Zoeken in deze blog

dinsdag 22 december 2020

Ik vertel jou...

 

Ik vertel jou…




In gedachten verzonken is het net of jij…

Jij… niets veranderd.

Je lacht om mijn mondkapje,

ik praat je even bij.

Over het virus, corona.

De lock down, over de Brexit.

En dat Rutte nog steeds premier is.

Ik vertel jou, dat ik jouw analyses zo mis.

Ik vertel jou over de anderhalve meter afstand,

dat het met Kerstmis nu zo anders is.

En ik vertel jou over de coronamelder app.

Je komt dichterbij,

zeven jaar voorbij in die anderhalve meter stap.

Je omhelst mij in dromenland.

Liefs

zaterdag 19 december 2020

Kerstkindje...kerstverhaal Schalkhaar 1942

 

Kerstkindje







Het verhaal wat ik nu ga vertellen zou een Kerstverhaal kunnen zijn. Een kindje wat tijdens de Kerstdagen geboren wordt. Een Kerstkindje zoals een nieuw boreling werd en nog steeds zo wordt genoemd als de baby tijdens de herdenking van de geboorte van het Jezuskind wordt geboren. Maar het verhaal krijgt een andere wending. Het verhaal loopt niet zo gelukkig en bijzonder af als het Bijbelverhaal over Jozef en Maria. Allen kennen we dit verhaal. Het zoeken van de ouders naar een slaapplaats. Uiteindelijk een plek gevonden in een stal te Bethlehem, waar het kindje Jezus is geboren.  

Het was Kerstmis 1942, winterweer en het was oorlog. Mijn grootouders, opoe en opa zoals ik ze als kind altijd noemde, werden verblijdt met hun eerste kleinkind, een jongetje Laurens, geboren op 23 december.  Een ‘Kerstkindje”. Mijn Opa en Oma woonden in het Oosten van het land. In Schalkhaar, waar ook ik ben opgegroeid. Hun dochter woonde zo’n twintig kilometer bij hen vandaan. Op 2e Kerstdag bezochten de trotse grootouders en mijn moeder de kersverse ouders en bewonderden de nieuwe boreling. Het was koud en het vroor. Lichte sneeuwval had de wegen glad gemaakt. Het maakte de tocht er niet makkelijker op. Maar het was te doen. Ze keerden huiswaarts in de overtuiging, dat alles in orde was met moeder en kind. ’s Nachts om een uur of drie werd er op de deur van de winkel gebonsd. Ze hadden een galanterie winkel. Potten, pannen, bestek, borden en alles wat benodigd is voor in de keuken. Dagelijks trok mijn Opa erop uit om de producten, vervoerd op een kar met daarvoor twee paardjes, in de omgeving aan de man te brengen. Maar dat kon niet meer, omdat de paardjes door de Duitsers ingevorderd waren. Een politieagent uit het dorp maakte hen wakker met de mededeling, dat ze met spoed naar hun dochter moesten vertrekken. Het ging niet goed met haar. Hevig geschrokken en ontdaan door het bericht pakten ze weer de fiets en gingen haastig op pad. Ze kwamen echter te laat. De moeder, hun dochter, was aan een bloeding overleden. De aanwezige huisarts en de baker hadden de bloeding niet kunnen stelpen. Hoewel het nu ook nog weleens voorkomt, dat een moeder in het kraambed overlijdt, komt het tegenwoordig in Nederland gelukkig niet zo vaak meer voor. Maar in de veertiger jaren was de gezondheidszorg geheel anders dan nu het geval is. Pas in de vijftiger jaren kwamen er betere opleidingen voor kraamverzorgsters. Zij verbleven daarvoor vijftien maanden tijdens hun opleiding in een internaat.

Nadat de baker/kraamverzorgster na een aantal weken verzorging van de baby was vertrokken, is het kindje bij mijn grootouders komen wonen. Het zou maar een tijdelijke oplossing zijn, maar uiteindelijk is het negen jaar geworden, dat mijn neefje bij hen verbleef. Zijn vader kreeg een nieuwe relatie waardoor hij na lange tijd weer naar zijn vader terugkeerde. Tien jaar later, hij was inmiddels negentien, geen contact meer te hebben gehad met zijn Opa en Oma, stond hij opeens voor hun deur. In de nabijgelegen plaats was hij opgeroepen voor zijn Dienstperiode. Het weerzien was emotioneel en ik zal het nooit vergeten. Ik was dertien en zag mijn grote neef weer terug. Vijf jaar verschilden wij in leeftijd, maar ik had nog flarden van herinneringen dat wij samen speelden.

