Soms is het leven een kunst
Als taalcoach geef ik les aan anderstaligen, maar ook aan
vluchtelingen. De titel van dit blog kwam na een uitleg van mij over het woord
‘kunst’, dat diverse betekenissen heeft. Ons onderwerp ging over cultuur en
kunst. Kunst die aanwezig is in musea in de vorm van schildertijen en beelden.
In het midden van de tafel waaraan we zaten stond een vaasje met bloemen. Geen
echte, maar namaakbloemen. Kunst dus. Echter een ander gebruik van dit woord
is: Iemand een ‘kunstje’ leren, of dat is een ‘koud kunstje’. Maar een kunst is
ook een vaardigheid, of de knapheid hebben om iets te maken, of te creëren. En
dat kan van alles zijn. Al met al was dit onderwerp een mooi uitgangspunt voor een
gesprek waarin allerlei voorbeelden door hen werden benoemd.
We zaten afgelopen week met vijf cursisten aan een ronde
tafel. Deze groep bestaat uit hoogopgeleide mensen uit een ander land. Het
mooie aan deze groep intelligente mensen is, dat mijn uitleg zonder veel moeite
direct door hen begrepen wordt.
Ik vraag altijd om een zin te maken die betrekking heeft op
eigen belevenissen, ervaringen. Eén van de cursisten uit Turkije maakte deze
zin: ‘Soms is het leven een kunst’. De titel van mijn blog inmiddels geworden. Er
zit een heel leven achter deze opmerking. Ik en alle aanwezigen begrepen dit
ook. Zij Advocate en haar man Rechter in hen vorige land waaruit ze hebben moeten
vluchten.
Kunst(ig)
Laat ik teruggaan naar een moment enkele jaren geleden.
Tijdens de inloop van een koffie-uurtje waar ik als begeleider aanwezig was
kregen we van een uitgenodigde kunstenares een wit doek met de benodigde
kwastjes en verf. Een leeg wit doek voor mijn neus en ik had geen idee wat ik
erop zou willen aanbrengen. Maar gaandeweg na enkele lijnen en kleuren gezet te
hebben werd het idee geboren. Ik schilderde bomen, een horizon. Het werd een
landschap. Dat alles had ik vooraf niet bedacht. Misschien is dat wel de kunst
van het leven: ‘Leren omgaan met wat anders loopt dan verwacht’.
Als ik het filosofisch maak en het bij ‘leven is een kunst
hou’ in dit geval de schilderkunst, zou ik kunnen zeggen, dat we ons eigen
verhaal schilderen. Met warme kleuren van liefde, vriendschap, geluk. Maar ook
met donkere tinten van verdriet, teleurstelling en gemis. De mensen die we op
ons doek schilderden. Mensen die kortdurend aanwezig waren, maar ook de mensen
die een leven lang blijven, of de mensen die we missen door overlijden, of om andere
redenen.
Maar hoe dan ook, het kunstwerkje dat ik ooit maakte, vroeg
niet om een meesterwerk, evenals het leven er niet om vraagt. Wel vraagt het soms
om geduld, lef soms ook, maar vooral om de moed om telkens opnieuw te beginnen.
En dan kom ik terug op de opmerking ‘Leven is een kunst’ van de cursiste en het
begrip van de betekenis erachter. Opnieuw beginnen. Ik ben trots op haar.
“Soms is het leven een kunst. Juist omdat niet alles geweldig is, maar omdat ondanks alles je blijft proberen er iets moois, iets goeds van
te maken”.










