Zoeken in deze blog

donderdag 17 december 2020

The Best Christmas Song I've Ever Heard. It Will Give You Chills.





Kerst... 'Het feest van het licht'

 

Kerst…

Het feest van het licht




Buiten is het donker en somber,

binnen is het warm en licht.

Uitziend naar dat grote wonder

de geboorte van het Jezuskind.

 

Samen is nu even voorbij.

Kerst vieren op anderhalve meter.

Stoelen aan tafel blijven vrij,

lege armen, zonder die knuffel om te verwarmen.

 

Lichtjes in huizen, op straten en pleinen,

kaarsjes verwarmen ons hart en maken ons blij.

De warmte binnen in ons zal nooit verdwijnen,

en brengt herinneringen aan verloren dierbaren dichterbij.

 

Germanen leefden het ritme van de natuur.

Vierden midwinter en ontstaken het vuur.

De dagen die na de Kerst weer gaan lengen,

de zon, die het duister steeds verder weg zal brengen.


We laten de donkerte achter ons.

Vervolgen de weg van het licht,

over ongeplaveide paden naar de eindstations,  

met onze blik op een virusvrije toekomst gericht.

 



 


Ik wens eenieder met dit gedicht

een mooi Kerstfeest toe.

En... aan het einde van de tunnel…

schijnt altijd weer het licht.

Blijf Gezond!

Liefs,

Riekie

 

 


 

 

 

 

 

 

 

vrijdag 11 december 2020

De adem van de wind

 

De adem van de wind





Een virus heeft de wereld overvallen.

Licht ons van achteren pootje,

waardoor velen ziek erbij neervallen.

En soms... doodt het je.

 

Waar men zich ook bevindt,

de lucht verspreidt bacillen en aerosollen.

‘Een vijand in de adem van de wind’.

Alleen een vaccin kan ons beschermen tegen het gevaarvolle.

 

De adem van de wind bedoelt het niet kwaad.

Ongewild is de wijze van handelen door de mens 

de oorzaak van het onheil dat ons belaagd.

Virusvrije en schone lucht is nu onze kerntaak.

 

De adem van de wind,

eens weer schoon en virusvrij,

duwt de wolken met een diepe zucht

en laat de zon in ons leven weer vrij.

 

 


 

maandag 7 december 2020

Zondagmorgen...06 december 2020

 

Zondagmorgen

            Propiac, Vaucluse France  2010


Kerst

Ik word wakker en open mijn ogen. Door het licht wat door de gordijnen kiert, weet ik ongeveer hoe laat het zou kunnen zijn. Rond 08.00 uur, vermoed ik. Ik kijk op mijn horloge en zit er dicht bij, exact is het 08.15 uur. Het is stil. Zonder het geluid van wekelijks verkeer in de verte. Het is de stilte van de zondagmorgen. Ik open de gordijnen, laat het licht binnen. Windstil. Enigszins bewolkt, waar de zon achter treuzelt om tevoorschijn te komen. Aarzelend licht. De daken van de huizen zijn wit. Het ontbreekt nog aan sneeuw, witte watten die zonder geluid te maken neerdwarrelen. Het zou het winterplaatje compleet maken. Een sfeerrijk tafereel. Het doet mij denken aan wintertaferelen die schilders op hun doek in ware weergave afgebeeld hebben. Zoals schilderijen uit de vierde kleine ijstijd, die in 1430 begon en zou duren tot 1830 (Bron: Historiek, André Horlings), maar ook aan afbeeldingen uit de 19e -eeuwse schilderkunst. En dat niet alleen. Ook foto’s uit mijn eigen archief en herinneringen aan beelden van de besneeuwde tuin, ijskristallen op de takken van de bomen en op het riet bij de vijver. Gedachten aan schaatsen op de ondergelopen tennisbaan en ijsschotsen op de IJssel in Deventer, veroorzaakt door vorst en stroming. 



