Zoeken in deze blog

zaterdag 15 mei 2021

De dag nadat...

 

De dag nadat…




een bloem niet meer zo lekker ruikt

de hemel niet zo blauw meer lijkt

verdriet de overhand krijgt

geluksgevoel zomaar verdwijnt.

 

Maar er is altijd een dag nadat…

er een nieuwe weg wordt aangelegd

er een wegwijzer is die de goede richting op wijst

naar een pad wat naar de horizon reikt

en de zon de wandeling met haar licht begeleidt.

 

Er is altijd een dag nadat…

de zon weer vrolijk schijnt

verdriet naar de achtergrond verdwijnt

het leven niet meer zo hopeloos lijkt

en het licht aan het eind van de tunnel verschijnt.

 

Er is altijd die dag nadat…

er een toekomst wacht

moe maar voldaan na het afgelegde traject

het geluk weer toelacht

en men voor een nieuwe reis vertrekt.


 

Er komt altijd een nieuwe dag nadat…

 

 

 

 

 

 

donderdag 13 mei 2021

Madeliefjes

 

Meizoentjes




Zoveel witte bloemetjes , ik buk en pluk

door symboliek geïnspireerd

denk ik aan maagdelijkheid, liefde en geluk.

Oh lieve, lieve madeliefjes

ik vlecht en vlecht

de tere bloemetjes tot een krans.

Ik haak en steek een feestelijke slinger

versier de meiboom

en wordt verleid tot een vrolijke dans.

Ik orakel en orakel

trek de lintbloemetjes één voor één uit

krijg ik een zoen, krijg ik geen zoen.

Wijd en zijd,

in bermen en grasvelden verspreid

is er dat ene lentekruid, 

dat tot een zoentje in Mei verleid.

Meizoentje




Het is Lente

donderdag 6 mei 2021

Herdenken om niet te vergeten

 

Herdenken om niet te vergeten



Dat eenvoudige zinnetje, evenwel met daarachter verborgen een grote betekenis, zingt de laatste dagen maar door mijn hoofd. Ongetwijfeld de oorzaak van de afgelopen twee emotionele dagen. Herdenken om niet te vergeten… nog maar eens. Twee dagen achtereen. Eén dag met diepe pijn, een dag van verdriet door rouw. Eén dag om te vieren als een groot feest. Herdenken van de bevrijding 76 jaar geleden. Een grotere tegenstelling in twee dagen kan er niet zijn. Toch zijn het twee momenten uit de geschiedenis die er zijn om te herdenken en niet te vergeten. Als boreling van na de oorlog probeer ik mij de gevoelens van beleving uit die periode voor te stellen. Maar ik weet, dat ik het niet echt kan benaderen zoals de werkelijkheid zich voor heeft gedaan. Je moet het hebben meegemaakt om die gevoelens van diepe pijn, verdriet, vrijheidsberoving te hebben ervaren. De gevoelens van eindelijk die bevrijding. Alles weer kunnen. Door al die verhalen en getoonde films van de afgelopen dagen ben ik geraakt. Ik ben geïnteresseerd in documentaires en films over die tijd. Ik heb o.a. gekeken naar ‘The pianist”, “Sobibor”. Ik denk velen met mij zullen deze films wel herkennen.

Ik heb de doos gepakt. Een doos die al jaren op zolder staat. Een doos met brieven van jou, jij zoals je schreef aan mij, lang geleden. Ik heb jouw verhalen weer bij mij teruggebracht. Jouw verhalen hier bijeen, nog in het donker, bij mij op tafel in de huiskamer. Niet dat je weg bent van mij, want net zoals dat zinnetje wat nu in mijn hoofd rond zingt, ben jij er altijd. Alleen dat zinnetje “Herdenken om niet te vergeten” verdwijnt weer, net zoals een liedje dat mij soms een tijdje niet loslaat. Op de vreemdste momenten kom je om de hoek kijken. Echter dat zinnetje verdwijnt, maar jij niet. Dikwijls dacht ik aan die doos. Maar verwierp die gedachte dan weer om hem te halen. Ik kon mij er niet toe brengen hem te halen, of ook maar te openen. Het zijn de herinneringen. Herinneringen die ik niet wilde toelaten. Herinneringen van vreugde, die tegelijkertijd ook weer verdriet doen. De afgelopen twee dagen zullen bij velen dezelfde gevoelens een rol hebben gespeeld.

De emotionele gevoelens van de afgelopen twee dagen hebben mij ertoe gebracht de doos te openen. Een leven in een doos. De ene brief na de andere. Het werd al donker en moest nu toch echt het licht aan doen om verder te kunnen lezen. Wanneer ik moe word en de doos sluit, blijft een passage in mijn gedachten hangen: “Woorden lijken ontoereikend, om uit te drukken, wat ik voor jou voel”.

En dan is het stil.

Net zo stil als op de Dam.

Zelfs de duiven zijn verbaasd.

De klok slaat

en klinkt luid op het verlaten plein.

Het plein waar velen samen hoorden te zijn.

Vijf Mei vieren wij met juichkreten.

Vier Mei herdenken wij

om niet te vergeten.

 

Herinneringen zijn er en horen bij mij. Net zoals bij iedereen. Herinneringen kunnen mij overvallen, of ik het wil, of niet. En soms moet ik herinneringen toelaten. Ze zijn een onderdeel van mijn bestaan. Het leven er is om geleefd te worden, in al zijn facetten. En daar ga ik voor. “Hoop is het leven van de toekomst”.

 


 

maandag 3 mei 2021

Fantasievolle tekeningen, gewoon op lijntjespapier


Fantasievolle tekeningen



Mara van tien
laat binnen het zwart van de lijnen
haar idee van kleuren zien
en toont hoe ze creaties kan kleden.



De poes past bij de outfit,
zelfs het bruin van beider haar.

 Aaien en kroelen. 
Ze houden van elkaar.



 Stoer, uitdagend en hip
de handen op de heupen.
Wimpers accentueren
een vastberaden blik. 


Gewoon op lijntjespapier
gedachten uitbeelden in zwart op wit.

 Een figuurtje uit een verhaal 
een meisje, een poppetje...

Wie weet, 
spelen ze allemaal verstoppertje.