Klok en de tijd
Bij het wakker worden deze ochtend keek ik op mijn wekker en
zag, dat het half zeven was. Half zeven? In mijn gedachten en gevoel voelde het
veel te vroeg. En dat was het natuurlijk ook! Eigenlijk was het half zes, maar
nu…, op deze zondagmorgen eind Maart, was het oude tijd! Even wennen dus aan die
nieuwe tijd, maar ook aan de temperatuur. Koud in de slaapkamer toen ik uit
mijn warme bed stapte. Langzamerhand werd het licht en ik zag de witte daken.
Eénmaal terug in bed het dubbelgevoel. Een verschuiving in de tijd. Mijn
biologische klok loopt nog op de “oude tijd”, terwijl de wereld al een uur
vooruit is gegaan.
De klok dicteert een uur later. Eén uur in de tijd, dat in
een mum is verdwenen. Zonder dat er iets is gebeurd. Een uur zonder oorlog, een
uur zonder honger, een uur zonder herinneringen. Het glipt weg tussen twee
ademteugen in. We slapen er doorheen, of we missen het wanneer we de wijzers
van de klok een uur vooruitzetten. Voor degenen die nachtdienst hadden, een uur
eerder naar huis, maar voor degene die hem/haar moest aflossen een uur minder
slaap. De verloren tijd halen we weer het najaar in. En de belofte van de
zomertijd is, dat het licht langer blijft.
Mijn handen in zijn handen. De stof van zijn handschoenen is
wollig en omsluiten met warmte mijn koude handen. Zittend tegenover elkaar,
onze gestrekte armen rustend op de tafel, vormen onze ineengestrengelde handen in
het midden een plek van warmte waarin twee werelden samenkomen. Letterlijk uit
twee landen. Hij een taalvrager uit Turkije en ik een taalcoach uit Nederland. Stilzwijgend en zonder woorden. Terwijl mijn
handen warmer worden ontstaat er in die stille uitwisseling een bijzondere
verbondenheid van warmte, waarbij de tijd lijkt stil te staan. Zelfs voor een
natte neus, laat ik de zakdoek in mijn jaszak zitten om dit moment vast te
houden. Het moment dat twee werelden elkaar even raken, elkaar vasthouden Voor
mijn gevoel een bijzonder warmvolle intimiteit. Een ogenblik in de tijd om te
blijven vasthouden en nooit meer los te laten.
Elkaars warmte in handen gevangen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten