Zoeken in deze blog

dinsdag 29 januari 2019

"Harten Heer"



Harten Heer
Ik had mij er al enkele dagen op verheugd. Wij hadden met onze groep vrienden gepland om de grootste kermis van Nederland te bezoeken. Ons gezelschap bestond uit 5 singles en één stel: Gijs en Hanneke. Gijs een 60 jarige lange blonde man, ex-rechercheur en Hanneke, een volslanke brunette,  werkte in de verzorging. De mannen, Sjoerd en Marcel en de vrouwen Dinie (mijn vriendin), ik en Ina. Allen woonden we in dezelfde wijk aan de rand van een grote stad en al heel lang bevriend en vertrouwd met elkaar. Door overlijden en scheidingen is onze groep wat uitgedund, maar heeft geen invloed op de onderlinge verhoudingen en vriendschap. Sinds de kinderen de deur uit zijn en de meerderheid nu single, zoeken we elkaar wat vaker op. Af en toe spelen we een spelletje kaart “Skip-Bo” en maken er dan een gezellige avond van. We kennen elkaar door de voetbalvereniging in onze wijk. Jaren geleden elkaar treffend, staand langs de lijn, kijkend naar onze voetballende kinderen. Gijs en ik hebben een periode samen in het bestuur gezeten. Hij als voorzitter en ik als penningmeester. Geregeld zagen wij vrouwen elkaar langs de lijn en in de kantine, wanneer de toen nog redelijk jonge mannen hun wedstrijdje speelden. Marcel,  een vriendelijke, wat gezette weduwnaar was van beroep ICT-er geweest en een computerfreak. Nu op 65 jarige leeftijd heeft hij van zijn beroep zijn hobby gemaakt, waar wij dankbaar gebruik van maken om zijn hulp in te roepen wanneer één van onze computers weer eens iets doen wat we niet willen. Wij hadden er zin in die bewuste donderdagavond. Het was nou niet echt de geschiktste dag voor zo’n uitje, omdat de volgende dag enkelen van ons gewoon weer op de werkplek zouden moeten verschijnen. Zeker Sjoerd, want voor hem zou de volgende morgen om 06.00 uur zijn wekker afgaan i.v.m. zijn continudienst in een chemisch bedrijf. Maar met zijn toen 59 jaar was het een fitte man en hij had ons verzekerd dat geen bezwaar te vinden. Stiekem verdacht de rest van de groep hem ervan, dat hij beslist mee wilde, omdat Ina ook van de partij was. Al een tijdje meenden wij op te merken dat Sjoerd bijzonder attent naar Ina toe was. Niet verwonderlijk, want Ina is een prachtige donkerharige vrouw, spontaan en vooral in bezit van veel humor. Als secretaresse is ze in hetzelfde bedrijf werkzaam als Sjoerd. Ze is al 10 jaar gescheiden en sindsdien trekken Diny en ik veel met haar op. Dagje shoppen, een fietstocht maken, of een concert bezoeken.

Heel fit was ik echter die dag niet. Ik had slecht geslapen de nacht ervoor. De reden? Joost mag het weten. Rond zessen hadden we afgesproken om te vertrekken. Het kostte een uurtje rijden, maar dat hadden we er voor over. Na onze auto’s te hebben geparkeerd zochten we in de gezellige drukte een terras op voor een eerste inleidend drankje. De mannen waren al niet meer te houden en we besloten dan ook snel de diverse attracties te gaan beleven. Mijn vriendin Dinie en ik stapten het eerst op de “Break Dance” af. Wij vonden dat we het er wel op konden wagen! Dat het vast niet zo erg kon zijn, als het leek. Na het ritje heb ik besloten nooit, maar dan ook nooit meer hierin plaats te gaan nemen. En vanaf toen gebeurde het….ik zag een speelkaart “Harten Koning” op straat liggen en pakte hem op. . Niets bijzonders zou je denken. Dat is het natuurlijk ook niet. En waarom moest ik hem zo nodig oprapen? Echter Ik liet hem aan de anderen zien, waarop Sjoerd voorstelde, dat wij allemaal naar een waarzegger zouden kunnen gaan. De single mannen onder ons reageerden enthousiast, waren toch wel ietwat benieuwd, of de liefde in hun leven voor hen nog wat in petto had. Er werd links en rechts gegrapt en gedold over van alles betreffende een eventuele voorspelling. Dinie en ik zouden als eersten samen naar binnen gaan, dat ik degene zou zijn, voor wie de voorspellingen zouden worden gedaan. De anderen zochten ondertussen een terrasje in de buurt op. Voorlopig was het nog plezier, met een zekere spanning en verwachting, maar ook hilariteit. Is het manipulatie? Vroeg ik aan mijn vriendin tijdens onze gang naar de waarzegger. We keken elkaar nadenkend aan. Natuurlijk! Was haar eerste reactie. Maar ja, ook al is het manipuleren, het dwingt je wel na te denken over jezelf, vind je niet?! Weet jij al wat je gaat vragen vroeg Dinie mij? Nou nee, Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee hoe het zal gaan, misschien worden er wel helemaal geen vragen gesteld. En zo serieus had ik het nog niet genomen. Wij waren op een kermis en het was vooral uit lolligheid, een tikje balorigheid van de mannen, dat er besloten was het eens te beleven, maar ook deels uit nieuwsgierigheid hoe dat in zijn werk zou gaan. Ik verwacht, zei ik, als er al vragen gesteld gaan worden, deze al wel in mijn antwoorden besloten zullen liggen. En… voegde ik er aan toe: “Je kunt het wonder pas beleven, als je in wonderen gelooft”.

