik dichtbij je zijn...

 

Kan ik dichtbij je zijn

Afgelopen week dacht ik na over een onderwerp om een blog te schrijven. Ik kan het bijvoorbeeld hebben over het wel, of niet geloven in horoscopen, over het laten lezen van koffiedik betreffende de liefdesverwachtingen in de toekomst. En nog zoveel meer onderwerpen. Echter, de gedachten aan al die onrust in de wereld laten mij niet los. Zeker in deze periode moet ik weer denken aan wat mijn ouders en grootouders vertelden over de tweede Wereldoorlog. Hoe ze, na gevlucht te zijn, weer terugkeerden bij hun beschadigde woning. De winkelpui was er uitgeblazen en er hingen twee overleden Canadese soldaten over de toonbank. Soldaten die misschien ook een partner hadden, die ouders en familie hadden. Zoveel verdriet en pijn wat oorlog veroorzaakt. Ook herinner ik mij nog dikwijls het verdriet wat ik had, nadat ik mijn vriend in Den Helder uitzwaaide voor een vertrek van zes maanden naar zee. Het is zeker niet te vergelijken met het overlijden van een kind, of partner tijdens een oorlog.   

Kan ik dichtbij je zijn

De maan wordt versluierd door stof en rook,

sirenes loeien door stille straten,

waar is nog te schuilen

nu de aarde trilt door bommen.

 

Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.

 

Tussen huizen met kapotte daken

is de oorlog rood en zwart.

Scheuren in muren waar stenen los van raken,

waarachter eerder werd gelachen.

 

Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.

 

Maar je bent er niet,

ergens, ergens ver weg beland,,

strijdend aan verre grenzen

voor je cultuur en je vaderland.

 

Ka ik dichtbij je zijn.

 

Kan ik nog geloven in wat raketten beloven,

dat door deze waarheid

de wereld op vrede wordt voorbereid,

en dat verschroeide aarde weer groen wordt,

nu we op deze wijze tot hoop op vrede worden verleid.

 

Dus zeg me: kan ik dichtbij je zijn,

als raketten beloven, dat ik je hand weer kan vasthouden

je hart weer kan voelen kloppen

en ik het verlangen naar vrede kan behouden.

 

Laat tussen onze adem een kleine vrede heersen.

Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.

 

 

 

 

 

 

Nederlands...Optocht en Intocht

 

Optocht en intocht

Docent? Wat is het verschil tussen een optocht en een intocht? Ik heb een oefentekst  voorbereid over carnaval. Ik leg uit, dat een optocht een lange rij is met mensen, of met versierde wagens vergezeld van muziek die achter elkaar aanlopen/rijden. En dat een intocht een verwelkoming is, bijvoorbeeld van Sinterklaas. En is het dan in de tocht of op de tocht? Ik leg uit: “Je loopt in de tocht en je zit op de tocht!” Docent? Maar het tocht hier niet! Mijn cursiste kijkt rond en zegt: geen wind hier. Ze had, naar mijn idee, het ‘op de tocht zitten’, begrepen. Echter niet voordat ze ondertussen Chat GPT had geraadpleegd. Kan ik zeggen: ik tocht? Nou, nee. Je kunt wel zeggen: het tocht.  Ik vertel: tochten is een (bijzonder) zwak werkwoord en tevens een zelfstandig naamwoord. Ooh!  Ze denkt na: “De tocht met Carnaval!” Klopt, dat is een mooie zin.  Dan leest ze verder van wat ze had opgezocht: “En als er een raam openstaat, dan zit ik op de tocht”.  “Maar het tocht hier niet”.  Goede zinnen Docent?

Inmiddels hebben we het onderwerp Carnaval en de overhandiging van de sleutel door de Burgemeester aan Prins Carnaval afgesloten. Mijn cursisten maken veel gebruik van de vertaalopties op de telefoon. Soms handig, maar er zijn nu eenmaal gezegdes en uitdrukkingen, welke in hun taal anders, of niet bekend zijn. En dat kan wel eens tot hilarische situaties leiden. Of, in de meeste gevallen, verkeerd vertaald, of uitgelegd in hun eigen taal.

