Zoeken in deze blog

dinsdag 5 december 2023

Vriendschap

 







      Toi et moi

    Ik heb een brief geschreven aan een vriend,
    gewoon met pen op papier.
    Mijn gedachten verhuisd
    naar de inhoud van een enveloppe
    op de eettafel hier.
    Ik ben vanavond in de tuin gegaan.
    De daken en het gras wit.
    Door een lamp verlicht
    dwarrelen vlokken sneeuw
    zachtjes op mijn gezicht.
    De geur van de avond en de sneeuw,
    vredig en stil, doet mij verlangen,
    steeds opnieuw en opnieuw,
    naar het onmogelijke dat ik bereiken wil.
    Toen ik de warme kamer weer binnen kwam
    lag daar nog steeds de brief
    mijn handen strelen de woorden,
    ik leg hem bij de overige aan mijn speciale lief.
    Mijn vriend blijft immer een vriend,
    anders dan anders,
    maar gewoon een fijne vriend.

donderdag 30 november 2023

Geborgenheid

Veilig voelen






Soms gebeuren er dingen in het leven, verdrietige, maar ook zorgwekkende situaties die onverwachts een leven binnen vallen. Wanneer je gaat schrijven, is het nodig om met woorden zinnen te vormen. Zinnen die pas ontstaan nadat je de gedachten over een onderwerp, of een gebeurtenis ordent en vastlegt. Hetzij op papier, of d.m.v. de letters op een toetsenbord. Echter gebeurtenissen worden door de zichtbaarheid van het geschrevene extra bevestigd, worden meer werkelijkheid.

Zo ook bij de taalcursisten die proberen nieuwe woorden en de betekenis daarvan in een voor hen andere taal te leren. Het enthousiasme waarbij ze dit doen, ondanks de moeilijke situatie waarin ze soms verkeren, geeft mij de energie om ze daarin te ondersteunen. Onlangs vertelde een Syrische vader mij, dat de vrouw van zijn zoon, die bij hem verblijft, door een ongeluk in Syrië was overleden. 23 Jaar oud. Over twee maanden zou ze naar Nederland zijn gekomen. “Mijn zoon doet niets anders dan huilen” vertelde hij. Vaak zijn gezinnen nog niet compleet en verblijven de partner en eventuele kinderen nog in het onveilige land. Ieder geval is apart, hoe de discussie over immigratie op dit moment ook wordt gevoerd. Ieder mens wil zich geborgen en veilig voelen. Kunnen zijn zoals je bent.  

Tijdens een taalcursus vroeg ik aan de cursisten om in eigen woorden een verhaaltje te schrijven. Eén van de cursisten schreef: ‘Ik kwam aan op een station in Nederland. Het was een raar gevoel. Ik wist niet waarheen en kon niemand verstaan. Ik hoorde mensen praten en lachen en wist niet waar ze het over hadden. Maar nu ben ik gelukkig. Mijn gezin is bij mij. We wonen in een klein huis. Het huis heeft een prachtig dak.” Deze zin intrigeerde mij en heb hem er naar gevraagd. Hij wilde ermee zeggen, dat hij zich veilig voelde.

Deze cursist kon de woorden vinden om zijn aankomst en verblijf in Nederland te beschrijven. Zij het niet diepgaand. Dat laatste blijkt in gesprekken vaak moeizaam. De meegemaakte belevenissen vertellen en dan ook nog aan het papier toevertrouwen doet opnieuw de pijn van de vlucht herleven. Ik heb vele verhalen gehoord hoe men moest vluchten en de gevaren die ze tegen kwamen onderweg hebben getrotseerd. Trieste gebeurtenissen die diep zijn ingegraven in het geheugen. Maar deze cursist voelt zich nu veilig. ‘Het huis heeft een prachtig dak’”

“Thuis is denk ik, slechts het idee van een kind. Een huis in de nacht, en een lamp in huis. Een plek om je veilig te voelen.” Quote van V.S. Naipaul

Wanneer de wind rondom het huis waait en de regen tegen de ruiten klettert voel ik mij binnen veilig, ook al leven we in de tegenwoordige tijd in een onzekere wereld. Ik voel mij geborgen achter de gesloten gordijnen. Veilig onder de deken in mijn warme bed.

Geborgen voelen, net zoals ik als kind mijn handje in mijn vaders hand legde.

Mijn vader

Mijn grote sterke beer, dat kind in mij hoe ik je zag.

Jij liet de wereld aan mij zien,

een buiten dat nog geheel voor mij open lag.

Jij kon dan weliswaar niet alles voorzien,

 je begon mij te leiden over mijn levenspad.

Nam mijn handje in jouw grote hand,

leerde mij hoe bloesems appels worden,

de blaadjes tellen van het klaverblad.

Ik schaterde toen je nadeed hoe varkens knorden.

Samen op de schommel aan de appelboom.

Hoger papa, hoger in de lucht, ik kan er bijna bij!

uit ‘Wolken die gedachten toveren’

 

 

 


woensdag 27 september 2023

Afijn...

