Balans...alles in evenwicht

 

Balans, alles in evenwicht

Alles moet in evenwicht zijn. Of in elk geval trachten te blijven. Zoals een weegschaal die wel beweegt, maar niet omvalt. Dat geldt voor financieel beleid, voor oorlog of vrede, in de politiek en last but not least in relaties.  Wanneer één kant te zwaar wordt slaat de balans door met kans op gevolgen die niet wensbaar zijn.

Na de Middelbare school werkte ik in Deventer op een bijkantoor van de Coöperatieve Boerenleenbank. Mijn baas en ik waren de enige medewerkers. ’s Morgens bij binnenkomst lag op het bureau het “grote” boek, het grootboek, al open. Gedurende de dag werden daar al de mutaties in verwerkt en aan het eind van de dag moest dan het ‘vierkant’ zoals wij dat noemden, kloppen. Dus zowel de debet_, als creditzijde moesten nul zijn. En dat alles handmatig, maar zo heb ik wel de logica van een boekhouding geleerd. Een waardevolle ervaring.

Evenwicht zoeken we in alles. In onze portemonnee, zodat we genoeg hebben om van te leven, maar niet vergeten waarvoor we leven. Weinig geld geeft zorgen en veel geld kan in een machtspositie overheersen. In relaties, waar geven en nemen elkaar in balans moeten zijn, zonder dat één van beiden steeds meer geeft en de ander steeds meer neemt. Liefde vraagt ruimte, je vrij kunnen voelen in een relatie. “Vrijheid in verbondenheid”. Het is een gegeven, dat we allemaal wel kennen, maar helaas niet altijd lukt. We zijn nu eenmaal allemaal verschillende mensen met een unieke persoonlijkheid. Verliefd worden is prachtig, maar na een tijd neemt het gewone leven weer een aanvang. Elkaar door en door leren kennen kost tijd. En wanneer houden van in de plaats komt van verliefdheid, zal in het samenzijn voldoende evenwicht zijn gevonden. En wie weet voor een langdurige relatie. En hoe mooi is dat. Ik heb het ervaren tijdens het onderzoek voor 75plus senioren, dat ik deed voor de Gemeente. Ik ontmoette enkele oudere echtparen waarbij ik de genegenheid en de zorg en de aandacht voor elkaar zag. En dit na een Huwelijk van vijftig tot zestig jaar.          

Vrede is geen vanzelfsprekendheid. Wanneer macht en geld in de wereld niet meer in balans zijn is het evenwicht tussen de landen zoek. Waar niemand bereid is een stap naar het midden te zetten, verdwijnt het evenwicht. Gevolgen: Onvrede onder de bevolking, protesten, het onder druk staan van de democratie en kans op het uitbreken van een oorlog,  

Maar waar mensen elkaar blijven opzoeken, met elkaar blijven communiceren, kan zelfs wat uit balans is geraakt, weer in evenwicht komen.

 

Herinneringen liggen aan de bron van de toekomst

 

Herinneringen liggen aan de bron van de toekomst

Herinneren…Weet je nog mam, toen we…  Onlangs zaten we met heel ons gezin aan een lange tafel buiten op een terras. De tafel rijk gevuld met diverse gerechten en drankjes. De zoons en partners, kleinkinderen en ik. Een kleinzoon vroeg: ‘Pap vertel nog eens over die kapotte brommer’.  Een herinnering waarbij beide zoons bij betrokken waren. Ze hadden samen een plan bedacht om de oorzaak voor ons ouders enigszins te veranderen. Bovendien dachten ze een slim plan gemaakt te hebben, om ook rekening te houden met de verzekering. Meerdere herinneringen kwamen ter sprake. Zichtbaar genoot kleinzoon van de verhalen van zijn vader en broer tijdens hun jeugdjaren. En ik natuurlijk ook, want het waren deels ook mijn herinneringen, alhoewel daar soms wel hiaten in zaten, omdat ze mij niet alles verteld hadden. En waar ze mij nog steeds mee verrassen.

In de vroege morgen, het was nog donker, lag ik te denken aan een onderwerp voor mijn blog. Gewoon het idee, schrijven over herinneringen, kwam zomaar ineens in mij op en ‘herinneringen liggen aan de bron van de toekomst’, is een zin die in mijn warme bed zomaar ontstond en die mij bezighoudt. Ik het niet meer los kan laten. Ik heb het idee, dat misschien in deze filosofische gedachte een kern van waarheid zit. Herinneringen uit het verleden liggen niet geheel achter ons, maar kunnen juist de bodem vormen voor de toekomst. Ook voor verbinding zorgen, zoals ik hierboven schreef over de verhalen, de herinneringen uit hun jeugd die mijn zoons vertelden. Aan hun kinderen. Voor de toekomst.