Tochtig

We zitten tussen de rijen boeken in een wat rustig deel van de Bibliotheek. Geregeld komen bezoekers langs onze tafel om een boek uit te zoeken. Zo ook deze vrijdagmorgen een wat oudere Heer in gezelschap van zijn vrouw. Klaarblijkelijk hadden ze een deel van ons gesprek gevolgd. Even breed lachend naar zijn vrouw waarna hij naar ons toekomt en grijnzend opmerkt: En een koe is tochtig! Niet begrijpend kijkt de cursiste mij aan. Waarop ze voorleest: “Het is in de gang tochtig”.  Heeft die koe het koud dan? Ik moet ook lachen, en bedenk mij ondertussen hoe leg ik dit uit. Maar afijn, ik hoef alleen maar verder te verduidelijken wat Chat GPT heeft aangedragen. Ze is slim genoeg om te begrijpen, dat sommige vrouwelijke dieren tochtig zijn en de mens vruchtbaar en het beiden eigenlijk hetzelfde betekent. De les die over carnaval begonnen is eindigt in praten over tochtig zijn, vruchtbaar zijn  de cyclus en zwangerschap.

Waar het praten over een tochtige gang en een tochtige koe al niet toe kan leiden. Taal blijft interessant. Maar om een andere taal te leren, maar vooral te begrijpen…  

 

Zoveel verschillen... mensen

 

Zoveel verschillen

Zoveel mensen. Volgens worldometer bestaat de huidige bevolking wereldwijd uit meer dan acht miljard. Ieder daarvan heeft een eigen unieke persoonlijkheid, wat bijdraagt aan een eigen inbreng en ervaring van het unieke “ik”. In alle eenvoud zijn we dus allemaal bijzonder. Met eigen gedachten een eigen wil, een eigen cultuur. Met eigen persoonlijke specifieke eigenschappen, zoals angsten, dromen en herinneringen. Ook diversiteiten van menselijke ontwikkelingen, schrijvers, wetenschappers, kunstenaars om maar een paar voorbeelden te noemen. Om de maatschappij goed te laten functioneren zijn er regels en wetten. We hebben aangeleerd gekregen om ons normen en waarden t.o.v. onszelf en anderen eigen te maken. In feite zijn we allen kunstenaars die acteren in een rol, vooral om onszelf gelukkig te voelen, maar ook de omgeving happy te maken. En al die acht miljard mensen hebben een manier gevonden om samen  te leven. Onderzoek wijst uit, dat geen enkel brein hetzelfde is. Ook al zijn wij uniek in onze eigen persoonlijkheid, daar denkt ons brein anders over volgens  Marc Slors van de Radboud Universiteit. “We zijn allemaal kopieermachines”. Volgens Marc Slors vertonen we kuddegedrag, wat volgens hem niet negatief is, maar juist noodzakelijk om samen te kunnen leven. Of we nu het denkbeeld van de heersende mode volgen, allemaal een zelfde jeansbroek dragen, de modetrends van de kapsels volgen, dat is bijzaak. Al vanaf onze geboorte leren we om dingen na te doen, te kopiëren. Artikel uit Universiteit van Nederland.

Kuddegedrag, of niet, heel ons leven blijven we leren door meegemaakte situaties. We leren in groepen samen te zijn, manieren te herkennen om in een groep samen te werken. We hebben het ons allemaal eigen gemaakt, of tenminste proberen te maken. Ook niet iedereen lukt dat.

Ieder mens denkt verschillend. Persoonlijk vind ik het lastig om in een groep een discussie te voeren over een belangrijk onderwerp. Zoveel verschillende gedachten over en weer. Horen en luisteren wat er feitelijk gezegd wordt is ook niet voor iedereen weggelegd. Vooral wanneer men zijn eigen gelijk wil laten gelden. Maar vooral ook als er eigen belangen een rol spelen. Wanneer ik dan in deze periode aan al die regeringsleiders, presidenten denk, die overleggen over vrede, zouden persoonlijk gewin en belangen eens opzij gezet moeten worden. Laten we over onze verschillen heenstappen.

In mijn boekenkast staat het boek uit 1971 “The Winds of War” door Herman Wouk. In zijn inleiding haalt Herman Wouk de woorden aan van de Frans-Joodse wijsgeer Julien Benda:

“Indien er ooit vrede zal heersen, dan zal deze niet gebaseerd zijn op angst voor de oorlog, maar op liefde voor de vrede. Het zal niet zijn het zich van daden onthouden, maar het tot ontwikkeling komen van een gezamenlijke geestesgesteldheid”.  

 Zoveel als een mens onderling van elkaar verschild, toch lukt het om met elkaar om te gaan. In een vriendengroep, met een vriend, of vriendin, of met een partner. Ik heb een vriendin en we gaan al meer dan vijftig jaar met elkaar om. Door de jaren heen hebben we samen veel herinneringen gemaakt en dat maakt, dat we maar een half woord nodig hebben om elkaar te begrijpen.