 

Afijn…




Afijn, is een uitspraak die regelmatig gebruikt wordt om een einde aan een onderwerp te maken, of om aan te geven, dat het geen zin heeft om er verder over te praten. Zo makkelijk als wij deze uitspraak gebruiken in onze moedertaal. Echter voor buitenlanders die de Nederlandse taal proberen te leren is het een ander verhaal. Na ons algemeen gesprek tijdens het begin van de taalcursus, deelde ik het lesmateriaal uit, tegelijkertijd sprak ik: Afijn, we gaan beginnen. Eén van de cursisten; Afijn? Voor ons Nederlanders zo’n vanzelfsprekende uitspraak. Naderhand las ik in zijn geschreven verhaaltje, dat hij mijn uitleg goed begrepen had, want hij had het gebruikt in een overgang naar een ander onderwerp.

Afijn, afgelopen maandag was een prachtige zonnige dag in September. Met vriendin een wandeling gemaakt in een natuurgebied rond Oosterhout. Het was bijna windstil. De vogels begeleiden ons met hun vrolijke tonen. Waarschijnlijk omdat het maandag was zijn we weinig wandelaars tegen gekomen, maar plots, nadat wij een heuveltje waren opgelopen stonden we tegenover een achttal runderen. Onverstoorbaar voor onze aanwezigheid waren ze aan het grazen en kwamen gestadig onze kant op. We zijn rustig het heuveltje weer terug af gelopen. Voor zulke grote dieren blijf ik respect houden. Mijn vriendin zag een ree het pad voor ons overschieten en een eekhoorn kruiste ons pad. Gezeten op een boomstam de symboliek van de eekhoorn op onze smartphone opgezocht. We ervaarden nu al het geluk van deze mooie dag in een prachtig natuurgebied, zou het kruisen van een eekhoorn daar nog iets aan toe kunnen voegen? “In de mythologie is de eekhoorn een boodschapper tussen hemel en aarde en zal jou helpen de schatten te vinden die je nodig hebt om vooruit te komen”.

Over schatten gesproken. Lieve schatten dan, geen schat om voor later ergens te begraven om in de symboliek van de eekhoorn te blijven, maar een lieve schat. Leg deze dezelfde woorden met een andere betekenis maar eens aan een anderstalige uit. Afijn, gisteren belde een zwager van mij, die in het Ziekenhuis ligt. Hij vroeg o.a. naar mijn datingervaringen van de laatste tijd en of er nu een schat in mijn leven was. Nee, geen schat in de trant van een partner, maar ik heb natuurlijk heel veel schatten in mijn leven. Schatten van kinderen en kleinkinderen. Schatten aan herinneringen. Een schat aan ervaringen.

Afijn, ik had hem graag met bijzondere gebeurtenissen over het daten verpoosd nu hij aan zijn bed gekluisterd was, maar het is stil aan het dating front. De eerdere belevenissen had ik al eens verteld en om sommige hebben we smakelijk gelachten. Ik zou ze eigenlijk moeten samenvatten en er een verhaal over moeten schrijven. Over de aanrakingen die bijna op een aanranding leken, over de achtervolging, waarbij ik zo hard over de vluchtheuvels reed, dat ik dacht dat de onderkant van mijn auto zou beschadigen. Over een muziek componist die mij na een afwijzing in een app een video stuurde waarbij hij aan de piano zong: rot op, rot op. Over mannen die nog niet over hun ex heen waren. Over lieve mannen, over leuke mannen. Over leuke gesprekken. Over fijne wandelingen in mooie omgevingen. Ik heb het daten ondertussen al wel in alle aspecten daaraan verbonden meegemaakt. Het daten heb ik voorlopig maar aan de wilgen gehangen. Gelukkig zijn ligt niet alleen aan het hebben van een partner. Afgelopen maandag tijdens de wandeling ervaarde ik maar weer eens opnieuw hoe een mens zich gelukkig kan prijzen door de mogelijkheid te hebben om met heerlijk weer in een prachtig natuurgebied te kunnen vertoeven.

Afijn, conclusie: Geluk zit in jezelf.

 

maandag 18 september 2023

Een groot hart

 

Een groot hart

 



Mijn hart klopt vanzelf

het is dat ik er nauwelijks iets van merk.

In mijn lichaam is het klein,

ik bedoel:

hoe groot mijn hart kan zijn

teken ik op een pijler, groot en sterk,

om te laten zien hoeveel ik voor je voel

en de liefde die ik geworden ben

niet beter kan verwoorden.

dinsdag 12 september 2023

Spin

 

Spin





Ik ben niet echt bang, ach ja, voor enkele dingen. ’s Nachts wanneer het donker is en ik alleen in huis ben. Maar niet om auto te rijden, onder een ladder door te lopen bijvoorbeeld, daar geef ik niet om. Maar spinnen!!!Ik ben er niet echt bang voor, het enige motto bij mij is: Ik wil ze niet zien! En ja het is bijna eind van de zomer en nu is het spinnen seizoen begonnen. Weten jullie lezers dat er gemiddeld zo’n 1500 spinnen in huis leven? Waar zitten die in hemelsnaam allemaal verstopt? Lopen ze, wanneer ik slaap, ze ’s nachts stiekem over mijn gezicht? Belanden ze misschien wel in mijn mond, of keel? Ik moet er niet aan denken!

