Zoeken in deze blog

zondag 6 augustus 2023

Momenten

 

Momenten




Toen ik jong was had ik nog de pretentie en het geloof dat ik een steentje kon bijdragen aan tot iets goeds tot stand te brengen, in mijn omgeving, in mijn dorp, in de sport, landelijk. De wereld verbeteren is een groot woord, maar ik wilde er in elk geval deel van uit maken. Nu, 50 jaar verder, realiseer ik mij dat de wereld verbeteren een beetje te hoog gegrepen was en ik niet meer de last kan dragen om de wereld op mijn schouders te nemen, tenminste zo voelt het nu. Toch heb ik een steentje bijgedragen aan de maatschappij, in mijn omgeving althans, al was ik maar dat kleine radertje. En ik doe het nog steeds door taalles aan vluchtelingen te geven, vrijwilligerswerk te doen en ik volg nog steeds cursussen. Waar ik wel in kan bijdragen is mijn stem uitbrengen bij de verkiezingen, maar ook dat geeft in deze warrige tijd niet meer zo’n goed gevoel. Maar ik blijf mij nietig voelen doordat ik moet constateren dat zelfs de wereldleiders de vrede niet kunnen bewerkstelligen.

Gisteren was ik aanwezig bij de afscheidsdienst van mijn achterbuurvrouw. Zij overleed op 83 jarige leeftijd. Er waren heel veel mensen aanwezig om haar een laatste groet te kunnen brengen. Ze was geliefd voor velen door haar algemene interesses, haar welbelezenheid, maar vooral door haar interesse in de mens. Mijn persoonlijke relatie met haar was een gevoel van vanzelfsprekendheid, vertrouwdheid, dat we bij elkaar pasten in de gesprekken en de discussies die wij voerden. En dat terwijl wij elkaar pas voor het eerst zo’n zes jaar geleden hebben ontmoet. Het klikte vanaf het eerste moment. We bespraken onderwerpen o.a. zoals hierboven ik mijn blog ben begonnen, maar ook over verlies van een partner, een nieuwe relatie. Over de geschiedenis, het geloof en hoe een leven zich in de loop der jaren ontwikkelt. Dat het leven bestaat uit momenten en we vanuit die momenten weer verder gaan en zelfs ervan leren. En dat tijd moeilijk is uit te leggen.

Momenten

De tijd dat ik langzaam leefde,

nog onbewust van haast en stress.

De momenten van stilte streelde,

de tijd dat ik buiten speelde.

De tijd dat ik jong volwassen was en naar een toekomst streefde.

Het moment van de liefde voor een partner ontwaakte,

waarna de jaargetijden in beminnen vervlogen.

Het moment van afscheid, dat de regen kwam

en stille tranen zich vermengden.

Het moment dat het leven weer kleurde door regenbogen.

De tijd dat het langzame leven staakte,

omdat ik minder herinneringen maakte.

Hoe had ik dit alles kunnen weten

zonder de tijd te hebben gehad om te leven,

hoe kon ik dat ooit vergeten.


“De vlinder telt geen maanden, doch momenten. En heeft tijd genoeg”.

Rabindranath Tagore

 


 

 

 

 

 

 

4 opmerkingen: