Een handreiking
Is leeftijd alleen maar een getal?
Een oudere mevrouw stapte uit de trein. Voor haar stapte de
jongeman uit waarmee ze in de trein een leuk gesprek had gehad. Hij nam haar
rugzak van haar over en reikte haar zijn hand. Ze was het niet gewend, vond het
ook niet noodzakelijk, maar het verwarmde haar wel. Tegelijkertijd realiseerde
ze zich terdege, dat haar leeftijd, het ouder wordende lichaam, steeds meer
zichtbaar werd. En die gedachte vond ze niet leuk. Maar toch… van binnen voelde
het anders. Natuurlijk bemerkte ze de beperkingen in haar ouder wordend
lichaam. Een sprintje trekken om met koffer, of rugzak de volgende trein nog te
kunnen halen zat er niet meer in. Haar huid vertoonde steeds meer kreukels,
steeds meer lijkend op papier-maché.
Van binnen voelde ze zicht jeugdig. Nog steeds die vrouw die
zomaar kon besluiten bij mooi weer een trein te nemen naar een stad, die ze nog
altijd eens wilde bezoeken. Een vrouw die nieuwsgierig was naar andere mensen,
naar het leven, naar nieuwe dingen die morgen kunnen gebeuren. Het gekke, vond
ze van haar zelf soms stiekem, of ook wel het mooie was, ze kon nog steeds
geraakt worden door een stem, een glimlach, een blik die net iets langer bleef
hangen. Meer gevoelens krijgen bij een man die ze toevallig ontmoette. Het
maakte niet uit, of het een wat oudere man, of jonge man was. En ja, verliefd
worden op een jongere man, dat bleef haar geheim. Ze zou het nooit kunnen laten
blijken, nooit aan iemand willen vertellen. Ze zagen elkaar wekelijks bij een
organisatie. Er groeide een goede band, een prima samenwerking. En ze vond dat
dat zo moest blijven. Er was een vanzelfsprekendheid in haar vanwege de grens
die ze had bereikt door het ouder worden. Een grens die er niet in haar gevoel
zat, maar wel in het leven.
Ze keek nog eens achterom naar de jonge man die haar een
hand had gegeven om haar te helpen uitstappen. Hij was jong, zij was oud. Het
verschil was groot, net zoals bij haar geheim. Maar niet in haar hart.
Ze bleef nog even staan op het perron. Kijkend naar de
vertrekkende treinen en al die mensen. Ze besefte zich op dat moment, dat ze
van binnen nog helemaal niet klaar was om afscheid te nemen van iets waar haar
lichaam en haar leeftijd haar al voorzichtig naar toe duwden. Maar ze besefte
zich ook, welke leeftijd ook, ze kon nog steeds verliefd worden.
