Zoeken in deze blog

donderdag 12 november 2020

Plastic

 


 





Ik voerde de eendjes wat brood.

Hun enthousiasme volgde met veel gekwaak.

Het gevecht onderling om hun trek was groot.

 

Schudde de laatste kruimels uit het plastic zakje.

Opeens dat moment…, dat het uit mijn handen gleed…

van mijn verschrikte gedachten hadden de eenden geen weet.

 

De wind vulde het lege zakje met lucht

en liet het als een ballon neerdalen op het water

met een vederlichte zucht.

 

Luchtig dreef het met de stroming mee,

dat doorzichtige plastic omhulsel,

wat eens zal belanden in zee.

 

 





dinsdag 10 november 2020

Klavertje vier

 

Klavertje 4







Vier blaadjes aan een steeltje

in het gras verscholen.

Een hand steelt je,

om jouw bijzondere symbolen.


De perfecte eenheid overmand je.

Voorspoed, vertrouwen,

liefde en geluk

staan voor elk blaadje van dit plantje.


Versierd door parels van de morgendauw,

schitterend wonder in de opkomende zon.

In mijn geluk om het vinden van jou, 

koester ik dit juweeltje, omdat ik het ontdekken kon.

 

zondag 8 november 2020

Hoop...





 

Voorbij...vier ondenkbare jaren,

waarin macht de heerser overheerste.

Voorbij... het ophitsen, onrust zaaien

en het onjuiste verklaren.

 

Democratie veroverd door het stemmen 

via stembureaus, per post, of mail.

Het verlangen naar verandering niet af te remmen.

 

Joe Biden, een nieuwe  president,

met in zijn vaandel verbinden.

Al jaren politicus, die het klappen van de zweep kent.  

 

Er wachten hem zware taken.

Evenzeer als schrijver, zal hij de juiste woorden weten te vinden,

om aan het populisme een einde te maken.

 

Laat de democratie zegevieren

De maatschappelijke stabiliteit en het fatsoen weer terugkeren

Niet alleen in Amerika, maar wereldwijd.

 

Hoop geeft het leven kracht.

Vertrouwen geven en beloftes houden,

dat is waar het volk op wacht.

 

“Aan het eind is er altijd een nieuw begin”

 

dinsdag 3 november 2020

Wenen weent...

 

Wenen... mensen wenen



Vrijheid...

In Europa, 

in haar landen, in haar steden.

De laatste wereldoorlog vijfenzeventig jaar geleden.

Vrijheid...

in geloven, in spreken en in werken.

In het bezoeken van moskeeën en van kerken.

Vrijheid...

Om te recreëren in een café, of  een restaurant,

zonder vrees voor een doodsvijand.


In Wenen, Nice en Parijs,

wenen mensen,

om bloedplassen op straten, pleinen en in kerken,

van neergeschoten dierbaren,

waarvan enkel nog de herinneringen verborgen onder zerken.

Terreur mag ons onze vrijheid niet ontnemen.

 

vrijdag 30 oktober 2020

Ziek

 

Ziek



In de nacht van woensdag 21 oktober kruiste een meteorenzwerm de baan van de aarde. De zwerm zal na 5 dagen in aantallen afnemen. Wij noemen het vallende sterren, maar eigenlijk zijn het meteoren. Stofdeeltjes afkomstig van een planeet. Het licht wat je ziet komt door de botsing in de atmosfeer. Bij een vallende ster kun je een wens doen. Goede wensen kunnen we zeker in deze tijd van Corona gebruiken. Wensen dat het einde van de tunnel snel in zicht komt. Het eerste wat dan bij mij opkomt is om hoop en verlangen uit te spreken. Of je er waarde aan hecht is een ander verhaal. Maar het geeft de wens kracht door het te uiten er je gedachten over te laten gaan. Hoop is het leven van de toekomst en ik verlang naar betere omgangsvormen in het algemeen. De wereld is ziek, in letterlijke en figuurlijke zin. En het lijkt wel of de aanwezigheid van deze pandemie als aanleiding wordt gebruikt om tegen alles te schoppen wat men niet aanstaat.

