Zoeken in deze blog

zondag 9 februari 2020





Valentijnsdag, volgens Wikipedia een verhaal vol met legendes. In de huidige tijd geromantiseerd naar het verhaal van  de Priester Valentijn die soldaten hielp om te trouwen. Hij werd gearresteerd door keizer Claudius II omdat hij de wet van de Keizer overtrad. De keizer vond het onwenselijk dat jonge mannen trouwden, om de reden dat ze onvoldoende geschikt waren voor de strijd indien ze ver weg waren van hun geliefde.

De Liefde romantiseren, dat is in feite wat wij doen op deze ene dag in het jaar. En dan is er nog de commerciĆ«le business die er dankbaar gebruik van maakt. Gelijk hebben ze, want velen doen er aan mee. Gegarandeerd dat ook op vrijdag 14 februari  veel berichtjes, likes en tweets worden rondgestuurd, al dan niet vergezeld van gezellige emotions in de vorm van kusjes, bloemetjes en hartjes. We leven nu eenmaal in het digitale tijdperk. Even gaan mijn gedachten dan terug, ver in de tijd, naar de balkonscene  van Romeo en Julia geschreven in 1595 door William Shakespeare. Het liep niet goed af, maar romantischer kan het niet zijn door de verkondiging van zijn liefde voor haar, opziend naar zijn geliefde op het balkon. Het gaat nu allemaal anders dan vroeger. Brievenbusbloemen, gewoon in een doosje door de brievenbus. Bloemen worden bezorgd. Ook al leven we in het digitale tijdperk, er zullen vast nog kaartjes verstuurd worden.  Het is misschien leuk om te verhalen, dat Valentijn iedereen die hem om raad vroeg een bloem cadeau gaf. Daaruit zal ontstaan zijn het geven van bloemen tijdens Valentijnsdag.

Toch is er ergens in mij die hang naar vroeger. Ik zal het zeer zeker romantiseren en er zal vast geen Romeo voor mijn deur staan, wanneer ik kijkend vanuit mijn raam op de bovenverdieping luister naar zijn liefdesverklaring. Maar mijn verlangen is vooral gericht op de meer persoonlijke omgang met elkaar. Ik zou het hectische leven van vandaag de dag willen kunnen vervangen door het verlangen naar de rust en de eenvoud van eens… eigenlijk nog niet eens zo lang geleden.

Ik ben wel benieuwd hoe de liefde tussen twee mensen vroeger werd beleefd. Ik vermoed dat het toch door de diverse omstandigheden anders was dan nu, of is liefde gewoon liefde, onveranderd dezelfde beleving, in welke situatie dan ook. Wanneer ik aan mijn ouders denk, elkaar ontmoet tijdens de oorlog en getrouwd na de bevrijding. Vluchten, schuilen, angst, woningnood… allemaal situaties die invloed hebben op gevoelens. Zouden dan die gevoelens, emoties intenser zijn geweest door de omstandigheden? Wij vieren nu 75 jaar Nederland bevrijd. Na de bevrijding werden de ‘bevrijdingskinderen’, oftewel ‘oorlogskinderen geboren, verwekt door (buitenlandse) soldaten. De bevrijding was een bevrijding van de onderdrukking. Een feest! Het kon alleen maar beter worden. Gevoelens van enorme vreugde over het bevrijd zijn, moeten een enorme emotie teweeg gebracht hebben en wat is er mooier om dat te delen met iemand in een seksuele overgave. De angst van onderdrukking voorbij, zullen vast de normen van wat geoorloofd is voor de omgeving wat losser hebben aangevoeld. Ja, ik denk wel dat liefde in diverse omstandigheden niet veranderd, maar ik denk wel, dat emoties in verschillende leefomstandigheden anders, of intenser kunnen zijn.

Fijne Valentijnsdag