Eénmaal binnen gekomen vervolgden we onze weg in een smal gangetje aan beide zijden bekleed met rode gordijnen. Aan het eind, recht voor ons, stuitten we op twee “bewakers” die hoffelijk de gordijnen voor ons open sloegen. Grote, gespierde mannen, vriendelijk, maar tevens een waakzame houding. Niet echt intimiderend, maar straalden wel uit, dat er met hen niet te sollen was. We kwamen in een ruimte waar het verhaal verteld zou worden. 

Vanachter een tafel stond een jonge, slanke vrouw op uit haar vrolijk, in allerlei kleuren stoffen, gedrapeerde stoel. Ze verwelkomde ons en ik hoorde in haar spreken een accent, wat ik nog niet thuis kon brengen. Het was er donker, verlicht met kleurige kaarsen op standaarden en geurend naar wierook. Rook volop aanwezig, niet alleen van de wierook, maar ook van een sigaret, brandend liggend in een asbak. Muziek van de omliggende attracties luidruchtig binnen doordringend, wat men probeerde te verdrukken door rustige sfeermuziek, wat niet was gelukt. Links op een ronde houten tafel stond een glazen bol, daarnaast een smartphone en voor haar lag een stapeltje speelkaarten. Gewone kaarten, die worden gebruikt om te bridgen, te pesten, of te jokeren. De gevonden kaart “Harten Koning” nog steeds in mijn zak. Vanaf het moment dat ik de “waarzegster” zag kwam een naam in mij op: Gina! Lang donker krullend haar, met ergens bovenop haar hoofd een enorme glinsterende speld waarmee een deel van het haar in een warrige knot was gestoken. Ze was gekleed in een lange zwarte japon met  fel kleurende bloemen, diep decolleté, wat omlijst werd door een om haar schouders gedrapeerde felgroene omslagdoek. Ondertussen de kaarten schuddend, keek Gina mij indringend aan en begon een aantal kaarten blind neer te leggen. Ik voelde de voet van Dinie tegen mijn been, maar bleef mijn blik gericht houden op de “waarzegster”. Gina verzocht mij drie willekeurige kaarten te pakken en aan haar te geven. Ze legde uit dat de eerste kaart een persoonskaart is. In mijn geval een vrouw. Ze legde een “Harten Dame” op tafel. Daarna mijn uitgekozen kaarten. links een “Harten twee”, rechts een “Klaveren twee” en een “Harten negen” er dwars over heen. Door het zien van die “Harten Dame” brandde de “Harten Heer” in mijn zak. Zal ik hem er bij leggen? Ik besloot toch even te wachten totdat het een geschikt moment zou zijn. Ik had door die kaart dan wel de mogelijkheid een geintje uit te halen, maar het moest wel leuk blijven. Gina legde uit, dat de drie kaarten betrekking hebben op het heden, verleden en toekomst. In algemene bewoordingen vertelde ze wat de kaarten als verbinding voor mij betekenen. Soms dacht ik, hé, dit zou zomaar over mij kunnen gaan, echter in het algemeen was het een verhaal waar je echt alle kanten mee uit kunt, behalve wanneer je jezelf toestaat er een waarheid in te zien. Tenminste dat was mijn conclusie. Uiteindelijk haalt ze de drie kaarten weg en blijft de “Harten Dame” alleen op tafel achter. Er ging een gevoel van opwinding door mij heen. Nu, dacht ik, een betere gelegenheid is er niet. Ik haalde de “Harten Heer” uit mijn zak en legde deze kaart er naast. Gina sprong op uit haar stoel, wild gebarend en in een taal roepend, waar wij niets van verstonden. Ze wilde de “Harten Heer” van tafel pakken, echter ik was haar voor. De “bewakers” kwamen binnen stormen en er ontspon zich een heftig gesprek in een andere taal. Inmiddels stonden wij ook, keken elkaar aan, hadden beiden hetzelfde idee. Wegwezen hier. Gebruik makend van de verwarring, vlogen we de gordijnen door en renden naar buiten. Onthutst kwamen we bij de anderen aan en schoven bij hen aan op het terras. Wat was er hier aan de hand? Wat was er voor bijzonders aan deze eenvoudige speelkaart, dat het zo’n heftige consternatie teweeg had gebracht?