De wereld verandert in snel tempo. Steeds minder beleefd en het respect voor de ander verdwenen. De digitale communicatie zal daar een belangrijk onderdeel van uitmaken. Men roept op Twitter, Facebook en WhatsApp van alles zonder erbij na te denken wat men bewerkstelligt.

De Verenigde Naties bestaan deze week vijfenzeventig jaar. Opgericht na de tweede Wereldoorlog. Ik hoorde een spreker zeggen, dat wij al die tijd al zonder oorlog zijn doorgekomen. De VN is een instituut wat zorgt voor stabiliteit in de wereld. Ondertussen wordt nog in diverse landen strijd gevoerd. Denk maar aan de burgeroorlog in Syrië. En onze Nederlandse AIVD heeft zijn handen vol aan het opsporen en voorkomen van aanslagen enz..

Nu wereldwijd het virus grotendeels ons leven beïnvloedt ontstaat er onder de bevolking veel agressie. Boosheid om regels van het kabinet. Velen vinden die regels een aanslag op de economie. Begrijpelijk, want zaken als Horeca en restaurants zijn gesloten, musea en muziekevenementen kunnen maar door een beperkt aantal bezoekers bezocht worden. Een financieel debacle voor velen dreigt.

Spotprenten staan weer volop ter discussie. Humorvolle spotprenten kan ik waarderen, of het nu over politiek, of over geloven, of oorlogen gaat. Maar als je zoals de heer Wilders een spotprent van Erdogan de wereld in stuurt, kun je respons verwachten en dan wel in negatieve zin. Ik ben het er mee eens, dat er vrijheid van meningsuiting moet zijn. Maar daag het gevaar niet uit. Een leraar geschiedenis in Frankrijk, om het behandelen van spotprenten in zijn lesuur, vermoord. Gisteren, 29 oktober, drie mensen vermoord in een kathedraal in Nice door een idealist. De wereld staat op zijn kop.

Ook na het beheersen van Covid19 zal het leven zoals wij dat kenden en gewend waren nooit meer hetzelfde zijn. De nieuwe aanpassingen, die nu gevormd worden om o.a. de economie draaiende te houden, zijn de voorbode van de nieuwe wijze van leven.  


Ik wens iedereen op de wereld beterschap toe.

 

 

dinsdag 27 oktober 2020

Allerzielen gedicht

 

Allerzielen

 


Ach, waarom om jouw heengaan huilen,

ik ga met jou feesten.

Niet enkel achter verdriet verschuilen,

herdenken de jaren die voorbij raceten.

 

Versier jouw foto, zet bloemen erbij neer.

Brand een kaarsje,

het licht wijst jou de weg,

keer op keer.

 

Ik wil dansen,

de tango de hartstocht laten opzwepen.

Jouw armen om mij heen

in gedachten van weleer.

 

Ik laat de muziek uit de luidsprekers schallen,

laat vuurwerk knallen.

Zorg met verdovende oren,

dat jij er gewoon nog bij blijft horen.

 

En…midden in de nacht sta ik op wacht

totdat ik een lichtflits ontwaar.

ik doe een wens,

die ik in mijn hart tot eens ons samenzijn bewaar.


Verdriet om het gemis, maar ook geluk om het leven wat samen gedeeld is. Laat ook dat geluk toe en maak van de herinneringen een feestje. 

 

 

Allerzielen

maandag 19 oktober 2020

Onzichtbaar

 

Onzichtbaar




Ik kan deuren sluiten,

mij begeven in een ander gebied,

de bedreiging is er, maar die zie ik niet.


Ik kan de wereld buitensluiten

naar geen enkel nieuws meer luisteren

maar het aanwezige gevaar blijft in mijn brein fluisteren.


Ik kan mijn mond afsluiten

geen bacillen meer verspreiden,

maar de vijand is moeilijk te misleiden.


