Zoeken in deze blog

woensdag 6 mei 2020

The last post...herdenken


Vreemd en ongemakkelijk haast…

The Last Post, een melodie met maar vier tonen
gespeeld tijdens de nationale herdenking op vier mei
een eresaluut aan alle gesneuvelden betonen,
dan is het stil, stiller aan de stilte voorbij.

Vreemd en ongemakkelijk haast.

Leger dan leeg, de Dam te Amsterdam,
zelfs de duiven zijn verbaasd.
Ze zitten met zijn allen bijeen, heel stil…
op dat hele lege plein, waar andere jaren,
in samen herdenken, in samen niet vergeten,
vele aanwezigen in samenzijn waren.

Vreemd en ongemakkelijk haast.

Leger dan leeg, die hele grote kerk,
de echo van spreker galmt door het gebouw
de vlag halfstok, rood wit en blauw.
Zonder oorlog op dit moment
herdenken wij nu thuis
door een rondwarend virus, 
dat het samenzijn remt.

Vreemd en ongemakkelijk haast.

maandag 4 mei 2020

Klaproos


Klaproos… 


een groene knop aan een harige steel
in de inhoud nog verscholen
                               de symbolen van slapen, 
                               dromen, passie,
hoogmoed
en vergankelijkheid van aardse glorie.
Door vele voeten omgewoelde zoden
verschenen over velden van oorlogsdoden
bloemenblaadjes
roder dan rood in grote aantallen
boven de aarde van soldaten
die in de strijd waren gevallen.

Niet tegen te houden, kwetsbaar,
maar ook verheffend
zodra de wind de zaadjes meevoert
naar overal waar leven opnieuw geluk vind
in haar eeuwige kringloop
klappen rozen open
Vurig,
bloedvlekken in groene graanakkers
offers brengen om levenskracht te kunnen oogsten
Zacht,
met haar fluwelen blaadjes
streelt ze in vluchtige luchtstromen
de halmen van het koren
Deze bloem, met al haar symbolen,
doet mijn hart bekoren.




vrijdag 1 mei 2020

Muquet de Mai. Dag van de Arbeid, Le jour de La Fête du travail


1 mei... Muquet de Mai



“Dag van de Arbeid”. In veel landen in Europa is dit een Nationale Feestdag, dus is iedereen vrij en zijn alle bezienswaardigheden en winkels gesloten. In Nederland lukt het maar niet om hier een vrije dag van te maken. Zoals in onze omringende landen de strijd om de arbeiders en fabrieksbazen in het verleden heftiger werden uitgevochten dan hier in Nederland, kan het om die reden zijn, dat het nooit is gelukt om ook hier een vrije dag van te maken. Dat zal ook een van de oorzaken zijn, dat ik me nooit echt heb verdiept in de geschiedenis en het belang van deze dag. In ons land werd en wordt er op die dag niet gedemonstreerd, in het algemeen wordt er hier ook weinig aandacht aan geschonken, is de 1 mei traditie zo goed als vergeten. Hier in Nederland gaat alles gewoon zijn gangetje, het is een gewone wekelijkse dag en alles is gewoon open.  In o.a. Spanje, Frankrijk, België en Duitsland werden jaarlijks door vakbonden en organisaties campagne gevoerd voor arbeidsrechten. Nu in deze crisis tijd die het virus covid-19 veroorzaakt, zal de belangstelling om te demonstreren waarschijnlijk niet zo op de voorgrond liggen. De geschiedenis vertelt ons dat vroeger de Dag van de Arbeid werd gevierd als een Lentefeest, totdat in 1889 op de tweede Internationale van Parijs als officiële Nationale Dag van de Arbeid werd uitgeroepen om het belang van de achturige werkdag te versterken. Sinds 1817 was er gestreden om die invoering.   