Zonder buiten te zijn geweest, oogt het koud. De winter is in aantocht, maar binnen is het warm. De kachel slaat steeds aan en ik zie op de daken de witte pluimen van stoom die de kachels van de andere huizen in mijn omgeving uitstoten. In al die huizen verblijven mensen en koesteren de warmte binnen. Velen zullen gisteravond pakjesavond binnen hun gezin gevierd hebben. Opwindend voor de allerkleinsten en knus en gezellig voor de ouders. En voor de gelovigen onder ons bevinden we ons nu in de Adventsweken in aanloop naar de Kerst. Adventus is de Latijnse naam voor Advent en betekent komst. (Bron: Wikipedia}. De komst wordt herdacht van de geboorte van het Jezuskind, zo’n tweeduizend jaar geleden. Vier zondagen voor de Kerst wordt er elke zondag een kaars aangestoken. En op Kerstavond alle vier.

Kerstmis.

Wat is er wat ik zou missen tijdens de aanstaande Kerst? Voor mij veranderd er niet zoveel t.a.v. de familiebezoeken i.v.m. corona. En dan passen we ons toch aan de omstandigheden aan! Het is natuurlijk jammer, dat we niet allemaal tegelijk samen kunnen zijn, maar we kunnen wel plannen maken voor een andere keer, wanneer het allemaal weer kan. Het hoeft niet zo nodig met Kerst. Vrijheid, blijheid. Onveranderd blijft onze hechte familieband, het gehele jaar door. Niet door de uiterlijke schijn, vastgelegd door de smartphone, om de hele wereld maar te laten zien, hoe knus en gezellig het is. En eenzaam? Eenzaamheid zit in jezelf. En ja, er zijn mensen die zich eenzaam voelen. Ouderen en jongeren. Historisch is het misschien zo gegroeid, dat we de Kerstdagen vooral met familie moeten doorbrengen. Dat beeld wordt nog eens versterkt door alle films en reclames over knusse familietaferelen aan lange tafels volop gevuld met diverse gerechten. Je zou je er als single vanzelf eenzaam door gaan voelen.

Vorige week sprak ik een achtenzeventigjarige man. Vier jaar weduwnaar. Hij kon er maar niet aan wennen dat hij nu alleen was. Alleen, in een huis wat steeds groter lijkt te worden en alleen in dat nog steeds aanwezige grote bed. Hij mistte de warmte van zijn maatje, zoals hij haar noemde. De warmte van haar aanwezigheid. Hij mistte de warmte van haar lichaam in dat grote bed. Niet meer koude voeten kunnen hullen in een warm lijf naast hem. “Dat zal ze vast niet zo leuk hebben gevonden”, was mijn reactie. “Nee”, zei hij, en hij moest wel lachen. Maar dat is nu juist hetgeen ik mis. ‘Een kus voor het slapen gaan en elkaar een goede nacht toewensen’. Tegen de Kerstdagen zag hij niet op. “Ik vermaak mij wel”. “Het gemis blijft, maar niet alleen doordat het Kerstmis is”. "En... die ene stoel blijft altijd leeg".

Ik wens iedereen fijne Kerstdagen toe in vooral goede gezondheid. 

donderdag 3 december 2020

Het kind in mij...

 

Het kind in mij…


 

Jaren verglijden,

zoals voetstappen op een deurmat vervagen

Geleefd in veranderende tijden,

met als meetpunt de gevierde geboortedagen.

 

Onveranderd,

is het speelse van eens dat kind

in mijn gedachtewereld blijven bestaan.

Licht als een veertje, dat danst in de wind,

lijk ik vederlicht te kunnen hinkelen op een hinkelbaan.

 

Het is het lijf, dat mijn gedachten remt.

Mijn botten stijf en mijn huid craquelé.

Al zijn de signalen naar mijn voeten licht gestemd

de uitvoering ervan valt niet meer mee.

 

Onveranderd,

blijf ik liefhebben

en maakt het leven mij blij.

Ook wanneer ik oud en versleten ben

is er nog steeds dat kind in mij.

 

 

 

 

 

 

zondag 22 november 2020

Herinneringen

 Herinneringen






Lege dozen om te vullen,

ik dicht ze aan mijn hersenen toe

en laat elke doos in duisternis hullen

tot het ogenblik er één zich openen wil.


Eén voor één laat ik ze met rust.

Wanneer ik in de spiegel

een herkenning zie

word ik mij van een herinnering bewust.


Verdriet kan ik opsluiten.

