Zoeken in deze blog

dinsdag 23 maart 2021

Prijs de Poëzie, Top 1000

 

·      Herinneringen

Top 1000






Lege dozen om te vullen,
ik dicht ze aan mijn hersenen toe
en laat elke doos in duisternis hullen
tot het ogenblik er één zich openen wil.
 
Eén voor één laat ik ze met rust
wanneer ik in de spiegel
een herkenning zie
word ik mij van een herinnering bewust.
 
Verdriet kan ik opsluiten.
Opeens dat onverwachte moment
ik een voorwerp in mijn handen heb geklemd
en droefenis niet meer is te stuiten.
 
Zorgen wil ik niet laten overheersen
er afstand van nemen voor het slapen gaan
de doos houdt ik gesloten, want na de nacht 
komt er een nieuwe morgen aan. 
 
Een doos voor geluk,
een doos voor alle zorgen.
een doos voor verdriet.
Vele herinneringen opgeborgen 
en toch niet verborgen.
 

Onderstaand de beoordeling:

De dichter doet expliciet aan compartimentering. Om controle te houden over zijn verdriet, zorgen en geluk en... Dus het brein inrichten in verschillende 'dozen'. Het doet me denken aan een vaak herhaalde gezegde van mijn moeder: alles op zijn plaats en een plaats voor alles. Om de chaos onder controle te houden. De dichter doet iets gelijkaardigs maar dan met gevoelens. Dat is een knap en origineel uitgangspunt voor een gedicht. Voortreffelijk kwijt de dichter zich vervolgens van zijn taak. Nuchter en lucied.

zaterdag 13 maart 2021

Hand in Hand

 

Liefde in handen gevangen




Dat kleine handje in mijn hand,

vol vertrouwen, onbevangen.

Dichter dan dicht,

samen...

liefde in handen gevangen.


Mijn grote hand omhult,

beschermt, duldt,

zendt...

onvoorwaardelijk liefde,

warmte in onze handen gevangen.


Mijn kleindochter en ik,

liefde in handen gevangen.