Iedereen keek ons verbaasd aan. Wat is er gebeurd, vroeg Gijs ons. Ziet jouw toekomst er zo slecht uit? Ik haalde de “Harten Heer” tevoorschijn en wij vertelden wat ik gedaan had en de ontstellende   reactie van de waarzegster en de “bewakers”. Inmiddels ging de kaart van hand tot hand. Iedereen kwam tot de conclusie dat er op het eerste gezicht niets vreemds aan die kaart was op te merken. Gijs, de rechercheur, de onderzoeker onder ons, wilde wel eens weten hoe daarbinnen de sfeer nu zou zijn. Kom, zei hij tegen Hanneke, we gaan een kaartje kopen en laten ons de toekomst voorspellen. Hanneke zag het niet zitten. Oké, dan ga ik alleen. Na wat discussie, of het misschien beter was met zijn tweeën te gaan, bleef Gijs bij zijn beslissing, maar nam wel het aanbod aan, dat Marcel buiten op hem zou wachten. Het terras was niet ver van de plaats van de waarzegger, echter we hadden van daaruit er geen zicht op. Al snel waren de mannen terug. Gesloten! “Hè, het is pas 9 uur, nog vroeg in de avond”! We keken elkaar verbaasd en met blikken vol ongeloof aan. Zit er geen bel, grapte Jeroen. Lieve allemaal: “ik wil van die kaart af”! Gooide hem resoluut in de groep. “Ik vind dit heel raadselachtig, wat het verband met die kaart is weet ik niet, maar ik heb er geen goed gevoel bij, voegde ik er aan toe”. Marcel raapte hem op, bekeek hem nog eens van alle kanten en merkte daarna op, dat hem de kaart wat dik leek en steviger dan een speelkaart. Opeens herinnerde ik mij, dat ik bij het kopen van een kaartje aan het loket, tevens een visitekaartje had ontvangen. Daarop stonden gegevens en twee mobile telefoonnummers. Ik overhandigde het aan Gijs en hij toetste meteen één van de nummers in. Hij had de telefoon op de speaker gezet en we hoorden dat er door een man werd opgenomen. Gijs legde in het kort uit de reden waarop hij belde, bood  hem tegelijkertijd mijn excuses aan……waarop de man Gijs interrumpeerde om zijn verhaal uit te leggen. Gijs stelde hem toen voor, om een afspraak te maken , of dat nu mogelijk was. Hij stemde ermee in. Gijs legde dit voor aan mij en de groep en wij waren het allemaal met hem eens dat hij het gesprek aan zou gaan. Hij nam Marcel mee en……Marcel stak de speelkaart bij zich.

Inmiddels begon de tijd te dringen om huiswaarts te keren, echter we moesten nog even wachten op de terugkeer van Gijs en Marcel. De tempratuur was nog steeds zacht, dus wat langer verpozen op het terras was niet onprettig. Ina zei ons nog even de benen te willen strekken en nog even ergens een ijsje wilde gaan halen. Iemand zin om mee te gaan? We moeten toch nog even wachten! Sjoerd stond op en nam haar bij de hand. We riepen ze nog na: Niet te lang wegblijven hoor! Te samen verdwenen ze in de drukte. Hanneke, Dinie en ik keken elkaar betekenisvol aan. Zou het wat worden tussen die twee? We bestelden nog een drankje, ondertussen kwamen we toch steeds weer terug op de vraag wat er nu toch met die kaart aan de hand zou kunnen zijn.