Opeens dat onverwachte moment 

ik een aandenken in mijn handen heb geklemd

is droefenis niet meer te stuiten




Zorgen wil ik niet laten overheersen,

er afstand van nemen voor het slapen gaan.

De doos houdt ik gesloten, want na de nacht 

komt er weer een nieuwe morgen aan. 


Een doos voor geluk,

een doos voor alle zorgen.

een doos voor verdriet.

Vele herinneringen opgeborgen 

en toch niet verborgen.





 













donderdag 19 november 2020

Onwetend kind

 

Onwetend kind


 

Een wortel voor het paard.

Een tekening voor de Sint.

Een schoen voor bij de haard.

 

In een pact gesloten

door ouders, grootouders en het gehele land,

blijft de mythe rondom Sinterklaas als geheim opgesloten.


Onverdroten verlangende cadeautjes, 

geschreven in het grote boek van de Sint,

en Piet immer zal blijven strooien met pepernoten.

 

Jij lief onwetend kind...

In alle ernst voorgelogen,

totdat jij, klein kind, de ware toedracht vind,

werd je met al die jaren van plezier, 

toch wel bedrogen.

 

 

donderdag 12 november 2020

Plastic

 


 





Ik voerde de eendjes wat brood.

Hun enthousiasme volgde met veel gekwaak.

Het gevecht onderling om hun trek was groot.

 

Schudde de laatste kruimels uit het plastic zakje.

Opeens dat moment…, dat het uit mijn handen gleed…

van mijn verschrikte gedachten hadden de eenden geen weet.

 

De wind vulde het lege zakje met lucht

en liet het als een ballon neerdalen op het water

met een vederlichte zucht.

 

Luchtig dreef het met de stroming mee,

dat doorzichtige plastic omhulsel,

wat eens zal belanden in zee.

 

 





dinsdag 10 november 2020

Klavertje vier

 

Klavertje 4







Vier blaadjes aan een steeltje

in het gras verscholen.

Een hand steelt je,

om jouw bijzondere symbolen.


De perfecte eenheid overmand je.

Voorspoed, vertrouwen,

liefde en geluk

staan voor elk blaadje van dit plantje.


Versierd door parels van de morgendauw,

schitterend wonder in de opkomende zon.

In mijn geluk om het vinden van jou, 

koester ik dit juweeltje, omdat ik het ontdekken kon.

 

zondag 8 november 2020

Hoop...





 

Voorbij...vier ondenkbare jaren,

waarin macht de heerser overheerste.

Voorbij... het ophitsen, onrust zaaien

en het onjuiste verklaren.

 

Democratie veroverd door het stemmen 

via stembureaus, per post, of mail.

Het verlangen naar verandering niet af te remmen.

 

Joe Biden, een nieuwe  president,

met in zijn vaandel verbinden.

Al jaren politicus, die het klappen van de zweep kent.  

 

Er wachten hem zware taken.

Evenzeer als schrijver, zal hij de juiste woorden weten te vinden,

om aan het populisme een einde te maken.

 

Laat de democratie zegevieren

De maatschappelijke stabiliteit en het fatsoen weer terugkeren

Niet alleen in Amerika, maar wereldwijd.

 

Hoop geeft het leven kracht.

Vertrouwen geven en beloftes houden,

dat is waar het volk op wacht.

 

“Aan het eind is er altijd een nieuw begin”

 

dinsdag 3 november 2020

Wenen weent...

 

Wenen... mensen wenen



Vrijheid...

In Europa, 

in haar landen, in haar steden.

De laatste wereldoorlog vijfenzeventig jaar geleden.

Vrijheid...

in geloven, in spreken en in werken.

In het bezoeken van moskeeën en van kerken.

Vrijheid...

Om te recreëren in een café, of  een restaurant,

zonder vrees voor een doodsvijand.


In Wenen, Nice en Parijs,

wenen mensen,

om bloedplassen op straten, pleinen en in kerken,

van neergeschoten dierbaren,

waarvan enkel nog de herinneringen verborgen onder zerken.

Terreur mag ons onze vrijheid niet ontnemen.

