Zoeken in deze blog

vrijdag 17 mei 2019

Rafels op een zonnige Moederdag








Soms kom je ergens onverwachts terecht waar je niet op gerekend had, niet had gepland, ook niet had verwacht. In het laken waar ik op lag zaten kleine gaatjes van slijtage, maar ook een grotere, net groot genoeg om mijn vinger in te steken en mij wel heel uitdagend aanspoorde het ook te doen. En daarbij het bijzondere geluid te ervaren van scheurend stof, dat aan rafels uiteen wordt gereten. Mijn mede kamergenoten zagen het voorgestelde idee al gebeuren en wachten al met spanning op dit toch wel foute, maar ook ondeugende moment. Op het onherroepelijk aandurven van het vernielen. Heb het niet gedaan. Ondertussen was er hilariteit en ontspanning ontstaan en was de eerste kennismaking een feit. Wisten we door deze aanleiding, met enige humor omkleed, van welk hout ieder zo ongeveer gesneden was. Bovendien verlichtte het onze angst over het verdere verloop van het gebeurde wat geleid had tot deze plotselinge opname. Onderzoeken waren achter de rug en we waren overgeleverd aan omhangen en omgeven apparatuur die ons moest observeren, maar ook het bed liet houden. Vier alleenstaande vrouwen, welke op de vroege zondag waarop Moederdag thuis gevierd zou worden, met spoed opgenomen werden in het ziekenhuis. Single geworden door overlijden, of scheiding van de partner. Voor dat ogenblik waren we genoodzaakt een periode met elkaar door te brengen. Onbekenden die door een gelijkwaardige situatie een binding ervaren. De angst met gelijkgestemden delen door het gegeven van het niet meer hebben van een partner, waarmee op het moment van een noodsituatie overlegd kan worden en er een vertrouwde naaste is die je bijstaat, voor je zorgt. 

Er ontstonden verhalen over de voorbereiding voor deze dag, waarop bezoek van kinderen werd verwacht en naar uit werd gekeken. Dat het nu zo anders dan verwacht was verlopen. Een gebakken appeltaart, welke nog stond af te koelen op het aanrecht in een leeg huis. Een pan soep waarvan het vlees nog stond te trekken op het fornuis en het vuur eronder door de ambulance broeder was gedoofd. Maar ook verhalen over de rafels in hun leven van het verleden. Ontstane scheuren onherstelbaar voor eventuele reparatie, maar ook scheuren welke de tijd gegeven was om te herstellen. Dit allemaal ontstaan naar aanleiding van een simpel gaatje in een versleten laken. Want vroeger….scheurden we lakens in repen….enz. enz., eens vroeger….. Daardoor kwamen herinneringen boven van persoonlijke belevenissen in een lang verleden. 

Ik werd al gelijk bestempeld als de jongste, mijn buurvrouw was de oudste en had reeds de geweldige leeftijd bereikt van 91. Zij had haar leven voltooid vertelde ze. Niets kon meer gerepareerd worden, alles was stuk en met diverse hulpstukken werd haar leven in stand gehouden en gerekt. Maar haar wijze van vertellen, op zo’n sprankelende , maar ook met van kennis doorspekte manier deed ons boeiend luisteren. Ze was verdrietig omdat ze met de arts had besproken haar leven te beëindigen. “Het is hard, zei ze, de realiteit van het definitieve einde nu hardop uitgesproken te hebben”.

In de loop van de middag stroomden bloemen op onze kamer binnen, meegebracht door de op bezoek komende kinderen waarvan sommigen al vroeg uit bed waren gebeld. Bijgekomen van de schrik waren ze even naar huis gegaan en teruggekomen met de gift om toch dat tintje extra van liefde te betonen aan hun moeder. De geuren en kleuren vervingen de reuk van een ziekenhuis. Het vrolijkte op en deden soms even het vervelende van onze eigen narigheid vergeten.

Met mij is het goed. Bij mijn ontslag met diepe meelevende gevoelens afscheid genomen van mijn onbekende, maar toch ook weer bekend geworden kamergenoten die door een gedeelte van hun levensverhalen gedeeld te hebben, elkaar hebben gevonden in een onverwachte omgeving en situatie.

Een bijzondere Moederdag, op een bijzondere plaats met veel liefde van kinderen voor hun moeder omringd.

“Het beste wat een moeder aan haar kinderen kan geven, is het geschenk van haar tijd”

Liefs,


1 opmerking:

  1. Ik ben erg blij om mijn ervaring hier te delen, mijn naam is Brenda en ik was gelukkig getrouwd. Pas toen mijn man zei dat ik hem bedroog, werden we allebei zeurende paren, hij kon het niet geloven, noch vertrouwde hij op mijn woorden, dus vroegen we om een scheiding, later werden we gescheiden en beloofden we dat we het nooit zouden goedmaken. Lang probeerde ik verder te gaan, maar ik kon niet zonder hem blijven, dus begon ik een zoektocht naar de terugkeer van mijn man, toen werd ik doorverwezen naar Dr.IZOYA. Een geweldige man die ik tegenkwam, hij sprak een liefdesbetovering uit en zorgde ervoor dat mijn man binnen 24 uur terugkeerde. hiermee ben ik hier om het contact van Dr. IZOYA te delen, hem te bereiken via drizayaomosolution@gmail.com. Hij is inderdaad krachtig en gespecialiseerd in de volgende zaken ...
    (1) Allerlei liefdesbetoveringen. (2) Stop met scheiden. (3) Beëindig onvruchtbaarheid. (4) Heb geestelijke hulp nodig.

    BeantwoordenVerwijderen