Een verrassend gesprek
Ondraaglijke hitte. Het is weer het weer. Niets anders wordt zoveel
besproken. Om een gesprek te beginnen, om te klagen, om te zeggen hoe heerlijk
het weer weer is. Het weer is altijd wel een aanknopingspunt voor een praatje.
Tegen een voorbijganger. Tegen een vreemde. In de winkel, of waar, of tegen wie
dan ook. In het voorbij gaan: Mooi weer hè! en… Koud hè! Op elk moment, op elke
plaats. Je kunt het zo gek niet bedenken.
Maar op dit moment is het allerminst koud. Code rood in het
gehele land. Hitterecords in Nederland en Europa. Zelfs mijn laptop had het een
week geleden begeven. Maar dat kwam niet door de hitte. Op dit moment van schrijven
op deze vroege zondagochtend, na hevige onweersbuien afgelopen nacht, is het
voldoende afgekoeld om deze laptop in te wijden met mijn blog.
Om toch iets aan beweging te doen stapte ik afgelopen
dinsdagmorgen om half acht op de fiets. Het was nog heerlijk koel. Aangenaam
voelde het aan. Afkoeling vind je bij warm weer dikwijls aan het water, Op dit
eiland, de Hoeksche Waard, hoef je daar niet ver voor te gaan. Ik nam plaats op
een bankje aan de rivier de Dordtse Kil. Ik houd van de bewegingen op het water.
Diverse schepen te zien, die verschillende goederen vervoeren. Plezier jachten waarop
mensen luierend liggen op het achterdek en soms zwaaien naar mensen op de wal. Net
zoals op stations mensen in treinen te zien aankomen en vertrekken. Ieder met
een eigen verhaal, waar ik alleen maar over kan fantaseren. Fantaseren over
verhalen van mensen met grote koffers, verliefde stelletjes, oudere echtparen. Mensen
met een aktentas op weg naar het werk? Bij het volgen van dit alles kan ik mij
nooit vervelen.
Een hond kwam naar mij toegelopen en ging zuchtend aan mijn voeten liggen. Even later kwam de eigenaar naast mij zitten Hij wees naar de witte labrador aan mijn voeten. “Zij heeft het ook warm.” En natuurlijk ging het over de hitte en het warme weer wat ons deze week nog te wachten stond. Opeens merkte hij op: “Jij komt hier ook niet vandaan?” Deze vraag wordt mij wel vaker gesteld. Klaarblijkelijk zijn enkele aspecten van het dialect uit de regio Salland niet geheel verdwenen. Er ontsproot zich een leuk gesprek tussen ons over onze afkomst. Veelal herkenning van de omgeving, de plaatsen, de natuur en dat rivier de IJssel zo’n mooie plek is om aan te vertoeven. Zijn moeder bleek afkomstig te zijn uit Zutphen, zijn vader uit Vlissingen. Hij was geboren in Ommen. Evenals ik had hij na zijn jeugdjaren nog gewoond in Zeeuws Vlaanderen. Hij kende mijn vroegere woonplaats Philippine goed. We bleken allebei meer van de weidsheid en het water te houden dan van de bossen. Hoewel de regio Salland en de Achterhoek natuurlijk ook prachtig zijn. Daar waren we het ook wel over eens. En… last but not least: Hij blijkt in dezelfde woonplaats te wonen als ik.
Afijn, hoe interessant en leuk ons gesprek ook was, het werd te heet voor
mens en dier. We zaten in de volle zon en er was weinig wind. We namen afscheid.
Zijn woorden: “Misschien komen we elkaar
nog eens tegen.”
Het was in elk geval een spontane,
verrassende ontmoeting. Een leuk gesprek vol met herinneringen, wederzijdse herkenningen
door onze geboortes in dezelfde streek en de gebieden waar we gewoond hebben.