 

vrijdag 30 oktober 2020

Ziek

 

Ziek



In de nacht van woensdag 21 oktober kruiste een meteorenzwerm de baan van de aarde. De zwerm zal na 5 dagen in aantallen afnemen. Wij noemen het vallende sterren, maar eigenlijk zijn het meteoren. Stofdeeltjes afkomstig van een planeet. Het licht wat je ziet komt door de botsing in de atmosfeer. Bij een vallende ster kun je een wens doen. Goede wensen kunnen we zeker in deze tijd van Corona gebruiken. Wensen dat het einde van de tunnel snel in zicht komt. Het eerste wat dan bij mij opkomt is om hoop en verlangen uit te spreken. Of je er waarde aan hecht is een ander verhaal. Maar het geeft de wens kracht door het te uiten er je gedachten over te laten gaan. Hoop is het leven van de toekomst en ik verlang naar betere omgangsvormen in het algemeen. De wereld is ziek, in letterlijke en figuurlijke zin. En het lijkt wel of de aanwezigheid van deze pandemie als aanleiding wordt gebruikt om tegen alles te schoppen wat men niet aanstaat.

De wereld verandert in snel tempo. Steeds minder beleefd en het respect voor de ander verdwenen. De digitale communicatie zal daar een belangrijk onderdeel van uitmaken. Men roept op Twitter, Facebook en WhatsApp van alles zonder erbij na te denken wat men bewerkstelligt.

De Verenigde Naties bestaan deze week vijfenzeventig jaar. Opgericht na de tweede Wereldoorlog. Ik hoorde een spreker zeggen, dat wij al die tijd al zonder oorlog zijn doorgekomen. De VN is een instituut wat zorgt voor stabiliteit in de wereld. Ondertussen wordt nog in diverse landen strijd gevoerd. Denk maar aan de burgeroorlog in Syrië. En onze Nederlandse AIVD heeft zijn handen vol aan het opsporen en voorkomen van aanslagen enz..

Nu wereldwijd het virus grotendeels ons leven beïnvloedt ontstaat er onder de bevolking veel agressie. Boosheid om regels van het kabinet. Velen vinden die regels een aanslag op de economie. Begrijpelijk, want zaken als Horeca en restaurants zijn gesloten, musea en muziekevenementen kunnen maar door een beperkt aantal bezoekers bezocht worden. Een financieel debacle voor velen dreigt.

Spotprenten staan weer volop ter discussie. Humorvolle spotprenten kan ik waarderen, of het nu over politiek, of over geloven, of oorlogen gaat. Maar als je zoals de heer Wilders een spotprent van Erdogan de wereld in stuurt, kun je respons verwachten en dan wel in negatieve zin. Ik ben het er mee eens, dat er vrijheid van meningsuiting moet zijn. Maar daag het gevaar niet uit. Een leraar geschiedenis in Frankrijk, om het behandelen van spotprenten in zijn lesuur, vermoord. Gisteren, 29 oktober, drie mensen vermoord in een kathedraal in Nice door een idealist. De wereld staat op zijn kop.

Ook na het beheersen van Covid19 zal het leven zoals wij dat kenden en gewend waren nooit meer hetzelfde zijn. De nieuwe aanpassingen, die nu gevormd worden om o.a. de economie draaiende te houden, zijn de voorbode van de nieuwe wijze van leven.  


Ik wens iedereen op de wereld beterschap toe.

 

 

dinsdag 27 oktober 2020

Allerzielen gedicht

 

Allerzielen

 


Ach, waarom om jouw heengaan huilen,

ik ga met jou feesten.

Niet enkel achter verdriet verschuilen,

herdenken de jaren die voorbij raceten.

 

Versier jouw foto, zet bloemen erbij neer.

Brand een kaarsje,

het licht wijst jou de weg,

keer op keer.

 

Ik wil dansen,

de tango de hartstocht laten opzwepen.

Jouw armen om mij heen

in gedachten van weleer.

 

Ik laat de muziek uit de luidsprekers schallen,

laat vuurwerk knallen.

Zorg met verdovende oren,

dat jij er gewoon nog bij blijft horen.

 

En…midden in de nacht sta ik op wacht

totdat ik een lichtflits ontwaar.

ik doe een wens,

die ik in mijn hart tot eens ons samenzijn bewaar.