Gisteravond vlak voor het naar bed gaan: ik sta op en ja hoor, daar midden op de vloer in de kamer zie ik in mijn ooghoek iets bewegen. Verdorie een spin en… niet zo’n kleintje. Een advies van vriendin in gedachten, pak een glas en een stukje papier… zet het glas op de spin, schuif het papiertje eronder en laat hem buiten vrij. Een glas had ik al in mijn hand en een papiertje snel gevonden. Ik wil het glas om de spin zetten… wat gebeurt er? Natuurlijk laat dat diertje zich niet zo gemakkelijk vangen. Met een noodgang verdwijnt hij in een spleet van de kast. Gelukkig voor hem, of haar kon deze  vluchteling er niet helemaal in verdwijnen. Ik zag nog een paar sprieten van zijn lange poten. Snel de stofzuiger gepakt en de pechvogel op gezogen. Deze angsthaas was waarschijnlijk net zo bang voor mij als ik voor hem. Of misschien nog wel angstiger. Toch de stofzuiger maar in het tuinhuis gezet voor alle zekerheid, want, stel dat hij er toch weer uit zou kruipen. Ik denk het niet, maar je weet maar nooit. Vanmorgen de stofzuiger leeg gemaakt. Het stof wat er in zat eerst op een krant gedeponeerd om zeker te weten dat dit harige diertje er werkelijk in zat. Pfff… hij zat er nog in. Maar goed, dit opgelost. Ik weet inmiddels dat er héél veel spinnen zich in mijn woning verstoppen en ik hoop echt dat ze blijven zitten waar ze zitten.

zondag 6 augustus 2023

Momenten

 

Momenten




Toen ik jong was had ik nog de pretentie en het geloof dat ik een steentje kon bijdragen aan tot iets goeds tot stand te brengen, in mijn omgeving, in mijn dorp, in de sport, landelijk. De wereld verbeteren is een groot woord, maar ik wilde er in elk geval deel van uit maken. Nu, 50 jaar verder, realiseer ik mij dat de wereld verbeteren een beetje te hoog gegrepen was en ik niet meer de last kan dragen om de wereld op mijn schouders te nemen, tenminste zo voelt het nu. Toch heb ik een steentje bijgedragen aan de maatschappij, in mijn omgeving althans, al was ik maar dat kleine radertje. En ik doe het nog steeds door taalles aan vluchtelingen te geven, vrijwilligerswerk te doen en ik volg nog steeds cursussen. Waar ik wel in kan bijdragen is mijn stem uitbrengen bij de verkiezingen, maar ook dat geeft in deze warrige tijd niet meer zo’n goed gevoel. Maar ik blijf mij nietig voelen doordat ik moet constateren dat zelfs de wereldleiders de vrede niet kunnen bewerkstelligen.

Gisteren was ik aanwezig bij de afscheidsdienst van mijn achterbuurvrouw. Zij overleed op 83 jarige leeftijd. Er waren heel veel mensen aanwezig om haar een laatste groet te kunnen brengen. Ze was geliefd voor velen door haar algemene interesses, haar welbelezenheid, maar vooral door haar interesse in de mens. Mijn persoonlijke relatie met haar was een gevoel van vanzelfsprekendheid, vertrouwdheid, dat we bij elkaar pasten in de gesprekken en de discussies die wij voerden. En dat terwijl wij elkaar pas voor het eerst zo’n zes jaar geleden hebben ontmoet. Het klikte vanaf het eerste moment. We bespraken onderwerpen o.a. zoals hierboven ik mijn blog ben begonnen, maar ook over verlies van een partner, een nieuwe relatie. Over de geschiedenis, het geloof en hoe een leven zich in de loop der jaren ontwikkelt. Dat het leven bestaat uit momenten en we vanuit die momenten weer verder gaan en zelfs ervan leren. En dat tijd moeilijk is uit te leggen.

Momenten

De tijd dat ik langzaam leefde,

nog onbewust van haast en stress.

De momenten van stilte streelde,

de tijd dat ik buiten speelde.

De tijd dat ik jong volwassen was en naar een toekomst streefde.

Het moment van de liefde voor een partner ontwaakte,

waarna de jaargetijden in beminnen vervlogen.

Het moment van afscheid, dat de regen kwam

en stille tranen zich vermengden.

Het moment dat het leven weer kleurde door regenbogen.

De tijd dat het langzame leven staakte,

omdat ik minder herinneringen maakte.

Hoe had ik dit alles kunnen weten

zonder de tijd te hebben gehad om te leven,

hoe kon ik dat ooit vergeten.


“De vlinder telt geen maanden, doch momenten. En heeft tijd genoeg”.

Rabindranath Tagore

 


 

 

 

 

 

 

maandag 31 juli 2023

Zwaluwen

woensdag 26 juli 2023

Grenzeloos

 



Grenzeloos in gedachten

op mijn knietjes voor de radio.

Het mystieke leven achter dat verlichte venstertje,

waar piep, piep kleine mensjes praatten en lachten.

Nog geen benul of de aarde plat zou zijn of rond.

Vol vertrouwen in het leven,

Nog onwetend van menselijk leed en pijn,

dat later pas zal zijn, wanneer er oorzaken en grenzen komen.

 

Grenzeloos in gedachten

zijn alle wegen begaanbaar, is er geen limiet aan het gaan.

Ontmoet ik vrienden die op mij wachten.

Allen gelegen in het hoge gras

en ik vlij mij neer op een lege plek,

die nog warm voor mij vrijgehouden was.

Maar sommige vrienden zijn herinneringen,

Ik heb ze weggegeven in de loop der tijd.