Ik kan mijn ogen sluiten,

verstoppertje spelen zoals een kind,

achter elke boom verschuilen, ziende blind.


Ik wil besluiten…

de angst niet te laten overheersen

het virus mijn leven niet te laten beheersen.


Dus…

niets kan mij weerhouden

de zon mijn lijf te laten verwarmen,

de wind mijn gezicht te laten strelen,

het leven liefdevol te omarmen.

 

 


 

 

 

donderdag 1 oktober 2020

Avond



 

Het late licht strijkt over de heuvels

over de toppen van de bomen

en kleurt nog even de bladeren,

in een flamboyante laatste groet.  


Bladeren, 

vurig in het avondrood,

wachtend op de onvermijdelijke dood,

wanneer ze met verschrompelende aderen,

geluidloos op de bodem belanden.


De herfst tekent met haar kleurenpalet

de natuur in een prachtig portret.


de ondergaande zon verft de hemel rood tot vermiljoen,

wanneer de schemering zijn intrede gaat doen.

De avond is gevallen.




 

woensdag 23 september 2020

Monument van eens de Barendrechtse brug

 

Afbeelding: Tekst van Eelse Bies



Eens was er een verbinding naar deze of gene zijde

de brug verdween en de weg loopt dood,

nu varen schepen ongestoord langs het monument aan de ene of andere zijde.








 



zaterdag 19 september 2020

Herfst... de zomer vervlied in de tijd



 



Er lijkt niets veranderd te zijn…

De bladeren ritselen in de wind.

Zwaluwen zijn naar het Zuiden vertrokken.

In de verte echoot de lach van een kind.

Vogels zingen niet meer hun hoogste lied om partners te lokken.

 

Er lijkt niets veranderd te zijn…

De zon schijnt en wolken trekken langs,

het gras wuift nog altijd.

Op het boerenland zit eenzaam een gans.

De zomer vervlied in de tijd.

 

Er lijkt niets veranderd te zijn…

Mieren, immer bedrijvig in het kreupelhout,

kruipen langs en over elkaar heen.

Hun nesten eens volgestouwd,

de nieuwe generatie uitgevlogen, zoals jaren voorheen.

 

Er lijkt niets veranderd te zijn…

Mensen bewegen over paden en wegen,

krioelen op deze aarde langs en om elkaar heen.

Komen elkaar op straten en in winkels tegen,

toch is alles anders dan voorheen.

 

Niets en veel is veranderd…

Ontmoetingen niet meer onbevangen,

elkaar aanraken verleden tijd.

Een knuffel in gedachten vol van verlangen,

uitziend naar een middel dat ons van het virus bevrijdt.


Hoop...

De zomer verglijdt in de herfst,

altijd is er weer de zonsopkomst

en de lente die ons na de winter begroet.

Hoop is het leven van de toekomst,

doorheen de tijd komt een nieuw begin ons tegemoet.

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

zaterdag 5 september 2020

Ik droom dat ik zweven kan...



 De wind door mijn haren

wiegend het luchtruim doorkruisen

op de golven van verplaatste lucht

hoor ik de melodie in mijn oren ruisen.

ik droom... dat ik zweven kan.

Vrij, samen de vleugels uitslaan

naar overal, zonder navigatie

de weidsheid tegemoet gaan

naar waar de vlucht ons brengen zal.

ik droom... dat ik zweven kan.





  


vrijdag 4 september 2020

Tegenstrijdigheden... verdeelde meningen... mensen

 





Mensen, mensen, mensen, zoveel mensen. Mensen, ieder met eigen ideeën, eigen karakter, eigen uiterlijk, eigen meningen. Mensen met uitgesproken meningen, maar ook mensen die zich terughoudend opstellen, hun eigen gedachten vormen, maar de kerk in het midden willen houden. Gelukkig zijn er regels en wetten die ons in het gareel houden, want anders zou het een grote janboel worden. Gelukkig overheerst bij velen het fatsoen en de beleefdheid naar anderen toe, om discussiepunten niet te laten escaleren.