Verdriet om het gemis, maar ook geluk om het leven wat samen gedeeld is. Laat ook dat geluk toe en maak van de herinneringen een feestje. 

 

 

Allerzielen

maandag 19 oktober 2020

Onzichtbaar

 

Onzichtbaar




Ik kan deuren sluiten,

mij begeven in een ander gebied,

de bedreiging is er, maar die zie ik niet.


Ik kan de wereld buitensluiten

naar geen enkel nieuws meer luisteren

maar het aanwezige gevaar blijft in mijn brein fluisteren.


Ik kan mijn mond afsluiten

geen bacillen meer verspreiden,

maar de vijand is moeilijk te misleiden.


Ik kan mijn ogen sluiten,

verstoppertje spelen zoals een kind,

achter elke boom verschuilen, ziende blind.


Ik wil besluiten…

de angst niet te laten overheersen

het virus mijn leven niet te laten beheersen.


Dus…

niets kan mij weerhouden

de zon mijn lijf te laten verwarmen,

de wind mijn gezicht te laten strelen,

het leven liefdevol te omarmen.

 

 


 

 

 

donderdag 1 oktober 2020

Avond



 

Het late licht strijkt over de heuvels

over de toppen van de bomen

en kleurt nog even de bladeren,

in een flamboyante laatste groet.  


Bladeren, 

vurig in het avondrood,

wachtend op de onvermijdelijke dood,

wanneer ze met verschrompelende aderen,

geluidloos op de bodem belanden.


De herfst tekent met haar kleurenpalet

de natuur in een prachtig portret.


de ondergaande zon verft de hemel rood tot vermiljoen,

wanneer de schemering zijn intrede gaat doen.

De avond is gevallen.




 

woensdag 23 september 2020

Monument van eens de Barendrechtse brug

 

Afbeelding: Tekst van Eelse Bies



Eens was er een verbinding naar deze of gene zijde

de brug verdween en de weg loopt dood,

nu varen schepen ongestoord langs het monument aan de ene of andere zijde.








 



zaterdag 19 september 2020

Herfst... de zomer vervlied in de tijd



 



Er lijkt niets veranderd te zijn…

De bladeren ritselen in de wind.

Zwaluwen zijn naar het Zuiden vertrokken.

In de verte echoot de lach van een kind.

Vogels zingen niet meer hun hoogste lied om partners te lokken.

 

Er lijkt niets veranderd te zijn…

De zon schijnt en wolken trekken langs,

het gras wuift nog altijd.

Op het boerenland zit eenzaam een gans.

De zomer vervlied in de tijd.

 

Er lijkt niets veranderd te zijn…

Mieren, immer bedrijvig in het kreupelhout,

kruipen langs en over elkaar heen.

Hun nesten eens volgestouwd,

de nieuwe generatie uitgevlogen, zoals jaren voorheen.

 

Er lijkt niets veranderd te zijn…

Mensen bewegen over paden en wegen,

krioelen op deze aarde langs en om elkaar heen.

Komen elkaar op straten en in winkels tegen,

toch is alles anders dan voorheen.

 

Niets en veel is veranderd…

Ontmoetingen niet meer onbevangen,

elkaar aanraken verleden tijd.

Een knuffel in gedachten vol van verlangen,

uitziend naar een middel dat ons van het virus bevrijdt.


Hoop...

De zomer verglijdt in de herfst,

altijd is er weer de zonsopkomst

en de lente die ons na de winter begroet.

Hoop is het leven van de toekomst,

doorheen de tijd komt een nieuw begin ons tegemoet.

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

zaterdag 5 september 2020

Ik droom dat ik zweven kan...



 De wind door mijn haren

wiegend het luchtruim doorkruisen

op de golven van verplaatste lucht

hoor ik de melodie in mijn oren ruisen.

ik droom... dat ik zweven kan.

Vrij, samen de vleugels uitslaan

naar overal, zonder navigatie

de weidsheid tegemoet gaan

naar waar de vlucht ons brengen zal.

ik droom... dat ik zweven kan.