Altijd blijf ik hopen dat ze gelukkig zijn met andere grenzen en motiveringen.

 

Grenzeloos in gedachten

verstopt in het rijpe koren,

waar we samen praatten, vrijden en verwachtten.

Nog geen weet van roestige hekken die moeilijk te openen zijn.

Een hand op mijn schoot, koud en zwaar.

Geen zon, of ik, om te verwarmen.

Zoals rivieren over grenzen blijven stromen

kan ik grenzeloos in mijn gedachten horen, zien en voelen,

maar vooral blijven dromen over wat eens was en wat nog zal komen.

 

 

 

 

dinsdag 18 juli 2023

Lady Bird

 

Lady Bird,




zo wordt de zwaluw ook wel genoemd. Wanneer ze in Maart arriveren kondigen ze het voorjaar aan. Ik word daar altijd heel blij van. In grote aantallen vullen ze op dit moment boven mijn omgeving het luchtruim op zoek naar insecten. Het wordt de laatste jaren steeds vroeger in het jaar, dat ze weer naar warmere oorden vertrekken, vorig jaar waren ze rond deze tijd al verdwenen, maar nu zijn ze er gelukkig nog. Misschien om de reden, dat er te weinig insecten aanwezig waren. Ik merkte het overigens zelf aan de voorkant van mijn auto en op de voorruit . Er waren maar heel weinig insecten die ik met de auto heb geraakt, trouwens dit jaar hetzelfde beeld. Op de één of andere manier stemt mij dat dan weer enigszins droevig, om dat er in op gesloten zit, dat er weer een periode is afgesloten en we, zij het langzaam aan, weer op weg zijn naar een ander seizoen, de Herfst.

Voor mij staat de zwaluw symbool voor vrijheid, loyaliteit, vriendschap, liefde voor het leven, monogaam. Ieder jaar keert het vrouwtje met haar mannetje van een verre reis terug, meestal naar hetzelfde nestje. Ikzelf draag al jaren een hanger met daaraan een zwaluw om mijn hals. Gewoon omdat de symbolen van de zwaluw bij mij passen.

In mijn vorige blog vertelde ik over de taallessen die ik geef aan vluchtelingen. Een man (voorheen advocaat in zijn thuisland Syrië) die met zijn gezin hier woont en een moeder uit Oekraïne die met haar zoon is gevlucht met achterlating van de rest van haar gezin. Van het taalhuis krijg ik divers lesmateriaal. O.a. een aantal eenvoudige verhaaltjes met verschillende onderwerpen. Op een ochtend ging een verhaaltje over Internet en daten. Interessant vond ik het gesprek over deze materie die daarop volgde. De discussie die daarop ontspon was opmerkelijk i.v.m. vooral het cultuurverschil dat daarbij aan de oppervlakte kwam. Hoe er over monogamie en polygamie verschillend werd gedacht door de afkomst, uit de landen van hen, door hen geloof, maar ook door mijn idee over dit onderwerp. Zo is mensen ontmoeten met andere achtergrond van culturen interessant, leerzaam, maar kan ook lastig zijn om begrip te hebben voor een andere levensopvatting.

De zwaluw is overigens monogaam, evenals andere dieren, zoals de Zwaan. Levenslang zoals de relatie wordt beschreven. In een serie op Netflix zag ik een leuke opmerking voorbij komen betreffende de invalshoek dat een relatie niet altijd van een leien dakje gaat. Er problemen kunnen ontstaan, er tegen de stroom in moet worden geroeid. Otters doen het zo: Ze houden elkaars hand (poot) vast, zodat tijdens hun slaap de stroming ze niet uit elkaar haalt. Ottens zijn trouwens ook monogaam.

In de Westerse landen is polygamie volgens de wet verboden anders dan in niet Westerse landen. De discussie die ik als taalgever had over dit onderwerp heeft mij nog eens extra aan het denken gezet. Er zijn diverse relatievormen mogelijk, maar Juridisch is het allemaal niet zo eenvoudig. Wanneer je intens van iemand houdt is er dan ruimte in je hart voor nog één persoon, of meerdere? Ik weet wel, alles is mogelijk. Net zoals bij veronderstelde monogame dieren die ook wel eens een uitstapje maken naar een andere partner, maar die volgen hun instinct. Ik zou in elk geval op mijn gevoel afgaan.

zondag 2 juli 2023

Droom

 

Ouder worden is best vernieuwend (loesje)






Ik hou van lezen, vooral van een waargebeurd verhaal. Een citaat uit het boek ‘Genezende Kracht’ van Hans Peter Roel wat ik nu aan het lezen ben, is o.a. de aanleiding geweest tegelijkertijd met mijn droom van afgelopen nacht, om deze blog te schrijven. Onderstaand citaat uit dit boek heeft betrekking op het verhaal in dit boek. Maar ik ben zo vrij geweest het breder te interpreteren. Op mijzelf toe te passen, gewoon omdat ik al een lang verleden heb, met heel veel herinneringen.

‘Het leven gaat razendsnel voorbij. Voor je het weet heb je meer verleden achter je, dan er aan toekomst voor je ligt’.