 De gebeurtenis was voor mijn grootouders en mijn moeder een ingrijpende belevenis. De pijn en verdriet kon ik nog steeds ervaren wanneer ze het erover hadden. Het overlijden van hun dochter en afscheid nemen van hun kleinkind, die ze negen jaar opgevoed hadden. Uiteindelijk was de hereniging een happy end en heeft het contact zich tot aan hun overlijden voortgezet. Ze hebben zijn huwelijk meegemaakt en de geboorte van een achterkleinkind.    

Nu, in deze kerstperiode is het dan weliswaar geen oorlog, maar zal de beleving van de viering van Kerst in familiekring toch anders zijn, dan we gewend zijn. We worden enigszins in onze vrijheid door het corona virus beknot. Daar tegenover staat, dat we op straat, in het bos, onze gang kunnen gaan. Er is geen spertijd en angst voor oorlogsvoering in de buurt. Geen gebrek aan voedsel. In onze huizen is het warm en we hebben voldoende communicatiemiddelen ter beschikking om feeling te houden met familie en de buitenwereld. Ik zou zeggen tel de zegeningen van deze tijd en geniet van Kerstmis, het feest van het licht.


donderdag 17 december 2020

The Best Christmas Song I've Ever Heard. It Will Give You Chills.





Kerst... 'Het feest van het licht'

 

Kerst…

Het feest van het licht




Buiten is het donker en somber,

binnen is het warm en licht.

Uitziend naar dat grote wonder

de geboorte van het Jezuskind.

 

Samen is nu even voorbij.

Kerst vieren op anderhalve meter.

Stoelen aan tafel blijven vrij,

lege armen, zonder die knuffel om te verwarmen.

 

Lichtjes in huizen, op straten en pleinen,

kaarsjes verwarmen ons hart en maken ons blij.

De warmte binnen in ons zal nooit verdwijnen,

en brengt herinneringen aan verloren dierbaren dichterbij.

 

Germanen leefden het ritme van de natuur.

Vierden midwinter en ontstaken het vuur.

De dagen die na de Kerst weer gaan lengen,

de zon, die het duister steeds verder weg zal brengen.


We laten de donkerte achter ons.

Vervolgen de weg van het licht,

over ongeplaveide paden naar de eindstations,  

met onze blik op een virusvrije toekomst gericht.

 



 


Ik wens eenieder met dit gedicht

een mooi Kerstfeest toe.

En... aan het einde van de tunnel…

schijnt altijd weer het licht.

Blijf Gezond!

Liefs,

Riekie

 

 


 

 

 

 

 

 

 

vrijdag 11 december 2020

De adem van de wind

 

De adem van de wind





Een virus heeft de wereld overvallen.

Licht ons van achteren pootje,

waardoor velen ziek erbij neervallen.

En soms... doodt het je.

 

Waar men zich ook bevindt,

de lucht verspreidt bacillen en aerosollen.

‘Een vijand in de adem van de wind’.

Alleen een vaccin kan ons beschermen tegen het gevaarvolle.

 

De adem van de wind bedoelt het niet kwaad.

Ongewild is de wijze van handelen door de mens 

de oorzaak van het onheil dat ons belaagd.

Virusvrije en schone lucht is nu onze kerntaak.

 

De adem van de wind,

eens weer schoon en virusvrij,

duwt de wolken met een diepe zucht

en laat de zon in ons leven weer vrij.

 

 


 

maandag 7 december 2020

Zondagmorgen...06 december 2020

 

Zondagmorgen

            Propiac, Vaucluse France  2010


Kerst

Ik word wakker en open mijn ogen. Door het licht wat door de gordijnen kiert, weet ik ongeveer hoe laat het zou kunnen zijn. Rond 08.00 uur, vermoed ik. Ik kijk op mijn horloge en zit er dicht bij, exact is het 08.15 uur. Het is stil. Zonder het geluid van wekelijks verkeer in de verte. Het is de stilte van de zondagmorgen. Ik open de gordijnen, laat het licht binnen. Windstil. Enigszins bewolkt, waar de zon achter treuzelt om tevoorschijn te komen. Aarzelend licht. De daken van de huizen zijn wit. Het ontbreekt nog aan sneeuw, witte watten die zonder geluid te maken neerdwarrelen. Het zou het winterplaatje compleet maken. Een sfeerrijk tafereel. Het doet mij denken aan wintertaferelen die schilders op hun doek in ware weergave afgebeeld hebben. Zoals schilderijen uit de vierde kleine ijstijd, die in 1430 begon en zou duren tot 1830 (Bron: Historiek, Andr√© Horlings), maar ook aan afbeeldingen uit de 19e -eeuwse schilderkunst. En dat niet alleen. Ook foto’s uit mijn eigen archief en herinneringen aan beelden van de besneeuwde tuin, ijskristallen op de takken van de bomen en op het riet bij de vijver. Gedachten aan schaatsen op de ondergelopen tennisbaan en ijsschotsen op de IJssel in Deventer, veroorzaakt door vorst en stroming. 