Kort geleden was ik in Zeeuws Vlaanderen op bezoek i.v.m. de verjaardag van mijn zoon. Het plaatsje ligt tegen de Belgische grens aan en wat ik dikwijls doe, net als toen ik daar nog woonde, tanken net over de grens. In het grote geheel is het maar een stap net over die landen barrière. Nu is het weer toegestaan dat wij Nederlanders België mogen bezoeken. Ik loop nog even de tankshop binnen na het tanken en bemerk dat iedereen een mondkapje draagt. Bij binnenkomst loop ik een man tegemoet, ik schat zo’n 35 jaar. Ik maak een opmerking tegen hem, enigszins verbaasd, dat iedereen een mondkapje draagt. Achteraf stom van mij, dat ik hier niet van op de hoogte was. Ja, zegt hij: ‘Je krijgt een flinke boete wanneer je die niet draagt’. In Nederland raakt de discussie over het nut  van het gebruiken van een mondkapje nu wat op de achtergrond en hoeft het hier niet. Wereldwijd vechten we tegen dit virus om het besmettingsgevaar in te dammen. In Europa lukt het maar niet daar een eensluidende aanpak voor te vinden. Vreemd vond ik het daarom dat, maar één stap in een ander land gezet te hebben, de regels zo totaal anders zijn. Een virus stoort zich niet aan een barrière op een kaart. Net las ik in de krant, dat het aantal besmettingen in België terugloopt. Misschien toch een goed hulpmiddel dat mondkapje?!

Mensen met diverse gedachten en ideeën vertegenwoordigen gemeenteraden, regeringen, instanties enz.. Eensluidend zullen er beslissingen gemaakt dienen te worden. Zelfs in Nederland zijn er verschillen tussen diverse gemeenten, laat staan, dat Europa, met diverse culturen, eensluidende afspraken zou kunnen maken. Afspraken maken tussen twee mensen gaat al niet van een leien dakje. Er zal dikwijls water bij de wijn moeten worden gedaan.

Zoveel mensen, met zoveel verschillende denkwijzen. Het is moeilijk om in kleine kring overeenstemming te bereiken, laat staan in het grote geheel. Nu in deze corona tijd worden er nieuwe regels om het virus in te dammen ingevoerd met het advies ons eraan te houden. Als dan van minister Grapperhaus, minister van veiligheid en justitie, comprimenterende foto’s i.v.m. het niet voldoende afstand houden van gasten op zijn bruiloft worden gepubliceerd, ik zou bijna willen zeggen met de intentie om iemand aan de schandpaal te kunnen nagelen, barsten de boze commentaren los. Enigszins begrijpelijk, maar in mijn optiek zitten er altijd twee kanten aan een verhaal. Het is allemaal democratisch, maar soms is de moraal in spreken en handelen tegenwoordig ver te zoeken. De man die het volk opdroeg om anderhalve meter afstand te bewaren, gaat nu zelf in de fout. Hij is door dit voorval beschadigd en heeft een deel van zijn geloofwaardigheid verloren. Ben benieuwd hoe hij zich de komende tijd er doorheen slaat om weer het vertrouwen terug te winnen. Het broodnodige vertrouwen in een minister van veiligheid en justitie, die de paragraaf uit het regeerakkoord: 'Dat een vrije, rechtvaardige en veilige samenleving een kerntaak van de overheid is.' in zijn vaandel heeft staan. 'De democratische rechtstaat is daarvoor het fundament.' Overigens geldt dit regeerakkoord voor alle regeringsleiders. 


Zoveel mensen, zoveel meningen, het is goed, dat er wetten en regels zijn…

 

vrijdag 14 augustus 2020

Pure liefde...uit: Wolken die gedachten toveren"

 

Pure liefde











Ik moet jullie iets vertellen,

het is al heel lang geleden.