  


vrijdag 4 september 2020

Tegenstrijdigheden... verdeelde meningen... mensen

 





Mensen, mensen, mensen, zoveel mensen. Mensen, ieder met eigen ideeën, eigen karakter, eigen uiterlijk, eigen meningen. Mensen met uitgesproken meningen, maar ook mensen die zich terughoudend opstellen, hun eigen gedachten vormen, maar de kerk in het midden willen houden. Gelukkig zijn er regels en wetten die ons in het gareel houden, want anders zou het een grote janboel worden. Gelukkig overheerst bij velen het fatsoen en de beleefdheid naar anderen toe, om discussiepunten niet te laten escaleren.

Kort geleden was ik in Zeeuws Vlaanderen op bezoek i.v.m. de verjaardag van mijn zoon. Het plaatsje ligt tegen de Belgische grens aan en wat ik dikwijls doe, net als toen ik daar nog woonde, tanken net over de grens. In het grote geheel is het maar een stap net over die landen barrière. Nu is het weer toegestaan dat wij Nederlanders België mogen bezoeken. Ik loop nog even de tankshop binnen na het tanken en bemerk dat iedereen een mondkapje draagt. Bij binnenkomst loop ik een man tegemoet, ik schat zo’n 35 jaar. Ik maak een opmerking tegen hem, enigszins verbaasd, dat iedereen een mondkapje draagt. Achteraf stom van mij, dat ik hier niet van op de hoogte was. Ja, zegt hij: ‘Je krijgt een flinke boete wanneer je die niet draagt’. In Nederland raakt de discussie over het nut  van het gebruiken van een mondkapje nu wat op de achtergrond en hoeft het hier niet. Wereldwijd vechten we tegen dit virus om het besmettingsgevaar in te dammen. In Europa lukt het maar niet daar een eensluidende aanpak voor te vinden. Vreemd vond ik het daarom dat, maar één stap in een ander land gezet te hebben, de regels zo totaal anders zijn. Een virus stoort zich niet aan een barrière op een kaart. Net las ik in de krant, dat het aantal besmettingen in België terugloopt. Misschien toch een goed hulpmiddel dat mondkapje?!

Mensen met diverse gedachten en ideeën vertegenwoordigen gemeenteraden, regeringen, instanties enz.. Eensluidend zullen er beslissingen gemaakt dienen te worden. Zelfs in Nederland zijn er verschillen tussen diverse gemeenten, laat staan, dat Europa, met diverse culturen, eensluidende afspraken zou kunnen maken. Afspraken maken tussen twee mensen gaat al niet van een leien dakje. Er zal dikwijls water bij de wijn moeten worden gedaan.

Zoveel mensen, met zoveel verschillende denkwijzen. Het is moeilijk om in kleine kring overeenstemming te bereiken, laat staan in het grote geheel. Nu in deze corona tijd worden er nieuwe regels om het virus in te dammen ingevoerd met het advies ons eraan te houden. Als dan van minister Grapperhaus, minister van veiligheid en justitie, comprimenterende foto’s i.v.m. het niet voldoende afstand houden van gasten op zijn bruiloft worden gepubliceerd, ik zou bijna willen zeggen met de intentie om iemand aan de schandpaal te kunnen nagelen, barsten de boze commentaren los. Enigszins begrijpelijk, maar in mijn optiek zitten er altijd twee kanten aan een verhaal. Het is allemaal democratisch, maar soms is de moraal in spreken en handelen tegenwoordig ver te zoeken. De man die het volk opdroeg om anderhalve meter afstand te bewaren, gaat nu zelf in de fout. Hij is door dit voorval beschadigd en heeft een deel van zijn geloofwaardigheid verloren. Ben benieuwd hoe hij zich de komende tijd er doorheen slaat om weer het vertrouwen terug te winnen. Het broodnodige vertrouwen in een minister van veiligheid en justitie, die de paragraaf uit het regeerakkoord: 'Dat een vrije, rechtvaardige en veilige samenleving een kerntaak van de overheid is.' in zijn vaandel heeft staan. 'De democratische rechtstaat is daarvoor het fundament.' Overigens geldt dit regeerakkoord voor alle regeringsleiders. 


Zoveel mensen, zoveel meningen, het is goed, dat er wetten en regels zijn…