Zonder buiten te zijn geweest, oogt het koud. De winter is in aantocht, maar binnen is het warm. De kachel slaat steeds aan en ik zie op de daken de witte pluimen van stoom die de kachels van de andere huizen in mijn omgeving uitstoten. In al die huizen verblijven mensen en koesteren de warmte binnen. Velen zullen gisteravond pakjesavond binnen hun gezin gevierd hebben. Opwindend voor de allerkleinsten en knus en gezellig voor de ouders. En voor de gelovigen onder ons bevinden we ons nu in de Adventsweken in aanloop naar de Kerst. Adventus is de Latijnse naam voor Advent en betekent komst. (Bron: Wikipedia}. De komst wordt herdacht van de geboorte van het Jezuskind, zo’n tweeduizend jaar geleden. Vier zondagen voor de Kerst wordt er elke zondag een kaars aangestoken. En op Kerstavond alle vier.

Kerstmis.

Wat is er wat ik zou missen tijdens de aanstaande Kerst? Voor mij veranderd er niet zoveel t.a.v. de familiebezoeken i.v.m. corona. En dan passen we ons toch aan de omstandigheden aan! Het is natuurlijk jammer, dat we niet allemaal tegelijk samen kunnen zijn, maar we kunnen wel plannen maken voor een andere keer, wanneer het allemaal weer kan. Het hoeft niet zo nodig met Kerst. Vrijheid, blijheid. Onveranderd blijft onze hechte familieband, het gehele jaar door. Niet door de uiterlijke schijn, vastgelegd door de smartphone, om de hele wereld maar te laten zien, hoe knus en gezellig het is. En eenzaam? Eenzaamheid zit in jezelf. En ja, er zijn mensen die zich eenzaam voelen. Ouderen en jongeren. Historisch is het misschien zo gegroeid, dat we de Kerstdagen vooral met familie moeten doorbrengen. Dat beeld wordt nog eens versterkt door alle films en reclames over knusse familietaferelen aan lange tafels volop gevuld met diverse gerechten. Je zou je er als single vanzelf eenzaam door gaan voelen.

Vorige week sprak ik een achtenzeventigjarige man. Vier jaar weduwnaar. Hij kon er maar niet aan wennen dat hij nu alleen was. Alleen, in een huis wat steeds groter lijkt te worden en alleen in dat nog steeds aanwezige grote bed. Hij mistte de warmte van zijn maatje, zoals hij haar noemde. De warmte van haar aanwezigheid. Hij mistte de warmte van haar lichaam in dat grote bed. Niet meer koude voeten kunnen hullen in een warm lijf naast hem. “Dat zal ze vast niet zo leuk hebben gevonden”, was mijn reactie. “Nee”, zei hij, en hij moest wel lachen. Maar dat is nu juist hetgeen ik mis. ‘Een kus voor het slapen gaan en elkaar een goede nacht toewensen’. Tegen de Kerstdagen zag hij niet op. “Ik vermaak mij wel”. “Het gemis blijft, maar niet alleen doordat het Kerstmis is”. "En... die ene stoel blijft altijd leeg".

Ik wens iedereen fijne Kerstdagen toe in vooral goede gezondheid. 

donderdag 3 december 2020

Het kind in mij...

 

Het kind in mij…


 

Jaren verglijden,

zoals voetstappen op een deurmat vervagen

Geleefd in veranderende tijden,

met als meetpunt de gevierde geboortedagen.

 

Onveranderd,

is het speelse van eens dat kind

in mijn gedachtewereld blijven bestaan.

Licht als een veertje, dat danst in de wind,

lijk ik vederlicht te kunnen hinkelen op een hinkelbaan.

 

Het is het lijf, dat mijn gedachten remt.

Mijn botten stijf en mijn huid craquelé.

Al zijn de signalen naar mijn voeten licht gestemd

de uitvoering ervan valt niet meer mee.

 

Onveranderd,

blijf ik liefhebben

en maakt het leven mij blij.

Ook wanneer ik oud en versleten ben

is er nog steeds dat kind in mij.