Later op de avond begon de drukte op de kermis wat af te nemen. Gevieren zagen we Gijs, Marcel, Hanneke en Sjoerd  gezamenlijk druk converserend naar ons toe komen lopen. Hé, jongens, wij zijn ook nieuwgierig, riep Dinie. Gijs vertelde over het goede gesprek wat ze hadden gehad. Dat ze ons beslist niet de stuipen op het lijf hadden willen jagen, maar dat ze geschrokken waren, omdat wederom zo’n kaart bij hen opdook. Ze waren namelijk de dupe geworden van een poging hun mobile telefoons te hacken. Hè? Evenals wat ik had gedaan, had een klant net zo’n “Harten Heer”, als welke ik gevonden had, in de buurt van de mobile telefoon op tafel gelegd. De waarzegster had er op dat moment niet veel aandacht aan besteed en met een grappige opmerking gewoon teruggegeven. Later op het eind van de avond ontdekte ze de nieuwe App. Ze vond het vreemd en vertrouwde het niet, waarop ze de hulp in heeft geroepen van een bekende die er verstand van had. Het werd steeds interessanter. Marcel, de computertechneut, begon het uit te leggen. Hij pakte de kaart en liet hem ons zien en daarna moesten we hem één voor één allemaal nog eens goed bekijken. Sjoerd kwam erachter: “Volgens mij voel ik in de mantel een chip”. Klopt, bevestigde Marcel. Keurig in de kleuren en lijnen verwerkt, zodat het niet echt opvalt, indien je niet oplettend bent. Maar ja, wie denkt hier nu aan? “Indien deze NFC-chip in de buurt komt van een mobile telefoon, zorgt de data op de NFC-chip ervoor dat er een website geplaatst wordt, of een app gedownload op de telefoon.  Wanneer je deze website, of App opent, kunnen kwaadwillenden die de NFC chip hebben geplaatst jouw data op de telefoon uitlezen”. Dus het is belangrijk, dat je Apps die geplaatst zijn op jouw telefoon, welke je niet vertrouwd, nooit opent.  Het kan dan alleen via een telefoon met een NFC-functionaliteit, voegde hij er aan toe. Er zijn overigens nog tal van mogelijkheden die NFC op de telefoon ons biedt. Marcel inmiddels helemaal op dreef, om ons nog meer mogelijkheden uit te leggen. Winkelen bijvoorbeeld. Je installeert een App, scant de producten in jouw mandje en rekent bij de kassa af, door je mobiel tegen een scanner te houden, welke verbonden is met de kassa. Indien je de telefoon niet beveiligd, of gegevens versleuteld, kun je gehackt worden. Mensen die kwaad willen kunnen met een chip, waarin een zender en ontvanger zit, jouw gegevens stelen. De afstand van die kaart, of die sleutelring, of waar die chip ook in zit, is wel gering, maar wie let er in de drukte op, wanneer er iemand vlak naast je zou staan. Wie weet er of op jullie telefoons een NFC toepassing zit?! In dat geval zou er nu een App geïnstalleerd kunnen zijn, zei Marcel. Ter beveiliging zou je die NFC toepassing uit kunnen zetten en de telefoon versleutelen. Indien je telefoon uitstaat kan er ook niets gebeuren. Maar ja, dan kun je ook niet contactloos betalen en juist op zulke momenten zijn jouw gegevens kwetsbaar.   

Het was een memorabele avond geworden, met voldoende stof om over na te praten, toen we rond elf uur huiswaarts keerden. De volgende dag zou Marcel met de kaart naar de politie gaan , net zoals de mensen van de waarzegster op de kermis hadden gedaan.

“We denken, dat onze gedachten van onszelf zijn, ons denken van onszelf is, zonder te weten, dat ons brein misschien wel gehackt is”.



Namen, feiten en gebeurtenissen zijn in dit verhaal enkel en alleen op fantasie berust. 