Een waarheid als een koe en zeker ook voor mij gaat deze vlieger op. Zo makkelijk als wij Nederlanders deze spreekwoorden uit onze mouw schudden. Gewoontes in onze eigen taal waarbij we niet eens over hoeven na te denken. Het is ons met de paplepel ingegoten. Het is onze cultuur. Ik moet nog denken aan toen ik zelf andere talen leerde. In de Franse taal heb ik mij meer verdiept, omdat ik daar een aantal jaren woonde. Ook heb ik toen Franse spreekwoorden geleerd. Voor mij zijn ze nog steeds niet zo vanzelfsprekend als onze Nederlandse gezegdes, die we in alle mogelijke situaties  gebruiken.

Om op het citaat terug te komen. Vroeger, toen ik als 16 jarige medewerker van de Boerenleenbank gegevens van klanten in een lijst moest typen en dan de geboortedatum voorbijkwam, dacht ik vaak: Zo oud ben ik nog lang niet. De toekomst leek voor mij nog mijlenver weg. En ja… voor ik het wist heb ik nu al heel wat jaren in die toekomst geleefd. Veel herinneringen gemaakt en nu iedere dag weer maak ik nieuwe herinneringen in een toekomst die wel steeds minder lang voor mij ligt. Volgens David Bowie is ouder worden een buitengewoon proces, waarin je de persoon wordt die je altijd had moeten zijn.

Uiteindelijk ben ik en blijf ik onveranderd mijzelf.  

Een quote van Walt Disney vind ik op deze blog en mijn droom wel aansluiten:

‘Lachen is tijdloos. Verbeelding kent geen leeftijd en dromen zijn voor eeuwig’.  

 

Droom

Ik word wakker en het beeld van toen

was er en is er nog steeds.

 

Van het feestgedruis losgeraakt

loop ik in het donker over straat.

De lantaarns veranderen in bomen,

het beton wordt losse grond.

In de verte een vrij jonge man

ik herken hem van lang geleden.

Hij spreidt zijn armen,

mijn wang voelt de warmte van zijn jas.

Beschermd en vertrouwd,

aan elkaar vastgeklampt, 

lopen we samen,

om in het niets te verdwijnen.

 

Het gevoel van toen was er en is er nog altijd.

 

 

vrijdag 23 juni 2023

Emotionele intimiteit

 

Verbindding, emotionele intimiteit






Sinds enkele maanden geef ik Nederlandse taalles aan vluchtelingen. Taalcoach heet dat met een mooi woord. Het is voor sommigen een aanvulling op de inburgeringscursus. Ik begeleid vooral mensen die de spraakvaardigheid nog eens extra willen oefenen. Ik ontdek zelf hoe moeilijk de Nederlandse taal in werkelijkheid is. Zoveel begrippen om uit te leggen en dat is best lastig en geeft soms hilarische situaties. Het lijkt soms wel of we een spel spelen waarin je moet raden wat iemand anders met gebaren en geluiden uitbeeldt. Het Nederlands kent meerdere dezelfde woorden met een andere betekenis. Bijvoorbeeld  bezorgen, een pakje, de post, of bezorgd zijn om.

Een mevrouw uit Oekraïne las de tekst ‘Ik hou van jou’. Ze keek mij vragend aan. Het enige, maar ook spontane waarop ik kon reageren was mijn armen figuurlijk om haar heen te spreiden en te zeggen ‘ik hou van jou’. Er werd hartelijk gelachen door de anderen van het groepje en nu, als de situatie zo te pas komt, spreidt iemand de armen en roept ‘ik hou van jou’.

Het is niet alleen de taalles die ik geef, maar vooraf en achteraf, maar ook soms tijdens de les komen persoonlijke verhalen los. Verhalen over de vlucht, over de familie, kinderen die achtergelaten zijn. Verdrietige momenten doen zich voor en zorgen voor een emotionele verbinding. Dat zijn soms mooie, maar ook trieste ogenblikken.

Doordat ik dit groepje iedere week zie ontstaat er een bijzondere verbinding. Niet alleen tussen mij, maar ook tussen de mensen onderling. Wat vooral bijzonder is, dat ze uit verschillende landen komen. Uit Oekraïne, uit Syrië, uit Eritrea en allen met een andere taalachtergrond en cultuur.

Het kan haast niet anders dat er ‘emotionele intimiteit’ ontstaat, een gevoel van verbondenheid. In dit geval door het helpen bij de taal, wederzijdse belevingen delen. Het kan zelfs tot vriendschap leiden, maar dat ligt aan de situatie, en of in hoeverre men, of ik, in die verbinding wil gaan. Het mooiste vind ik tenminste zelf, dat ik ze het gevoel kan geven van zich begrepen en geaccepteerd te laten voelen.  

 

 

 

  

 

vrijdag 9 juni 2023

Mijn hart is de Hemel

 

Liefde die blijft




Vroeger dacht ik als kind altijd, het werd mij ook verteld, dat er een hemel was. Dat daar nu mijn Oma en Opa waren. Vrolijk gekleurde plaatjes hielpen daar een handje bij. Zeker, het helpt natuurlijk bij het verwerken van het verdriet wanneer een geliefde is overleden, te weten dat ze het goed hebben. De oude Egyptenaren geloofden zelfs in een leven na de dood. Het is niet zo vreemd om dat te bedenken. Hoe vaak wordt niet gezegd: ‘Er is meer tussen Hemel en Aarde’. Het zijn onze herinneringen die de gedachten naar de dierbaren sturen. De liefde die men voor elkaar voelde en die nooit verdwijnt. De geur van een bloem, de eerste kus, Muziek die men hoort op cruciale momenten. Een vlinder die voorbijkomt, wanneer men een graf bezoekt. Mijn hart is eigenlijk de Hemel waarin mijn dierbaren verblijven.  