Er woonde in de straat

een vriendje waar ik mee speelde.

Elke ochtend stond hij

aan het hekje bij mijn huis.

Samen lopend naar school,

en ook weer terug naar huis.

Dan ineens naar school alleen,

snapte niet waarom hij ineens verdween.

Jaren later zag ik hem weer.

Niets was veranderd sinds de vorige keer.

Zo verliefd, zo jong, zo pril.

Op het gras in het zwembad

opgewonden, maar, o, zo stil.

Liggend zij aan zij,

ik dacht hij en hij dacht mij.

Zo mooi, zo puur, zo rein.

Een beleven van intimiteit

die later nooit meer zo zou zijn.

 

 

zaterdag 1 augustus 2020

Liefde...Polyamorie

Liefde-Love with limits-Polyamorie







“Make love, no war”, één van de vele gezegdes tijdens de flower power periode in de jaren zestig. Aanleiding was vooral de Vietnamoorlog (1954-1975) tussen de Verenigde Staten die Zuid Vietnam hielpen en Noord Vietnam geholpen door Rusland en Noord China. Vele liedjes uit de jaren zestig herinneren mij aan die tijd: Give peace a change-John Lennon, Born in the USA-Bruce Springsteen om maar wat te noemen uit de reeks van talloze anderen. Het waren veelal protestliederen.

Er ontstond een hippiecultuur in Amerika, welke zich verzette tegen de materialistische en kapitalistische maatschappij. Ten grondslag lag daaraan de Flower Power beweging. Een tegencultuur in de Amerikaanse samenleving. De leefwijze van de hippie was vooral gericht op zelfredzaamheid, vrijheid, plezier en vrede. Vooral de vrijheid in liefde stond centraal. Men vormde communes. Seksuele vrijheid, zonder taboes, waarbij de vrije liefde ook binnen vaste relaties werd bedreven.

Eind jaren zestig en begin jaren zeventig had de Flower Power ook in Europa en Nederland zijn gevolg. Ik heb mijn jonge jaren, ik was toen rond de twintig, die periode volop meegemaakt en ervaren. Het was voor mij een tijd van grote veranderingen, veelal in mijn gevoel een beleving van vrijheid op allerlei terreinen. Ook op het gebied van seksualiteit. Aan de strenge opvoeding op de vrijheid van openlijk spreken hierover, of niet kunnen tonen van seksuele gevoelens kwam een einde. Men moest in vrijheid over al de aspecten van liefde, maar ook seksualiteit zich kunnen uiten. De NVSH ondersteunde en bevorderde het seksuele vrije gedrag. Maar die vrijheid had ook andere gevolgen. De emancipatie van de vrouwen. Er ontstonden vrouwenbewegingen: Dollo Mina’s, Baas in eigen buik. In ons kleine dorpje openden wij met een aantal vrouwen een vrouwencafé. Er werden sensitivy trainingen gegeven hoe de vrouwen met die nieuwe situatie thuis moesten omgaan. In de zeventiger jaren leidde dat tot veel onenigheid in de relaties en dikwijls tot scheidingen.