        

zaterdag 19 januari 2019

Mensen houden van bloemen


Mensen houden van bloemen

Bloemen geven wij elkaar om diverse intenties zoals liefde, vriendschap, om iemand sterkte te wensen, succes te wensen, en bij een afscheid. Tevens vertegenwoordigen ze een symbool voor verschillende zaken en gelegenheden. Iemand bloemen geven is een mooie manier om je gevoelens kenbaar te maken. Enkele symbolische betekenissen zullen ons wel bekend zijn.  Vast wel hebben we al eens een grote bos rode rozen gekregen, of gegeven. Rode rozen staan voor liefde en passie. Mijn 1e bos rode rozen kreeg ik bij mijn verjaardag toen ik 18 werd van mijn eerste grote liefde. 18 rode rozen. Zal het nooit vergeten. Bij ons 40 jarig Huwelijk kreeg ik van mijn man een enorme bos rode rozen, in totaal 40 stuks. Ik heb ze gedroogd, daarna in een compositie gevat op een doek en omlijst. Ze zijn nu verbleekt en worden stoffig, maar het wonderlijke is, dat ze nog steeds geuren.  

De geranium staat voor vriendschap en ontmoeting. Nooit gedacht en ook niet mee geassocieerd. Want ja, achter de geraniums zitten is toch een veel gebruikte (geplaagde) uitspraak, waarmee veelal ouderen aan verbonden worden en wij beslist daar niet achter willen zitten. Nee, een geranium zou je kunnen geven bij een first date, wanneer je de intentie hebt om voor vriendschap te gaan.  Het is maar dat je het weet. Zie je het al voor je?

De betekenis van Gardenia is: Geheime Liefde. Een Gardenia is een naar jasmijn geurende witte bloem. Mocht je als dater zo’n bloem krijgen, of zien gedragen worden in het knoopsgat van een revèrs, bedenk dan even, dat hiermee misschien wel een mystieke boodschap verteld wordt.   

Echter het waren geen geraniums, rozen, of gardenia’s ,wat ik vorig jaar zomer ontving bij mijn date. Mijnheer kwam aan, met door beide armen omvat, een enorme bos tulpen in diverse kleuren.  Zijn gezicht kwam er schuin achter vandaan. Zo’n boeket staat voor elegantie en kan bij diverse gelegenheden gebruikt worden. Zo staat in het verhaal omschreven bij een bloemist om de juiste keus te maken voor een bepaalde gelegenheid. Maar eigenlijk ben ik nu aan het eind van mijn verhaal beland, wat ik ga vertellen.

Het was een prachtige zomerse dag. We hadden onze afspraak gepland in een restaurant gelegen boven op een dijk aan het water, zo’n 15 km vanaf mijn woonplaats. Ik had deze plek uitgekozen, omdat het restaurant rondom voorzien was van een terras. Met keuzemogelijkheden om een uitzicht te hebben op het water, of op het centrum van de stad, of deels allebei.  Op mijn fiets, de route nemend over de dijk langs het water, was het ondertussen genieten van het heerlijke weer, de omgeving en de natuur.  Ik was ruim op tijd aanwezig en ging zitten wachten beneden op de trap met uitzicht over het plein, wat een gezellige drukte gaf i.v.m. de vrijdagmarkt. De trap oplopend naar het terras zag ik hem boven tussen de drukte aan komen lopen. Boven wilde ik al mijn hand uitsteken, toen mijn buurvrouw tussen ons in kwam gelopen, onwetend van mijn afspraak en verbaasd en verheugd mij te zien. Zullen we een bakkie doen? Nou ja….uitgelegd dat ik een afspraak had, ondertussen wijzend op mijn gezelschap. Het was komisch, maar ook even een tikkeltje ongemakkelijk. Later er nog veel om kunnen lachen, buurvrouw en ik.

Na elkaar te hebben begroet zochten we naar een vrije plek op het terras. Tenminste ik…, hij wilde naar binnen. In mijn beleving was het terras voor dit moment the place to be. Binnen was het donker, stil, zonder de gezelligheid van de drukte en de sfeer buiten. Leuke buurvrouw heb je! Jazeker. Interesse? Nadenkend…..mmmmm……, ik ben nu toch met jou! Vanaf dat moment was de toon gezet, bovendien werd mijn blik steeds weer getrokken naar zijn overhemd waarvan de boord links hoger begon, dan rechts. Scheef dichtgeknoopt. De sfeer was behoorlijk bekoeld en na de koffie stelde ik voor af te rekenen en een wandeling langs de haven te maken. Op een bankje gezeten vertelde ik hem, dat we niets hoefden uit te leggen aan elkaar. Het werkte gewoon niet tussen ons. Hij stond op en vroeg mij even te wachten. Na vijf minuten kwam hij terug met in zijn armen….juist ja…, die enorme bos tulpen. Nog na druipend van het water, omdat hij ze in zijn auto had gezet in een emmer water. Zijn scheef geknoopte overhemd ondertussen doorweekt. Hij woonde in de bollenstreek en had ze daar gekocht, legde hij uit. Het was lief en triest tegelijkertijd. Voelde me ietwat ongemakkelijk, ook door de manier van overhandigen. Zijn houding, zijn blik vertelden: ik heb ze nu eenmaal gekocht, laat ik ze maar geven.