 

Er was altijd een hemel, dacht ik als kind,

een plek waar je heen zou gaan na het aardse bestaan.

Aan een lange dis zag ik mijn oma en opa met vrolijke gezichten,

maar voor dat beeld moest ik zwichten,

nadat mij werd verteld dat er in de hemel engelen leefden,

Hoe zou ik ze dan ooit nog kunnen herkennen

in alle engelen die daar zweefden?

 

Ik lig op het strand, allemaal kleine steentjes rond mijn lijf.

Bij iedere ademteug voel ik ze bewegen,

het is alsof ik drijf.

Ik kijk naar de sterren,

Ik zie een vliegtuig met knipperende lichten en een satelliet.

Met daarachter het heelal, mijn ogen verdwalen in het niets.

 

het niets, maar toch het iets.

Ik lig hier op mijn rug

aan de einder kussen het water en de lucht elkaar.

Het land, de lucht en het water, zo verbonden,

ieder op hun eigen manier.

Het niets is het iets waar onze liefde verblijft,

vanuit het hart worden berichten verzonden.

Ik weet nu, dat dat de Hemel moet zijn.



 

 

 

 

 

 

 

dinsdag 23 mei 2023

Dromen (gedachten) waarmaken

 

Gedachten waarmaken




‘Met de gedachten en intenties van vandaag, vorm je de wereld van morgen’ Hans Peter Roel

Zoveel gedachten er door mijn hoofd gaan wanneer ik mijn dagelijkse wandeling maak. Ik noem het een rondje om de kerk. Soms wordt het een lange ronde en is de kerk niet meer het middelpunt. Op zondagen is de kerk in mijn dorp nog een redelijk groot middelpunt voor de gelovigen. Naderhand komen de bezoekers bijeen in het ‘bezoekerscentrum’ nabij de kerk gelegen. De kerkklokken bepalen de tijd in het dorp en roepen een kwartier voor aanvang van de dienst ook op om samen te komen. Mijn intentie was helemaal niet om in deze blog het over de kerk in mijn dorp te hebben, maar gedachten dwalen en veranderen gedurend van onderwerp.

Zoals afgelopen zondag toen ik wandelde door het bosrijk gebied in de omgeving van Oosterhout. Een groot deel was met stroomdraad afgezet om de runderen die daar lopen niet te laten ontsnappen. Er waren veel wandelaars. Stelletjes, gezinnen en enkele alleenstaanden, zoals ik. Er waren maar heel weinig toegangshekjes om er binnen te geraken en… uiteraard weinig om er weer uit te komen. Te weinig. Dat was ook de mening van een wandelaarster die met mij opliep. Ze hield een kaart van het gebied in haar hand. Daarvoor had ik mij bedacht, dat de enige mogelijkheid was er weer uit te komen, simpel weg dezelfde route die ik al had bewandeld weer terug te lopen. Wij bekeken samen de kaart. Wat ik zag waren maar enkele mogelijkheden om te ontsnappen, maar dat betekende wel, dat ik vele kilometers nog onderweg zou zijn, en dan nog was ik niet op mijn beginpunt beland. Net als de dieren voelde ik mij gevangen in een overigens prachtig natuurgebied. De runderen heb ik niet gezien, maar in een plas die ik passeerde was het overstemmende geluid van parende kikkers te horen. Het herinnerde mij aan de vijver bij het huis waar ik samen met mijn echtgenoot heb geleefd. Alweer enige tijd geleden. In het voorjaar werden we ’s ochtends vroeg gewekt door het geluid van de kikkers in onze vijver. Ik vond het vaak barbaars hoe soms wel tien mannetjes een vrouwtje belaagden. De vrouw met de kaart wees mij op een pad dat naar een poortje zou leiden. Ik had al diverse kleine paadjes gezien die volgens mij in de richting van waar ik van was gekomen zouden lopen, echter ik bedacht mij, dat het misschien ook wel runderpaadjes zouden kunnen zijn. Ik denk aan de vele wandelingen welke ik met mijn man maakte. We zijn dikwijls verdwaald door het volgen van deze runderpaadjes, zoals ik ze dan noemde. Het gevoel van opgesloten zijn ervaarde ik opnieuw toen ik op een paadje liep dat langs de stroomdraden voerde. Evenwijdig aan de andere kant liep een breed pad, maar geheel onbereikbaar voor mij. Ik kreeg de neiging te proberen het draad aan te raken om te voelen of er daadwerkelijk stroom op stond, zeker toen mijn weg versperd werd door struiken en de bladeren om mijn hoofd zwiepten Toch maar niet geprobeerd en heb nog een heel eind moeten lopen eer ik het toegangspoortje had bereikt.

