Het leugenbankje en de Schrijver
Bijna iedereen kent het wel, een plek in het dorp waar
senioren/gepensioneerden samenkomen om het laatste nieuws, of de dag door te
nemen. Meestal zijn het mannen. Weduwnaars, of mannen die hun echtgenote tevens
de vrijheid gunnen om haar eigen ding te doen. Tenminste, dat idee hoop ik dan
maar. Want na het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd breekt er voor
beiden een andere levensfase aan. Een nieuwe invulling geven aan het leven en
in de relatie. Dat is voor sommige relaties vaak even wennen en vergt opnieuw
aanpassingen.
Vlakbij het plein in het dorp waar ik dikwijls naar de
Supermarkt ga, staan twee bankjes in een driehoek. Iedere keer wanneer ik naar
het plein loop, kom k er langs. Vaak zijn beide bankjes bezet. Sinds een jaar
schuif ik weleens bij hen aan. De namen weet ik niet, maar in gedachten noem ik
een man met altijd een pet op en doorgaans verhalen over zijn schip verteld ‘de
schipper’, een man met een stropdas om ‘directeur’,
een immer alles uitleggende man, intellectueel’, een man met zijn haar in een
paardenstaart , hippie’, en de man met een blocnote ‘schrijver’.
Een jaar geleden in Mei, de zon scheen, het was een
heerlijke temperatuur, waarop ik bij het passeren tegen de mannen op de bankjes
de geijkte opmerking over het weer maakte: ‘Lekker hè hier in het zonnetje’. De
aanleiding voor een praatje was geboren en ik ging op een hoek zitten naast een
man die zat te schrijven. Stilzwijgend zat hij naast mij, terwijl de gesprekken
gewoon doorgingen. Het intrigeerde mij. Op mijn vraag waarom hij schreef, was
zijn antwoord: “Ik hou van schrijven, maar ook van een verhaal maken. Niet
alleen wil luisteren, maar ook omdat ik wil begrijpen. Wil aanvoelen en
verstaan en het waarom de verhalen en meningen geuit worden.” Ik dacht hem te
begrijpen. Ik legde het hem uit in mijn eigen woorden. “Doordat je gedachten
omgezet worden in uitgesproken woorden geef je het vorm. Vaak ook voor jezelf.
En door het op te schrijven in eigen woorden, wordt het een blijvende
herinnering in een eigen verhaal met het begrip en het waarom men dit aan
elkaar vertelt.”
“De waarheid zit niet in wat men zegt, maar waarom
men het zegt.” De schrijver.
Vanmorgen liep ik langs de vijver voor het Gemeentehuis. Zoals
wel vaker het geval is, zaten er nu ook een aantal mannen te vissen. Alleen
mannen. Vrouwen heb ik er nog nooit gezien. En toch zullen er wel dames zijn,
die van deze volkssport genieten. Een
sport waarvoor je eindeloos geduld moet hebben. Soms vraag ik weleens, of er al
wat gevangen is. Waarop dikwijls het antwoord volgt van “Nee, nog niet!” Laatst
kwam ik in de vroege morgen een jonge knul tegen op het Schelpenpad langs de
Vliet. Hij duwde een volgeladen kar voort waarop allerlei benodigdheden om te
vissen. Hij vertelde dat hij de nacht had doorgebracht langs het water en nu
naar huis ging om te slapen.
Zo ongeveer veertien dagen geleden wandelde ik langs
dezelfde vijver en zag een ganzenechtpaar met maar liefst elf kuikentjes.
Vanmorgen was het ouderpaar luidruchtig aanwezig, mede door de bedrijvigheid van al die vissende mannen rond het water. Behoed maar eens elf jonge gansjes voor gevaar en houdt ze bij
elkaar. Leuk om dit schouwspel op een afstand te volgen. “I love it.” En ja het
Engels wordt steeds meer verweven in onze taal. Zelf vind ik het soms ook leuker
klinken, of soms beter in uit te drukken. En natuurlijk door films en muziek wordt
een andere taal ook vertrouwder. Toen mijn vriend in onze verkeringstijd terugkwam
van een reis uit Noorwegen zei hij: “Jeg elsker dig.” Ik hou van jou. Net zoals
‘I love you en ‘Je t’aime’ vind ik het in een andere taal toch leuker klinken.
Vooral in het Frans klinkt het wat lieflijker. Frans wordt niet voor niets de
taal der liefde genoemd. En misschien klinkt in de moedertaal ‘ik hou van jou’
minder magisch. Wanneer wordt gezegd bijvoorbeeld: ‘Ik vind je lief’, dan klinkt
het toch wat speelser en niet zo hard.
Of zoals een quote in Het Frans:
Chaque jour je t’aime davantage, aujourdhui plus qu’hier, et
bien moins que demain
Elke dag hou ik meer van je, vandaag meer dan gisteren en heel
wat minder dan morgen.
Rosemonde Gerard
Geen opmerkingen:
Een reactie posten