Een ontmoeting zonder resultaat, afgesloten met een bos bloemen. Diverse kleuren tulpen, geschikt voor iedere gelegenheid, tegelijkertijd de boodschap gevend, dat die ander mooie ogen heeft. De symboliek achter deze bloemen bij het geven er van, daar had hij, vermoed ik, geen weet van.

Aangenomen met gemengde gevoelens want, en…..waren ze naderhand wel voor mij bestemd? Misschien ook wel, hij heeft zich er niet over uitgesproken. Een man van weinig woorden.  En wat was nu eigenlijk de intentie? Had hij gedachten om na een geslaagde date met een bos bloemen daar een extra tintje aan te geven? Ach ja….., vooraf gegeven, zou het een vorm van beleefdheid kunnen zijn. Maar ja, dan valt het zo op en waar laat je dan steeds die bloemen. Zeker zo’n enorme bos. Gewoon handig dus. Moet mij er niets bij verbeelden en achter zoeken. Hij had ze ook gewoon mee terug naar huis kunnen nemen.  

Ik heb de bos verdeeld over mijn beide fietstassen en ze vergezelden mij op mijn nu fleurig getooide fiets terug naar huis. Natuurlijk was mijn buurvrouw benieuwd naar mijn date. Lachend kwam ze verhaal halen, tegelijkertijd allerlei verontschuldigingen uitend. Een aantal dagen heeft in onze beider huiskamer een bos tulpen op de vaas gestaan.

“Mensen houden van bloemen. Bloemen houden van mensen”

Liefs,


zaterdag 12 januari 2019

Vijf jaar........een toekomst voorbij


Vijf jaar..... een toekomst voorbij

seconden, minuten, uren, maanden, jaren

aaneengeregen tot vijf jaar en verstreken

sinds die laatste avond, wij nog samen waren.

Wat hadden we je nog graag aangekeken
met jou willen praten,

maar je was al op weg ons te verlaten.

Ik fluisterde in jouw oor: “Hou van jou”

nam jouw hand in de mijne,

stilletjes hopen op, dat je mij nog horen zou.



Vijf jaren voorbij, enkel de herinneringen, alleen,

naar een toekomst waar het verleden een rol in speelt,

waar je  in mijn hart blijft wonen, zoals voorheen.

Reeds vele gedachten met jou gedeeld.

Was wel eens benieuwd hoe je reageren zou,

maar in iedere vezel van mijn wezen weet ik,

dat jij mij kent en ik ken jou.



Jouw toekomst heb je met je meegenomen.

Ik kan er niet meer bij, zo ver weg.

Doch dikwijls ben jij aanwezig in mijn dromen

zo dichtbij, ik jouw warmte voel en zeg:

Hoe gaat het nu met jou? Dat is wat ik weten wil.

Eenmaal in de realiteit, voorbij die droom

blijft het antwoord ergens hangen, zo stil.



Je omringt mij met al jouw dingen.

Op onverwachte momenten, of tijdens iets wat ik doe.

Vind briefjes met daarop allerlei Franse zinnen.

Hoor jouw muziek: U2 of the Who.

Die voorvallen zullen blijven, onveranderd

in mij, maar ook in al jouw dierbaren.

Voor altijd in ons hart verankerd

waarin we de liefde van en voor jou bewaren.