Ik denk aan de strofe die ik eens ergens heb gelezen: ‘Je bent wat je bent en waar je bent door je gedachten’. Zoveel gedachten er door mijn hoofd gaan tijdens mijn wandelingen. Genieten, herinneringen, nieuwe indrukken en frisse ideeën. Doe ik werkelijk iets met waar mijn gedachten toe leiden? Ja, soms wel. Het ligt in mijn natuur en in mijzelf opgesloten. Ikzelf ben degen die een actie kan uitvoeren, Geluk kan nastreven. Maar toch is het niet altijd mogelijk om de wereld van morgen te vormen met mijn intenties van vandaag. Ik blijf afhankelijk van anderen. Welke gedachten, of ideeën ik ook heb, of wil bereiken, ikzelf ben nog steeds degene die de koers van mijn leven bepaalt. Maar soms moet je een lange weg bewandelen om het resultaat van je denkwijze te bereiken. Ik kon echter niets veranderen aan de manier om het gebied te verlaten bij mijn wandeling in de omgeving van Oosterhout. De enige manier was om mijn gezonde verstand te gebruiken.

“Het leven van een mens is wat zijn gedachten ervan maken” Marcus Aurelius

 

woensdag 10 mei 2023

Laat mij wezen

 Laat mij wezen



Zie je mij, zoals ik ben

In al mijn doen en laten?

Zie je de glans in mijn ogen,

bereikt het licht jou?


Voel je mij, zoals ik ben

wanneer ik je nader?

Raakt de warmte jouw hart,

zoals ik de warmte ervaar van jou?


Luister je mij, zoals ik ben

en hoor je ook wat ik niet zeg?

Spreekt de melodie van mijn stem jou aan,

erken je mij in mijn gesproken woorden?


Ervaar je mij, zoals ik ben

in mijn hele wezen, in mijn hele ‘zijn’?

Overheers je niet, wat niet van jou kan zijn,

wat van mij is en nooit van jou kan wezen?


Vertrouw je mij, zoals ik ben

In al de vrijheden die ik wens?

Leg je jouw achterdocht opzij,

bereikt jouw jaloezie een grens?


Laat mij wezen

de mens die ik wil zijn.

Ik laat jou wezen

de mens die jij wilt zijn.

zaterdag 11 maart 2023

Geen ruimte om te verliezen

 

Geen ruimte om te verliezen

 


De heerlijke zorgeloosheid van eens.

 

Daar stond je dan voor mijn deur,

terug van lang weggeweest.

Verzonken in jouw blauwe ogen

hield ik mijn adem in

en zakte weg in ademloos geluk.

 

De geur van jouw zweet.

Jouw brede lach.

De zorgeloosheid van toen die ik nooit vergeet

Want… later komt later.

 

En toch…later komt snel dichterbij

 

Je staat voor mijn geopende deur

Jouw haren wat dunner,

wat meer rimpels om jouw brede lach.

En immer jouw eigen geur,

herinneren mij aan eens die zorgeloze dag.

 

Die zorgeloosheid ben ik kwijt.

Ik kijk je na en breng je nog een sjaal.

“Het is koud”. “Kom gezond weer terug”.

Mijn hart heeft geen ruimte om te verliezen.

 

 

 

dinsdag 21 februari 2023

"Korkma"... niet bang zijn

 

Een uitgestoken hand





Mijn zoontje van twee had zich eens verstopt. Ik was hem overal in huis aan het zoeken, daarna buiten overal gekeken. We hadden net ons nieuwe huis betrokken waarvan de tuin nog moest worden aangelegd waardoor rondom het huis alles nog open en bloot was. Geen omheining van struiken, een schutting, of een heg afgesloten met een tuinhek. Eenmaal binnen riep ik hem en zei aldoor: “Waar je ook bent, kom tevoorschijn. Wees maar niet bang, ik zal niet boos op je zijn. Mama maakt zich alleen maar ongerust”. En daar ging het keukenkastje onder de gootsteen open en zag ik mijn kind met een glunderend gezichtje naar mij opkijken. Ik stak mijn hand naar hem uit en hielp hem naar buiten, nam hem in mijn armen voor een zoen. Voor hem was het een spelletje en ik lachte met hem mee.

Het moet er binnen donker zijn geweest, met misschien een klein kiertje licht. Het is een rare overgang, maar door al die verschrikkelijke beelden van de recente aardbevingen in Turkije en Syrië, kwam de herinnering aan mijn zoontje in het keukenkastje weer boven. Hoe men zich dan wel niet moet voelen, wanneer men het heeft overleefd. In het donker gelegen onder het puin met misschien een klein kiertje licht. Op één van die vele beelden op Tv zag ik een reddingswerker met uitgestoken hand tegen iemand gelegen onder het puin in het Turks zeggen: “Korkma”, ‘niet bang zijn’.

Op 13 April 1992 in de vroege ochtend was er in de omgeving van Roermond een aardbeving met een kracht van 5,8, net zo hevig als de derde hevige aardbeving van gisteren in het grensgebied van Turkije en Syrië. In Zeeuws Vlaanderen heb ik die beving in het Zuiden van ons land toen ook gevoeld. Ik werd wakker en ik hoorde een geluid wat leek op een aankomende trein, daarna beefde het bed een korte periode. Mijn toen inmiddels 16 jarige zoon kwam naar beneden en vroeg: “Mam, wat was dat? Heb jij het ook gevoeld?” Het was een vreemde gewaarwording, maar totaal niet te vergelijken en voor te stellen wat al die mensen in het huidige rampgebied ervaren.

 Niet bang zijn

Een uitgestoken hand

van mensen die helpen

komend uit een ander land.

Verschil in ras, of geloof

is niet van belang.

Een uitgestoken hand

voor mensen in nood,

voor mensen die bang

en verdrietig zijn,

om het verlies van geliefden

door de dood.