Ondanks verschillen in karakters houden veel relaties stand. Uit liefde en door houden van. Maar wat is het moeilijk om na verlies, of een scheiding van een partner een nieuwe relatie (op latere leeftijd) te vinden, of een verbintenis te laten slagen. Kunnen we dan nog wel over onze verschillen in denken heenstappen voor het aangaan van een nieuwe relatie. Zijn al onze vooroordelen, belangen en wensen niet het grootste struikelblok geworden?

Ik heb in het boek Wereldbrand geschreven: Gooi mij niet weg. Bewaar mij tot in lengte van dagen, zodat mijn familie generaties na mij tijdens het lezen verbonden worden met mijn gedachten van eens, lang geleden. Wie weet is er dan vrede.  

Het zijn de mensen die de wereld interessant maken

 

Het zijn de mensen die de wereld interessant maken

Vannacht werd ik wakker en ging deze zin door mijn gedachten: “Het is de mens die de wereld interessant maakt”. Waarom? Ik zou het niet weten.. Maar vanmorgen liet mij deze plotseling ontstane gedachte niet los. Misschien is het de reden dat ik naar een serie heb gekeken waarin voornamelijk door manipulatie van situaties het beoogde resultaat moest worden bereikt. Mensen beïnvloeden elkaar. Manipulatie is een slechte manier om dingen naar je hand te zetten. Mensen zijn creatief, schrijven door het leven heen allemaal hun eigen verhaal. En niet iedereen komt in de geschiedenisboeken, zoals Napoleon, Martin Luther King, Obama, Kennedy, Albert Schweitzer om maar enkele bekende namen te noemen. Of het nu gaat om kunst, wetenschap en de manier waarop we met elkaar omgaan, elkaar ontmoeten, de menselijke factor zorgt ervoor dat de wereld daardoor volop in beweging blijft. Op dit moment nog een levend voorbeeld van invloed betreffende de menselijke factor; Donald Trump. Hij houdt de wereld in beweging en naast al zijn doelen voornamelijk de geschiedenisboeken in wil gaan als vredestichter.

Maar goed, wat zou de wereld zijn zonder mensen om ons heen. Mensen die we ontmoeten op straat, in cafés, in de supermarkt. Mensen die we liefhebben, familie en vrienden. Het zijn de mensen die kleur geven aan ons leven. Ik kan op een bankje gaan zitten, maar zonder iemand naast mij waarmee ik een interessant gesprek kan voeren blijft het maar een gewoon bankje. Hoewel even alleen zitten om in eigen gedachten tot rust te komen is ook weleens fijn. Zeker in, op dit moment, zo’n hectische wereld.

In mijn opinie: Mensen hebben mensen nodig. Mensen willen elkaar ontmoeten. Gedachten uitwisselen, elkaar om advies vragen, om samen te werken. Om een partner te vinden. Elkaar voor het eerst ontdekken bij een date. Wat zo’n ontmoeting interessant kan maken is niet enkel het uiterlijk, want achter elk uiterlijk zit een mens. Een mens met dromen, een mens met een verhaal dat nieuwsgierig maakt. En wie weet wordt de wereld leuker door wie je ontmoet.

Het zijn mensen die de wereld bijzonder en interessant maken.

 

Sneeuw is stilte

 

Sneeuw is stilte

Sneeuw op de takken in het park, sneeuw op het bevroren water op de Vliet en het is stil. Grote vlokken dwarrelen om mij heen, op mijn jas, op mijn gezicht. Geruisloos. De stilte voelt vredig. Het voelt alsof ik in een andere wereld leef. Alleen het kraken van de sneeuw onder mijn voeten maakt geluid. Er zijn geen andere wandelaars. Alleen in deze wondere wereld. Het maakt dat ik mij gelukkig voel in deze witte wereld.

Ergen verderop staat een bankje. Iemand heeft het schoongeveegd en is er waarschijnlijk even op gaan rusten om te genieten van het prachte landschap. Net als ik geniet. De gedachten laten gaan. Ik veeg de nieuwe gevallen sneeuw eraf en neem ook even plaats. De stilte en de rust ervaar ik uitnodigend om even stil te staan bij mijn gedachten. Misschien net als degene voor mij en al die andere mensen die eens op dit bankje hebben gezeten. Misschien hele gesprekken hebben gevoerd. Of zomaar hebben genoten van de winterzon, of de zomerzon. Of verliefde paartjes die genoten van de ondergaande zon reflecterend op het water. Ik zou dit magische moment willen vasthouden, maar mijn handen worden koud en het gaat nog harder sneeuwen. Ik denk aan thuis, warme sloffen, een warm kopje thee.