Liefs van mij, van ons allen

Live must go on


Live must go on


De tijd tikt naar ons toe en tikt van ons weg. 
In het heden, dus nu vandaag, komen verleden en toekomst samen. Wat zouden we graag in de tijd een blik willen werpen over hetgeen ons nog te wachten staat. Maar zouden we daar zo blij mee zijn? Zouden we genieten van de voorpret, zoals de voorpret bij het uitzien naar een vakantie? We zullen ons ouder zien worden en zien dan misschien ook voorvallen, die we eigenlijk niet wilden weten. Maar ja, dan weten we wel of die ene, die we zo graag willen ontmoeten, onze toekomst heeft verrijkt. Alle jonge 50 plussers, aanwezig op diverse datingsites, hebben nog een hele tijd van leven voor zich. Die periode wordt korter naarmate de leeftijd vordert, maar vormt geen beletsel voor ook de zestigers, zeventigers, tachtigers en zelfs 90 jarigen te zoeken naar  een partner om hun toekomstige leven een invulling te geven. Of we het nu leuk vinden, of niet, gelukkig zijn, of ongelukkig, het leven gaat door. De enige zekerheid die we hebben, is dat ons leven niet eindeloos is. Maar hoe groot, of klein de toekomst ook is, zolang we leven, blijven we plannen maken voor die tijd die nog gaat komen. 
We hebben gespannen verwachtingen van de toekomst. Het verleden is al ingevuld, echter wat er komt is onzeker. Ons verleden dragen we met ons mee . Met herinneringen, gebeurtenissen, ergens verborgen in ons hart, in onze gedachten, geborgen in die bekende rugzak, zoals we dat dan noemen. De nostalgie die we daarbij oproepen, kunnen we koesteren, maar ook verwerpen, omdat we er niet aan herinnerd wensen te worden. 
Toch maakt in het heden, ons verleden deel uit van de persoon, die we door het leven dat we reeds achter ons hebben, geworden zijn. Ons gedrag in het nu wordt bepaald door herinneringen en beslissingen in het verleden. 
Een veel gemaakte uitspraak: “mijn rugzak is leeg”. Wat men wil zeggen is: ik draag het verleden niet meer met mij mee. Maar wat eigenlijk bedoelt wordt met die uitspraak: “ik wil vertellen, dat mijn huidige leven niet door het verleden beïnvloedt wordt” . “Wees dus maar niet bang, ik heb het een plekje gegeven”. Mooi gezegd en we begrijpen het zo ook wel, maar toch kunnen we ons verleden niet geheel terzijde leggen. 
Eerder opgedane ervaringen maken deel uit van de beslissing die we nemen in de huidige tijd.

Het kan een reden zijn, waarom het lastiger wordt om op oudere leeftijd  met een partner in zee te willen gaan. Maar ook duurt het langer eer wij die stap nemen om aan een relatie te beginnen, we eerst langer nadenken of die persoon wel bij ons zou kunnen passen. Bij een eerste ontmoeting, een foto, uitspringende teksten in een profiel,  koppelen gelijk ons brein en/of onze zintuigen de informatie welke door die persoon wordt afgegeven, aan belevenissen die we eerder meegemaakt hebben. 
Anders dan toe we jong waren, hebben we nu te maken met een toekomstige partner welke in het verleden gescheiden, of weduwnaar/weduwe is. Hebben we nadien reeds een relatie gehad, welke door redenen van een niet verwerkt verleden is beëindigd, zullen we wat voorzichtiger zijn bij een volgende poging. 
Spreken we dan van wijsheid, of spelen de factoren van het verleden een rol?

“Wijsheid komt met de jaren”. Een veel gebruikte uitspraak. Groeien door persoonlijke ontwikkeling, en andere levenservaringen hebben op latere leeftijd die “wijsheid” gebracht. Echter herinneringen, ervaringen en belevenissen in het verleden spelen we degelijk een rol in het besluit om in de toekomst een relatie aan te gaan. Te samen met die “wijsheid” moeten we toch tot een goed besluit kunnen komen. Al nemen we er over het algemeen op latere leeftijd wel meer de tijd voor. En…..hebben we dat? Sommigen wel en sommigen niet. “Haastige spoed is zelden goed”.   

 “Als er iets is dat het verleden ons leert is het dit: ga door. En maak van de toekomst nog meer het verleden”

Herman Brusselmans



De tijd tikt naar ons toe, tikt van ons weg. “Live must go on”


vrijdag 4 januari 2019

Elkaar leren kennen via een dintingsite.....Hoe doe je dat?


Elkaar leren kennen via een datingsite….Hoe doe je dat?