Door de periode, dat ik in Frankrijk vertoefd heb werd ik er meer op geattendeerd. De eerste keer overkwam het mijn man en ik, doordat wij op deze dag boodschappen wilden gaan doen, en erachter kwamen, dat alles, maar dan ook alles gesloten was. Wel stonden er overal kleurrijke kraampjes volop lelietjes-der-Daalen. Een traditie van May Day, het begin van de Lente, een dubbele feestdag in Frankrijk dus. Zoals een van de bloemenverkopers ons vertelde mag iedereen deze bloemetjes verkopen zonder fiscaal belast te worden door een speciale regeling in de wet. Volgens de traditie van May Day is het een goede gewoonte in Frankrijk om je vriend, of vriendin op deze dag een boeketje Muquet de Mai te schenken als symbool van vriendschap en waardering.

Ooit, in een ver verleden had ik van mijn man een plantje convallaria majalis gekregen als teken van liefde, zonder de traditie van May Day in Frankrijk te kennen. Heb het toen in mijn tuin geplant wat jarenlang zich heeft uitgebreid en mij elk jaar weer verraste met heerlijk geurende bloemetjes. Wat tevens een dierbare herinnering is geworden.

Enkele jaren na het overlijden van mijn man was ik met een goede vriend in die periode opnieuw in Frankrijk. Hij, een tuinarchitect, kende de traditie en gaf me als waardering voor onze vriendschap een boeketje. Op mijn verzoek plantte hij het op het omliggende terrein van mijn woning. Helaas heeft dit plantje niet de mogelijkheid gekregen zich te vermenigvuldigen. Tijdens heftige regenbuien, stond een gedeelte van het terrein geregeld blank. Water wat van de bergen afkomt vind zich een weg en maakt nieuwe stromen. Tijdens mijn afwezigheid was er gegraven en waren nieuwe afvoeren gecreëerd. Ik was er al bang voor, want bij mijn terugkomst in de zomer was het plantje verdwenen evenals de andere planten, nu restte op juist dat deel waar het plantje stond een kale droge vlakte.

Het lelietje-der-Daalen, een algemeen gezegde luidt: “Treize fleurs portent bonheur”, oftewel: “Dertien bloemen dragen geluk”. Het zullen er niet altijd dertien zijn, die aan zo’n steeltje zitten, maar het zijn lieflijke, kleine klokjes die een heerlijk parfum verspreiden. Bovenal vind ik het bijzonder om zo’n boeketje te hebben mogen ontvangen. Het gebaar en de gevoelens van blijken van liefde en waardering achter dit geschenk maakt dat ik de herinnering hieraan in mijn hart bewaar.

May Day en Le jour de la Fête du travail. Een bijzondere combinatie, maar ze worden al jaren samen in Frankrijk gevierd. Die vrije dag zal er voor ons Nederlanders niet meer van komen, maar de traditie van het vieren op 01 Mei van de Lente met een boeketje lelietje-der-Daalen mag van mij ook hier een traditie worden.

Muquet de Mai.

Vandaag geen lief

die mij een bloemetje brengt

mij met een ontbijtje verwend

of zijn hart aan mij schenkt

doch al even gelée

verraste mijn lief mij eens

met een klein plantje:

‘Convallaria majalis.’.

Klokjes met geurende bloemetjes,

symbool voor zuiverheid, prilheid

oprechtheid en discretie.

Ieder voorjaar wanneer ik ze weer zie,

denk ik aan dat ene plantje,

wat mij in haar geuren

iedere keer weer doet beleven

de herinnering aan de boodschap van geluk

eens door mijn lief aan mij gegeven.



Het Lelietje der Dalen





      

             

maandag 27 april 2020

Anker...symboliek van geloof, hoop en liefde









In een schelp aan een oor
vangt men het geluid van de zee.
Aanrollende golven voeren met kracht
het zand naar het land,
waar de wind wacht,
om duinen te vormen, die zorgen
dat ze onze veiligheid waarborgen.
De natuur is de kracht in ons leven,
reikt ons diverse ankerboeien,
de aarde, de zon en de maan, tijdmaten,
bloesems en rozen,
in alle kleuren en maten,
waarvan bloemen prachtig bloeien,
en de geur ons in mijmeringen doen verpozen.
Herinneringen aan eens,
maar opeens…
een hemel zonder vliegtuigstrepen,
schone lucht in diverse steden.
Misschien eindelijk de schoonheid van de natuur begrepen
na ons handelen in het verleden.
In het anker de symboliek van geloof, hoop en liefde.
Men hierin de veerkracht vindt,
om een nieuwe toekomst op te bouwen,
troost uit kan putten na het verlies van geliefden.
Laat de natuur het anker zijn waarop we kunnen vertrouwen,
maar laat ons ook hieruit de kracht onthalen, 
om de crisis van covid-19 te doorstaan.  




zondag 12 april 2020

De klokken beierden...


