Zoeken in deze blog

donderdag 3 december 2020

Het kind in mij...

 

Het kind in mij…


 

Jaren verglijden,

zoals voetstappen op een deurmat vervagen

Geleefd in veranderende tijden,

met als meetpunt de gevierde geboortedagen.

 

Onveranderd,

is het speelse van eens dat kind

in mijn gedachtewereld blijven bestaan.

Licht als een veertje, dat danst in de wind,

lijk ik vederlicht te kunnen hinkelen op een hinkelbaan.

 

Het is het lijf, dat mijn gedachten remt.

Mijn botten stijf en mijn huid craquelé.

Al zijn de signalen naar mijn voeten licht gestemd

de uitvoering ervan valt niet meer mee.

 

Onveranderd,

blijf ik liefhebben

en maakt het leven mij blij.

Ook wanneer ik oud en versleten ben

is er nog steeds dat kind in mij.

 

 

 

 

 

 

zondag 22 november 2020

Herinneringen

 Herinneringen






Lege dozen om te vullen,

ik dicht ze aan mijn hersenen toe

en laat elke doos in duisternis hullen

tot het ogenblik er één zich openen wil.


Eén voor één laat ik ze met rust.

Wanneer ik in de spiegel

een herkenning zie

word ik mij van een herinnering bewust.


Verdriet kan ik opsluiten.

Opeens dat onverwachte moment 

ik een aandenken in mijn handen heb geklemd

is droefenis niet meer te stuiten




Zorgen wil ik niet laten overheersen,

er afstand van nemen voor het slapen gaan.

De doos houdt ik gesloten, want na de nacht 

komt er gewoon weer een nieuwe morgen aan. 


Een doos voor geluk,

een doos voor alle zorgen.

een doos voor verdriet.

Vele herinneringen opgeborgen 

en toch niet verborgen.





 













donderdag 19 november 2020

Onwetend kind

 

Onwetend kind


 

Een wortel voor het paard.

Een tekening voor de Sint.

Een schoen voor bij de haard.

 

In een pact gesloten

door ouders, grootouders en het gehele land,

blijft de mythe rondom Sinterklaas als geheim opgesloten.


Onverdroten verlangende cadeautjes, 

geschreven in het grote boek van de Sint,

en Piet immer zal blijven strooien met pepernoten.

 

Jij lief onwetend kind...

In alle ernst voorgelogen,

totdat jij, klein kind, de ware toedracht vind,

werd je met al die jaren van plezier, 

toch wel bedrogen.

 

 

donderdag 12 november 2020

Plastic

 


 





Ik voerde de eendjes wat brood.

Hun enthousiasme volgde met veel gekwaak.

Het gevecht onderling om hun trek was groot.

 

Schudde de laatste kruimels uit het plastic zakje.

Opeens dat moment…, dat het uit mijn handen gleed…

van mijn verschrikte gedachten hadden de eenden geen weet.

 

De wind vulde het lege zakje met lucht

en liet het als een ballon neerdalen op het water

met een vederlichte zucht.

 

Luchtig dreef het met de stroming mee,

dat doorzichtige plastic omhulsel,

wat eens zal belanden in zee.

 

 





dinsdag 10 november 2020

Klavertje vier

 

Klavertje 4







Vier blaadjes aan een steeltje

in het gras verscholen.

Een hand steelt je,

om jouw bijzondere symbolen.


De perfecte eenheid overmand je.

Voorspoed, vertrouwen,

liefde en geluk

staan voor elk blaadje van dit plantje.


Versierd door parels van de morgendauw,

schitterend wonder in de opkomende zon.

In mijn geluk om het vinden van jou, 

koester ik dit juweeltje, omdat ik het ontdekken kon.

 

zondag 8 november 2020

Hoop...





 

Voorbij...vier ondenkbare jaren,

waarin macht de heerser overheerste.

Voorbij... het ophitsen, onrust zaaien

en het onjuiste verklaren.

 

Democratie veroverd door het stemmen 

via stembureaus, per post, of mail.

Het verlangen naar verandering niet af te remmen.

 

Joe Biden, een nieuwe  president,

met in zijn vaandel verbinden.

Al jaren politicus, die het klappen van de zweep kent.  

 

Er wachten hem zware taken.

Evenzeer als schrijver, zal hij de juiste woorden weten te vinden,

om aan het populisme een einde te maken.

 

Laat de democratie zegevieren

De maatschappelijke stabiliteit en het fatsoen weer terugkeren

Niet alleen in Amerika, maar wereldwijd.

 

Hoop geeft het leven kracht.

Vertrouwen geven en beloftes houden,

dat is waar het volk op wacht.

 

“Aan het eind is er altijd een nieuw begin”

 

dinsdag 3 november 2020

Wenen weent...

 

Wenen... mensen wenen



Vrijheid...

In Europa, 

in haar landen, in haar steden.

De laatste wereldoorlog vijfenzeventig jaar geleden.

Vrijheid...

in geloven, in spreken en in werken.

In het bezoeken van moskeeën en van kerken.

Vrijheid...

Om te recreëren in een café, of  een restaurant,

zonder vrees voor een doodsvijand.


In Wenen, Nice en Parijs,

wenen mensen,

om bloedplassen op straten, pleinen en in kerken,

van neergeschoten dierbaren,

waarvan enkel nog de herinneringen verborgen onder zerken.

Terreur mag ons onze vrijheid niet ontnemen.