Al een geruime tijd geleden had ik via een dating site een mail contact. Eerst via de beveiligde weg en later via ons privé-mailadres. We hadden elkaar nog niet ontmoet, enkel door ons schrijven leerden we elkaar steeds beter kennen. Echter de diepgang miste ik, uitingen van waardering waren er wel, maar er ontbraken in het schrijven liefdevolle gedachten naar elkaar toe. Na een periode bleek dat hij ook met iemand anders schreef en ook reeds ontmoet had. Ik heb toen dit schrijven beëindigd. Hij was van mening, dat we gerust op dezelfde voet door konden gaan, maar zo werkt het niet bij mij. Het was jammer, maar ik heb geen spijt van de energie die ik er heb ingestoken.

Vier jaar geleden ontmoette ik, ook via deze site een lieverd. Vooraf deze ontmoeting hadden we elkaar ellenlange gedachten geschreven. Toen we elkaar voor de eerste maal zagen, mede door alles wat er al geschreven was, voelde het heel vertrouwd. Mede door onze reeds gevoerde correspondentie, hadden we gespreksstof voldoende voorhanden. De toon was open, hartelijk, soms poëtisch, liefdevol, maar vooral begripvol. We borduurden voort op al ons geschrevene.

Waarom ik deze voorbeelden aanhaal is, omdat ik verschillenden malen heb meegemaakt, men niet bereid is om eerst via enkele berichten elkaar eerst wat beter te leren kennen. Men is er in het algemeen van overtuigd, dat elkaar zien het beste werkt. Ik stel het soms voor, maar het antwoord wat ik dan krijg , als ik al een antwoord krijg, is ontkennend. Wat ik me afvraag is dan, waarom men geen energie wil steken om eerst op deze wijze iemand leren kennen, Elkaar leren kennen is een proces. Je kunt het willen versnellen, maar naar mijn idee vergeet je op die manier het belang van het kunnen doordringen tot iemand. Is het niet beter naar elkaar toe te groeien, zoals je dat in het gewone leven ook doet. Zoals wanneer je lid bent van een vereniging, maakt niet uit welke, al is het bridge, jeu des boules, voetbal. Je komt elkaar wekelijks tegen, spreekt eens met elkaar, waardoor je na verloop van tijd je misschien tot elkaar aangetrokken kunt gaan voelen.

Ik wil het belang van elkaar ontmoeten niet onderschatten, doch op deze digitale wijze gaan we het eerst af op een foto, plus het ingevulde profiel. Menigmaal is het geschrevene van iemands persoonlijkheid ook maar matig beschreven. Aan de hand van deze gegevens, maak je dan een keus, zonder ook maar enige kennis, diepgang, emoties te kennen. Geen wonder dat het zo enorm lastig is om ook maar een relatie te starten. We gaan eerst af op het uiterlijk, staat het ons niet aan, klikken we door naar de volgende. Maar we weten allemaal, dat het uiterlijk ondergeschikt wordt, indien men elkaar daadwerkelijk leert kennen.

Ik ben van mening, dat we in het proces van iemand leren kennen de tijd moeten nemen, energie moeten steken. En tijd kost het, maar ik heb het idee, dat we dat niet hebben, we ons het niet gunnen. Toch is tijd het allerbelangrijkste, om naar elkaar toe te gaan groeien. Door aan het begin van dit proces elkaar af te tasten middels een periode van schrijven, kunnen we al nader tot elkaar komen. Van daaruit zal een ontmoeting naar mijn idee beter aansluiten en misschien vloeit daar wel uit voort, dat men samen de gewenste toekomst zal gaan beleven.

Liefs,



      

dinsdag 1 januari 2019

Nieuwjaarsmorgen



Goedemorgen allemaal







Iedereen al wakker, goedgemutst?
Een nieuwe dag, een nieuw jaar
Heeft de kater je reeds gekust?
Alleen vandaag 1 op 1
Ben er wel, maar ook weer niet
De wereld draait, ook om mij heen
Had  goede voornemens in het oudjaar
Reeds op de eerste dag… mislukt
Zo gezellig de hele boel bij elkaar
daarom  is het me niet gelukt
te denken aan wat ik tot mij nam
en liet het gaan
Morgen 2 op 1 begin ik opnieuw
Ach…nog zoveel dagen om te gaan
Zo mooi van iedereen al die goede wensen
Na vandaag zal het wel goed komen met mij dit jaar
Dus wens ik jullie lieve mensen
Een heel gelukkig Nieuwjaar