Nemen we ongemerkt onze herinneringen niet mee om te gebruiken in het nu? Alles wat we hebben meegemaakt heeft ons gevormd. Heeft iets achtergelaten. Ervaringen met de liefde, keuzes die we gemaakt hebben, de fouten die ons wijzer hebben gemaakt. Herinneringen uit het verleden reizen met ons mee. Ik denk, dat mijn herinneringen mij mede gemaakt hebben zoals ik nu ben. Misschien is het daarom goed om soms terug te kijken in het verleden bij beslissingen nemen voor de toekomst. Vooral ook durven terugkijken om te begrijpen welke weg we hebben afgelegd.

Ik zie herinneringen als zaadjes. Ergens diepgeworteld in ons geheugen om eens op het juiste moment uit te groeien tot iets nieuws. Keuzes die we maken vandaag, gebaseerd op oude bouwstenen, voor toekomstige ontwerpen. En zo maken we nieuwe herinneringen om later weer aan terug te denken, of om te gebruiken. Of om door te vertellen aan volgende generaties. Als een bron die blijft stromen.

   

 

 

 

Liefde op het eerste gezicht

 

Liefde op het eerste gezicht

Bestaat dat? Ik googelde en ja, het bestaat! Het is voornamelijk de eerste aantrekkingskracht, lust en een sterke lichamelijke reactie, maar is nog geen liefde. Liefde moet groeien. Tot dusver mijn informatie via Ai. Evenals meerdere dagen tijdens deze warme periode maak ik een wandeling in de vroege ochtenduren. En wandelen is een goede manier om je gedachten te laten gaan.

Vandaag is het twee augustus. Mijn gedachten gingen terug naar deze datum. Precies vijfenvijftig jaar geleden beëindigde mijn aanstaande man zijn zesjarig contract bij de Marine, waarnaar een baan op de wal in het verschiet lag. Ik was er blij mee. Blij omdat ik een relatie, waarbij mijn toekomstige echtgenoot gedurende zijn werk langere periodes afwezig zou zijn, niet ideaal vond. Onze verkeringstijd was dan ook steeds weer afscheid nemen en verwelkomen. Een bijzondere tijd met verdriet bij het afscheid en blijheid met het elkaar fysiek weer terugzien. Honderden brieven hebben we elkaar geschreven, allemaal bewaard en soms duik ik in die historie van ons beginnend liefdesleven en herlees onze gevoelens en belevenissen. Herinneringen uit een lang verleden, uit een andere tijd, met andere mogelijkheden, andere verwachtingen, maar ook hoopvol met jeugdig enthousiasme. Een echt begin aan een nieuw verhaal.

Liefde op het eerste gezicht is als de omslag van een boek. Je blik wordt ernaartoe getrokken en je bent gelijk gecharmeerd. Zo ook toen ik in de disco mijn man voor het eerst zag binnenkomen. Lang, gebruind, licht blond haar. Net terug na een langdurig verblijf op Curaçao. Opslag verliefd!

Nu kan ik mijn verhaal lezen. Het boek is gevuld met al mijn ervaringen, mijn gebeurtenissen. Ons gezamenlijk leven. Steeds met veranderende situaties, andere wensen, en onverwachte gebeurtenissen. Elkaar proberen te blijven begrijpen. Liefde veranderde van een vlinder in mijn buik naar een gevoel van thuiskomen.

Liefde moet groeien. Nu op de leeftijd die ik nu bereikt heb, zal een eventuele relatie een heel ander verhaal worden. Misschien een boek met een prachtige omslag, maar met een geheel andere invulling. Heel realistisch… de tijd en toekomst die oudere senioren resteert om liefde te laten groeien is beperkt. Maar ik denk dan aan andere mogelijkheden voor de invulling van een nieuw verhaal. Vriendschap, genegenheid met vertrouwen in elkaar zou in een nieuwe relatie verbinding kunnen geven. En wie weet… zou dit kunnen leiden tot gevoel van thuiskomen, in welke vorm dan ook.

 

 

Vrije tijd

 

Vrije tijd

Geniet van je pensioen! Dat waren de afsluitende woorden tijdens een telefoongesprek met mijn oudste zoon afgelopen zondag. Hij, nog volop bezig in het werkzame leven, kinderen, een volle agenda door werk en gezin. Minder vrije tijd dus! “Geniet van je pensioen”.

Met pensioen zijn betekent niet dat het leven stilstaat. Er begint juist een nieuw hoofdstuk met een nieuw ritme. Dan is daar die vrijheid. Dat vond ik tenminste nu alweer heel wat jaartjes geleden. Tijd om rustig wakker te worden, geen wekker, een wandeling te maken wanneer de zon schijnt, koffiedrinken zonder op de klok te hoeven kijken, maar vooral voldoende tijd hebben om dingen te doen die ik leuk vind. En ja, die vrijheid heb ik weer deels ingevuld door vrijwilligerswerk. En vooral genieten van de kleine dingen. Nieuwe mensen kan ontmoeten, misschien zijn er oude dromen om op te pakken. 