Een buurman heeft hier voor al onze woningen de stoep geveegd. Een buurtje met acht seniorenwoningen. We zijn hier allen tegelijk komen wonen en het is een hechte gemeenschap geworden. We zien naar elkaar om, helpen elkaar waar nodig. En juist in deze vredige voelende wereld van dit moment, ben ik extra dankbaar.

Zo stil

Het bankje heeft haar geheimen bewaard.

Warme billen, kindervoetjes, opgetrokken benen.

Verdriet, emoties, geluk en liefde vergaard.

Gesprekken die op de golven van de wind verdwenen.

 

Vaststaand op steeds dezelfde plek.

Storm, zon, wind en regen doorstaan.

Jaar na jaar nodigt dit bankje uit

om gedachten te laten gaan.

 

Kerstgedachte

 

Moeder zijn

Je hebt mij negen maanden gedragen.

Je was alles voor mij,

mijn steun, mijn toeverlaat.

Je was niet in paniek toen ik gestoken werd door een bij,

je droogde mijn behuilde gelaat.

Je plakte een pleister op mijn gewonde knie,

en luisterde naar mijn verhalen.

Je telde de nachtelijke uren

toen ik als tiener onderweg was naar avonturen.

Onopvallend begeleidde je mij naar de volwassenheid.

Zag mij verliefd worden en je wist,  

dat je op loslaten werd voorbereid.

Je vertrouwde mij toe aan het leven

en liet mij, soms aarzelend, maar met liefde gaan.

Eens dat kleintje in je armen, schreiend geboren,

dat schepseltje was ik, ook moeder geworden van twee zonen.

Daardoor heb ik je leren begrijpen.

Leven geven aan een kind is willen vasthouden en moeten loslaten.

 

 Ik wens alle lezers sfeervolle Kerstdagen toe.

 

 

Pinky promise

 

Pinky promise…

Is een pinkbelofte. Je steekt elkaars pink in elkaar als een gebaar. Een gebaar van vertrouwen in elkaar om een afspraak, of een geheim te bezegelen. Wanneer kinderen het doen is het lief en aandoenlijk. Je ziet het wel eens in films voorbijkomen. Het gebaar vindt zijn oorsprong in Japan tussen 1600 en 1800 volgens Wikipedia.fr. Wanneer de belofte werd verbroken werd de pink afgehakt. Dus lang niet zo onschuldig zoals het nu is. Of het veel wordt gebruikt, ook door volwassenen, weet ik eigenlijk niet. Ikzelf heb het nooit gedaan. Het is een symbool van een belofte. Elkaar beloven om altijd vrienden te blijven, elkaar te blijven steunen bijvoorbeeld.

Een diepere betekenis is het geven van ringen aan elkaar. Ringen bij een verloving en bij een Huwelijk. Toch houdt een pink belofte ook een verbondenheid in. Een gevoel van vertrouwen in elkaar. Het symbool van een ring is de oneindigheid. Eeuwige verbondenheid. En ja, dat kan ook verbroken worden evenals de pinky promise. Weliswaar met andere gevolgen, maar gelukkig is de straf van het verbreken van de pinky promise nu vervaagd.

Wanneer we op vakanties, of om diverse redenen andere landen bezoeken ontdekken we verschillende levensomstandigheden. Het verschil in communiceren, de Taal, maar ook het verschil in cultuur en in aanraking komen met andere gewoontes dan wij gewend zijn. Een tijdje terug was ik uitgenodigd op een feestje met mijn Turkse vriendinnen in de Hoeksche Waard. Ik heb hen leren kennen door mijn hulp aan hen als taalcoach. Door hen waren diverse gerechten bereid. Voor mij allemaal nieuw. En onder het eten werden de diverse recepten uitgewisseld. Ik vind het mooi om de mogelijkheid hebben ook de gewoonten en de cultuur van hen te ontdekken. Na de gezellige maaltijd werd er muziek aangezet en dansten we gezamenlijk in een kring. Iedereen stak elkaars pink in elkaar bij de Hayal dans. Een volksdans die in Turkije zo wordt genoemd. Door het dansen in een groep symboliseer je het gevoel, wij horen bij elkaar. In Nederland kennen we de Klompendans als volksdans. Hoewel het vaak oubollig werd en wordt gevonden heeft Hans van Maanen in 1987 een ballet met klompen uitgevoerd onder de naam Clogs. Volgens Wikipedia werd dit ballet in 2006 door 475 dansers uit alle werelddelen uitgevoerd voor een vermelding in het Guinnes Book of World Records voor het grootste aantal klompendansers.

Martin Gijzemijter

Breek nooit een belofte

Daarmee wordt heel wat leed bespaard

Een woord dat eenmaal is gebroken

Is voor eeuwig niets meer waard