De klokken beierden…


Vanmorgen, eerste Paasdag, een wandeling gemaakt door de polders van de Hoeksche Waard. Eerst Langs de huizen, veelal de luiken nog gesloten. Het is rustig. Daarna lopend over het schelpenpad van de Vliet. Eenden, meestal paartjes op het water en futen op en langs het pad, die snel het hazenpad kozen wanneer ik te dicht in de buurt kwam. Er is geen, of weinig verkeer in de omgeving te horen, enkel maar het geluid van vogels en het communiceren van eenden en de futen. De stilte past bij het moment, dat ik de begraafplaats nader. Doden die in alle rust omgeven zijn door de natuur van de lente. Vogels die neerstruiken op de grafzuilen en hen met hun gezang een symfonie in hen eeuwige rust ten gehore brengen. In de verte, heel ver weg lijkt het, hoor ik klokken beieren. Lichte vrolijke klanken en zware tonen van de grote klokken, welke tezamen mij een bijzondere noot geven aan deze Paasochtend. Uitnodigend…ja, natuurlijk het is kwart voor tien, ergens zal een dienst beginnen om tien uur. Komt allemaal! Maar er zal geen kerkdienst zijn in deze periode van corona, tenzij door het geringe aantal wat de kerken bezoekt er toch een mogelijkheid is gevonden. Anderhalve meter van elkaar. Ik heb op dit moment geen idee. Het geluid komt van ver, meegevoerd door de wind over het water van de Binnenmaas. Ik probeer de plaats te bepalen waar deze kerk zou kunnen staan. Hoever van mij het water deze klanken draagt.

Later op deze mooie dag zullen ongetwijfeld weer bootjes de wijde plas opgaan. Nu in dit vroege uur is er nog niets te zien. Wel een eenzame zwaan, wat een prachtig plaatje oplevert op het vlakke water. Even later vliegt hij/zij op en scheert over het water. Op zoek naar…? Ik moet denken aan wat ik enkele dagen geleden zag. Een zwaan die een eindje verder tussen het riet op de wal lag. Er viel mij iets op. Zo stil, ik liep terug en zag, dat het dier was overleden. Het zal toch niet, dacht ik vanmorgen.

Eenmaal weer terug tussen de huizen, komt er een mevrouw naar mij toe en vraagt, of ik ook geen stroom heb. Ik kom niet uit die buurt en ik ben al een tijdje niet thuis geweest, dus ik weet het niet. Een praatje gemaakt. De eieren die ze aan het koken was, zullen even moeten wachten tot ze hard zijn gekookt.

Mijn kleinkinderen zijn vanmorgen in hun tuin aan het eieren zoeken. Chocolade eieren wel te verstaan, want daar zijn ze gek op. Ik zal het wel vernemen wanneer we weer gaan videobellen. Want…, dat is nu natuurlijk een prachtige manier om contact te blijven houden. Hoewel ik steeds meer het fysieke contact begin te missen.

De klokken zijn inmiddels stilgevallen. Toch hebben ze deze ochtend ertoe bijgedragen aan mijn gevoel van de viering van het Paasfeest. De viering van de opstanding. Ikzelf ben niet gelovig, maar heb met mijn katholieke achtergrond wel het verhaal meegekregen. Pasen betekent dat wij mensen opnieuw kunnen beginnen. Nu in deze bizarre periode, tegelijkertijd aan het begin van de lente, waarin nieuw leven ontstaat,  hebben de vrolijke klanken van de klokken mij hoop gebracht.

Bij thuiskomt heb ik gewoon stroom.  

Ik wens iedereen Fijne Paasdagen toe.