Gisteravond heb ik gekeken naar de documentaire Love with Limits door Louis Theroux. In de westerse samenleving is monogaam zijn in een intieme relatie de basis voor het goede verloop ervan. Wanneer er een derde in het spel komt, een partner verliefd word op iemand anders, zijn de poppen aan het dansen. Dikwijls is een scheiding dan het gevolg. Vreemd gaan wordt het dan genoemd. Het wordt ervaren als een groot verlies en veroorzaakt een diepe pijn. Het tast het hele menselijk zijn aan, zowel geestelijk, als fysiek. Degene waar je je hele hebben en houden aan hebt blootgegeven, welke alles voor je is, heeft jouw vertrouwen beschaamd. Voor velen is het onmogelijk nog een partner, met jouw liefde van je leven, te accepteren, of te delen. In de documentaire, over polyamorie in Portland, probeert Louis Theroux meer te weten te komen over mensen die op een andere manier naar relaties kijken. Een vrouw met twee mannen, samen slapen, de vrouw in het midden. Er werd door hen uitgelegd hoe ze de liefde bedreven. Nee, geen triootje, ze hadden het geprobeerd, maar voelden zich er toch niet behaaglijk bij. Ze kozen de tijd ervoor, wanneer de ander afwezig was. Een ander stel, waarbij de zwangere vrouw verliefd werd op iemand anders. Ik had het idee dat haar partner er toch enige moeite mee had, zeker nu er een baby op komst is. Maar hij wilde toch voornamelijk, dat zij gelukkig was, dus accepteerde hij de nieuwe liefde en hij werd ook zijn beste vriend. Schrijnend vond ik om te zien bij een ander stel, hoe in het bijzijn van haar echtgenoot haar vriend uit een andere relatie begroet werd. Een kleffe bedoening, waarbij echtgenoot op een afstandje het stond aan te zien. Het moest voor iedereen overkomen, dat beide gezinnen één grote familie waren en alles verliep in pais en vree. Ik vraag mij af, hoe kan men zich happy voelen bij zo’n situatie. In het algemeen heb ik de indruk, dat de vrije liefde veel haken en ogen met zich meebrengt. Dat werd in het laatste deel dan ook door één van de ondervraagden opgemerkt. Praktisch is het niet makkelijk, maar gevoelsmatig wordt er toch een aanslag gepleegd op gevoelens, tenminste naar mijn idee. Maar al de deelnemers wilden alleen maar, dat de ander gelukkig zou zijn. Men moet wel een heel groot hart hebben als men de extra liefdespartner van een lief in het hart kan sluiten en accepteren. Een mens heeft een groot hart en kan hierin vele liefdes bergen. De onvoorwaardelijke liefde voor een kind, de liefde voor de ouders, voor familie en genegenheid voor vrienden. Echter samen leven met nog een extra partner die verliefd is op jouw lief, welke niet jouw keuze is…  Ach als men maar gelukkig is, dat was eigenlijk de rode draad door de documentaire, die door allen van belang werd geacht.

Laat ik het maar bij twee houden om elkaar gelukkig te maken en gelukkig te houden, dat is al niet zo eenvoudig.



vrijdag 31 juli 2020

Vergane glorie

Voormalig gebouw wasmiddelen fabriek

Glorieus tijdens het bestaan
eenmaal hersteld naar een nieuw bestaan
kan de herinnering de vergane glorie eer aan doen.


donderdag 30 juli 2020

Woorden... ik sluit ze in mijn hart

Brieven

 






Woorden overbruggen afstanden,

reizen door de ruimte waarin de ruimte ons is gegund,

waarna ze in een enveloppe op mijn deurmat belanden.

 

Woorden, enkel tussen jou en mij

verhalen over en weer,

op dunne velletjes beschreven, 

boordevol aan elke zij.

 

Emotionele woorden die mijn hart doen overstromen,

kleurrijke uitdrukkingen mijn gedachten betoveren,

de werkelijkheid beleven tijdens mijn dromen.

 

Woorden, ingesloten in een verhaal

soms vergezeld van verlangende akkoorden.

Ik pluk ze eruit en verzamel ze allemaal.

 

Ik bewaar ze op een plekje apart

tot het eind van mijn leven

en ik oud en gerimpeld zal zijn.

Jouw woorden… Ik sluit ze in mijn hart.

 

 

 

 

 


zaterdag 25 juli 2020

Le Vieux Village...