“Geniet van je pensioen”. Dit alles na dat gesprek over werk en vrije tijd met oudste zoon en over de ‘vakantie’ die ik had doorgebracht bij mijn jongste zoon afgelopen week. “AAAH ‘vakantieganger’ zo werd ik verwelkomd bij binnenkomst “. Nu ik voldoende vrije tijd heb klinkt voor mij het woord ‘vakantie’ maar vreemd in de oren. Vakantie betekent voor mij, een periode vrij zijn van werken. Maar zoonlief had een week echt vakantie en had mij uitgenodigd om te komen logeren, om samen de stad te doorkruisen en om mij mooie gebieden in de omgeving te laten ontdekken. Nou, dat heb ik geweten. Enkele dagen dertienduizend tot vijftienduizend stappen gemaakt en… het was heet! Maar genoten! Op een terras aan het water, heerlijk gegeten en ’s avonds fijne gesprekken in de tuin.

Hij single en ik single. We houden van elkaar, maar zijn beiden gewend aan onze vrijheid. Samenleven, al is het maar een paar dagen, betekent ook dat je ruimte moet maken voor de gewoontes van een ander. Je moet aanpassen.
Afspraken moet maken bijvoorbeeld over wat gaan we eten, wat gaan we morgen doen. Allemaal eenvoudige dingen die in een relatie de gewoonste zaken van de wereld zijn. Rekening moet houden met elkaar. Nou is dat bij ons geen probleem. Soms laten we de dingen komen zoals ze komen en maken er iets van.

Ik heb genoten van het samenzijn afgelopen week en moest bij thuiskomst toch even wennen aan het alleen-zijn. Maar ik heb ervaren dat onze verbinding met elkaar niet altijd betekent dat je constant bij elkaar moet zijn, maar juist dat we elkaar de ruimte hebben gegeven en rekening met elkaar hebben gehouden. En soms is een beetje aanpassen precies wat nodig is om samen een mooie tijd te hebben. Dat laatste geldt overigens voor alle relaties.

 

De taal van handen

 

De taal van handen

Tijdens de coronapandemie werden, ter voorkoming van deze ziekte, geen handen geschud. In het begin voelde het voor mij heel ongebruikelijk. Echter inmiddels is het in vele situaties, ook voor mij, meer dan gebruikelijk geworden om, bij binnenkomst bij een arts bijvoorbeeld, geen hand meer te geven. Ergens vind ik het wel jammer omdat, naar mijn idee, ietwat van het respect voor die ander verloren gaat.

Bij een eerste ontmoeting geef je iemand een hand. In dat ene moment kan zoveel schuilgaan. Voor mij geldt dan, klopt de uitstraling van die voor mij nog onbekende persoon, die glimlach, met de handdruk en… met mijn indruk. Soms is die handdruk stevig, soms hartelijk door nog eens extra een druk te geven. Maar soms zijn het alleen de vingers die maar kort mijn hand beroeren en soms krijg ik een heel slap handje. Dat laatste geeft mij geen enkel vertrouwen.

Samen wandelen hand in hand. Een moeder, hand in hand, met een kind. Handen die liefdevol verbinden. Sommige dingen hoef je niet uit te spreken. Soms vertellen handen precies wat het hart bedoelt.

Een hand die in de lucht beweegt. Je zwaait naar iemand die vertrekt. Vanaf een raam, vanaf een perron, vanuit een deur. Soms is een zwaai vrolijk, maar soms verdrietig, dan zwaai je soms langer omdat weggaan moeilijker is dan je wilt laten merken.

Een handdruk. Een hand op je schouder. Vingers die zich ineenvlechten. Een hand die naar je zwaait. Handen zijn zoveel meer dan alleen handen. Zij vormen een brug tussen mensen. In een wereld waarin we zoveel praten, schrijven en berichten sturen via een App kan een simpele handdruk meer toevoegen aan een eventueel gesprek, of meer toevoegen aan een eerste indruk. Wanneer iemand je hand pakt is er even een korte verbinding. Een moment zonder schermen, even geen afstand en misschien wel even zonder woorden.

Omdat ik het zo passend vind bij dit onderwerp, nogmaals mijn gedicht over een wandeling, hand in hand, met mijn kleindochter.

Dat kleine handje in mijn hand.

Vol vertrouwen, onbevangen.

Dichter dan dicht

Samen…

Liefde in handen gevangen.

 

Mijn grote hand omhult,

beschermt, duldt,

zendt…

onvoorwaardelijke liefde.

Warmte in handen gevangen.