Kan ik dichtbij je zijn
Afgelopen week dacht ik na over een onderwerp om een blog te
schrijven. Ik kan het bijvoorbeeld hebben over het wel, of niet geloven in
horoscopen, over het laten lezen van koffiedik betreffende de
liefdesverwachtingen in de toekomst. En nog zoveel meer onderwerpen. Echter, de
gedachten aan al die onrust in de wereld laten mij niet los. Zeker in deze
periode moet ik weer denken aan wat mijn ouders en grootouders vertelden over
de tweede Wereldoorlog. Hoe ze, na gevlucht te zijn, weer terugkeerden bij hun beschadigde
woning. De winkelpui was er uitgeblazen en er hingen twee overleden Canadese
soldaten over de toonbank. Soldaten die misschien ook een partner hadden, die
ouders en familie hadden. Zoveel verdriet en pijn wat oorlog veroorzaakt. Ook herinner ik mij nog dikwijls het verdriet wat ik had, nadat ik mijn vriend in Den Helder uitzwaaide voor een vertrek van zes maanden naar zee. Het is zeker niet te vergelijken met het overlijden van een kind, of partner tijdens een oorlog.
Kan ik dichtbij je zijn
De maan wordt versluierd door stof en rook,
sirenes loeien door stille straten,
waar is nog te schuilen
nu de aarde trilt door bommen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
Tussen huizen met kapotte daken
is de oorlog rood en zwart.
Scheuren in muren waar stenen los van raken,
waarachter eerder werd gelachen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
Maar je bent er niet,
ergens, ergens ver weg beland,,
strijdend aan verre grenzen
voor je cultuur en je vaderland.
Ka ik dichtbij je zijn.
Kan ik nog geloven in wat raketten beloven,
dat door deze waarheid
de wereld op vrede wordt voorbereid,
en dat verschroeide aarde weer groen wordt,
nu we op deze wijze tot hoop op vrede worden verleid.
Dus zeg me: kan ik dichtbij je zijn,
als raketten beloven, dat ik je hand weer kan vasthouden
je hart weer kan voelen kloppen
en ik het verlangen naar vrede kan behouden.
Laat tussen onze adem een kleine vrede heersen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