Le vieux Village, het oude dorp






In deze periode dat over de hele wereld een pandemie ons leven beïnvloedt, moet ik denken aan enkele jaren geleden. Niet ver van ons huis, waar we vanuit het dal naar de col van Propiac reden, daar de auto neerzetten en wandelden naar dit oude dorp, gelegen op de zuidelijke helling van de noordelijke Petite Luberon. We liepen over smalle paadjes in een rustig tempo naar boven, waar we volop uitzicht hadden op de hellingen met olijfboomgaarden en druivenvelden. Eenmaal boven zagen we het vernieuwde dorp Merindol les Oliviers (sinds de 18e eeuw met deze uitstraling) aan de oevers van de Durance liggen en in de verte de altijd zichtbare kale berg Le Mont Ventoux. Het oude dorp werd in 1545 verlaten door oorlog en de pest. Waarom ik nu aan dit moment van enkele jaren terug denk, komt door het verhaal wat mij verteld werd door een ‘kasteelheer’ inmiddels eigenaar van het kasteel dat prominent op het hoogste deel van de heuvel van ver zichtbaar is. Dit imposante bouwwerk had hij geheel in eigen beheer gerestaureerd en zichtbaar trots nodigde hij ons uit het van binnen te aanschouwen. Aangekomen op de top van de toren, een prachtig zicht op de vallei en de omgeving, had hij een zwembad. Eenmaal in het water aan één zijde van de rand van de toren, leek het of je zo in de diepte zou verdwijnen. Grandioos.   

Er leefden in de 15e eeuw zo’n 40 gezinnen. De resterende ruïnes en de begraafplaats met oude grafmonumenten gaven in mijn fantasie een beeld hoe het er eeuwen geleden uit moet hebben gezien. Echter het verhaal dat hij vertelde ging vooral over de ziekte de pest, welke vanaf de 14e eeuw in Europa heerste. De ziekte verdween pas aan het eind van de 17e eeuw uit Europa. De oorlog, gepaard gaande met plunderingen en verkrachtingen i.v.m. het protestantisme, en de epidemie die er toen heerste, maakten het beeld wat ik tijdens zijn verhaal voor ogen kreeg, op dat moment staande in dit verlaten dorp, tot een intens beleven van de geschiedenis. Bovenal beroerde mij de impact die deze epidemie op de mensheid had. Herkenningen uit dit verhaal zijn ook nu tijdens deze corona periode aan de orde. “De pest haalde het slechtste in de mens naar boven, maar inspireerde ook tot daden van medemenselijkheid.” Wat dat betreft zal de mens niet zoveel veranderd zijn. Ik heb het gevoel, dat er nu ook in het algemeen veel onvrede heerst, maar daartegenover ook veel initiatieven worden ondernomen om elkaar te ondersteunen. Gelukkig leven wij nu in de omstandigheid van betere kennis en middelen.

Nu in deze vakantieperiode en na het gunstige verloop van het aantal besmettingen zijn er weer veel grenzen open en wordt er gereisd naar andere landen. Even een stukje geschiedenis. In oktober 1347 kwamen enkele Genuese schepen via de Middellandse zee in Sicilië aan. Op die schepen heerste de pest en verspreide zich over Europa. Eigenlijk hoef ik niet uit te leggen, dat reizen in de periode van nu een risico inhoudt. Maar goed, de regels van afstand houden e.d. in acht nemende, kan dit risico verkleind worden. Maar toch…

Nu de regels versoepeld zijn, is het idee geboren, dat we weer volop onze gang kunnen gaan. Weer van een bepaalde vrijheid kunnen gaan genieten. Het leven gaat door, maar afgaan op de actiegroep ‘Viruswaanzin’ tegen de corona maatregelen heeft volgens mij geen zin. We zullen steeds alert moeten blijven. Ik heb nog steeds dat verhaal van die kasteelheer in mijn gedachten. Het heeft een grote indruk op mij gemaakt. Mede is covid 19 op dit moment de aanleiding dat de herinnering aan het bezoek en de geschiedenis van dit oude dorp herhaaldelijk in mijn gedachten aanwezig is.

Wees voorzichtig en blijf gezond.




vrijdag 10 juli 2020

Herinneringen bij het schoonmaken












Wat bewaar ik en wat ruim ik op?
Van alles gaat door mijn handen,
verplaats voorwerpen van hot naar her.
Brieven met emotionele banden,
herinneringen opgediept van ver.

Wat bewaar ik en wat ruim ik op?
Verwijder het stof op kasten en fotolijstjes,
emoties beroeren mijn hart terwijl ik sop.
Gedachten geven stof tot nadenken,
wat maak ik schoon, wat gaat naar het slop.

Sta met een flesje Boldoot in mijn handen,
eens van mijn moeder.
Van buiten stoffig, van binnen een geur van weleer,
die me in het verleden doet belanden.
Het beeld van haar in mijn gedachten,
door de geur nog meer.

Mama, het flesje laat ik staan.
Ik sprenkel nog wat vloeistof in mijn hand.
Jouw lichaam reeds tot stof vergaan,
doch blijvend verbonden door onze familieband.
Ik koester hiermee de herinnering aan jouw bestaan.









Eau de Cologne








Inherent aan mijn bereikte leeftijd, heb ik vele herinneringen. Bij de schoonmaakbeurt van mijn slaapkamer kwam ik het (bijna volle) flesje Eau de cologne, 4711, van mijn moeder tegen. Als kind kan ik mij nog herinneren, dat ze het in de (katholieke) kerk tijdens de dienst wel eens gebruikte. Ze druppelde dan wat op haar keurig gestreken gebloemde zakdoekje. Zo’n frivool klein doekje, niet te gebruiken als waarvoor een zakdoek gebruikelijk is. Ze hield het dan onder haar neus om er aan te ruiken. Overigens heb ik ook nog die pietepeuterige kleine zakdoekjes, welke nooit in haar tas mochten ontbreken. Zou ze het hebben gebruikt om diezelfde reden waarom dames in de 16e eeuw het vlugzout, oftewel reukzout gebruikten om flauwvallen te voorkomen? Of om iemand hierna weer bij te brengen? Bij openen van het flesje vlugzout, waarin het middel ammoniumcarbonaatoplossing,  komt het sterk prikkelende ammoniakgas vrij. Niet zo aangenaam lijkt mij, dan ruikt eau de cologne toch beter. Ik ken de beweegredenen van mijn moeder niet, heb er nooit naar gevraagd en heb er ook nooit bij stilgestaan om het waarom te weten. Het hoorde gewoon bij haar en merkte als kind, dat vele “oude” mensen het gebruikten.  Deze eenvoudige vondst brengt mij echter wel terug bij mijn herinneringen over mijn moeder. Waar een schoonmaakwoede al niet goed voor is. Ik ruik er nog eens aan en denk dan, zou het nog goed zijn? Het is al zo oud en staat al 24 jaar na haar overlijden bij mij in de kast.

Ik bewaar dingen, vooral als er een emotionele waarde aan vast zit. Ik denk zomaar, dat ik niet de enige hierin ben. Deze voorwerpen kom ik dan tegen wanneer alles eens van zijn plaats komt, om schoon te maken, of om op te ruimen. 

Eigenlijk weet ik dan al van tevoren, dat ik ergens op het bed, of op de grond beland met spullen, foto’s, of brieven rondom mij heen en er van werken niet veel terecht komt. Toch is het heerlijk, soms verdrietig om in het verleden terug te reizen. Soms word ik er ook wel eens melancholisch van. Al zoveel beleefd in een tijd die voorbij is. Uiteindelijk bestaat het hele leven uit vooruitzien. Oh, als ik maar 12 ben, dan mag ik…, als ik maar 16 ben, als ik maar 20 ben en als kind hoop je er op, dat je honderd wordt. Steeds maar naar die toekomst kijken, studeren, een relatie, eventueel kinderen… Nu dit alles achter de rug, maar nog steeds een toekomst, wel een vooruitzicht dat steeds korter wordt, met andere invulmogelijkheden, passend bij de bereikte leeftijd. Echter gevoelens veranderen niet.

Ik zet het flesje Eau de cologne op mijn toilettafel.