 

Wanneer er wereldwijd zoveel liefde is om mensen in nood te helpen, kan ik mij haast niet voorstellen dat er mensen zijn die zo nodig in hun machtsstrijd volkeren door hun oorlog willen vernietigen. En toch gebeurt het nu al een jaar in Oekraïne. De uitgestoken hand om vrede te bewerkstelligen zal nooit door de Russische leider aangenomen worden. Mijn hoop daarop is tenminste al lang vervlogen. Helaas.

 

Zoveel warmte ,liefde en begrip zat er in die uitgestoken hand van de reddingswerker. Een beeld dat mij altijd bij zal blijven.

“Korkma” “Niet bang zijn”

 

 

 

 

 

woensdag 8 februari 2023

Aan huis gekluisterd

 

Aan huis gekluisterd


Ik kan mij de lock down in 2020 nog goed herinneren. Mensen in Verpleeghuizen zwaaiend achter de ruiten. Geïsoleerd door een heersende pandemie, die maar niet scheen op te houden. Heftige maatregelingen die ernstige zieken in ziekenhuizen van familie scheidden. Aanraken was uit den boze, terwijl een knuffel juist kan bijdragen aan herstel.

Dit alles lig ik te bedenken onder mijn dekbed. Ik lig te rillen zo koud als ik het heb. Mijn hoofd barst haast uit elkaar, mijn keel is als schuurpapier…Ik heb Corona, of Covid 19, of Omikron, hoe je dit ellendige virus ook mag noemen, of wat het ook mag zijn. Ik weet het niet, het is alleen de uitslag van de test die mij bewees dat ik positief was. Ik voel mij verstopt achter de voordeur, achter de neergelaten jaloezieën, misschien wel achter de plinten waar het stoffig is en waar nog meer leven lijkt verstopt als nu in mijn woning. Het is akelig stil en het wordt steeds stoffiger. Niemand mag binnenkomen, en de stofzuiger heeft voorlopig ook rust. Het leven buiten gaat gewoon door, maar hierbinnen heerst rust, alleen mijn lichaam is hard bezig dit virus buiten de deur te krijgen. Zelfs mijn geluidsinstallatie is ermee opgehouden. Ik heb nu geen energie om er naar te kijken. Wanneer ik probeer iets van het nieuws in de grote wereld mee te krijgen moet ik het zonder geluid doen. Uiteindelijk geeft het niet, mijn hoofd kan geluiden toch nog slecht aan. Regelmatig dommel ik weg en droom de vreemdste dromen. Het herinnert mij als kind eraan toen ik ziek was. Er was altijd mijn moeder, met een strelende hand, een drankje voor de hoest, of een warm kopje thee, of kippensoep. Nu zou ik heel graag kunnen roepen: “Mama!”. Het kind zijn in jezelf raak je nooit kwijt. Ik ben zelf moeder en heb op die manier ook voor mijn kinderen gezorgd. Ik weet hoe het voelt. Ziek zijn zonder iemand in de buurt om je met liefde te omringen, voor je te zorgen, je kunnen verwennen voelt toch wel als een gemis. Mij ellendig voelen benadrukt dit gevoel nog maar eens extra. Soms voelt het eenzaam. Ik ga er uit voor het maken van een kopje thee met honing. Boodschappen regel ik met de buren, die het voor mijn gesloten deur achterlaten.

Nu ik dit schrijf ben ik gelukkig weer aan de beterende hand. Alleen de hoofdpijn is nog wat rest, maar dat schijnt te horen bij de naweeën van dit virus en kan volgens de huisarts nog wel even duren. Kan mij niet heugen dat ik ooit zoveel Paracetamol heb gebruikt. Het is een raar virus.

Enkele dagen voordat de eerste verschijnselen zich voordeden heb ik nog een klassiek concert bezocht en ik heb genoten van de muzikanten die speelden op klarinet en piano. Daarna met vriendin in een nabijgelegen restaurant nog iets gegeten en gedronken. Zoals velen die ziek zijn, of zijn geweest is er vaak een periode voor en na het ziek zijn. Gelukkig waren achteraf mijn ziekteverschijnselen mild.    

Vandaag schijnt de zon en ga ik straks maar eens naar buiten voor een blokje om. Rustig aan mijn verloren conditie weer opbouwen. Alle verstopte muizenissen buiten weer vergeten, mensen spreken, weer deelnemen aan het leven. De stofzuiger tevoorschijn halen  en al de stofresten, ook achter de plinten verwijderen. De jaloezieën ophalen en de zon binnenhalen. De strijd is gestreden. Ik voel me niet meer verstopt.


    

maandag 19 december 2022

Mijn vreemdeling

 

Mijn vreemdeling

 


Ik ging zitten en opende het deksel van de piano,

plaatste mijn vingers op de toetsen.

Meer dan ‘Vader Jacob’ wordt het niet.

Dan jij…, jij nam plaats naast mij.

 

De openbare ruimte vol met divers publiek.

Je begon te spelen en  nam mij mee

in een melodie vol hartstocht, verlangen en heimwee.

Klanken over het land waarin je woonde, over het huis waarin je droomde.

 

Ik voelde de warmte van onze billen.

Twee onbekenden op een te kleine kruk.

In de cultuur kunnen we verschillen.

Het is de muziek die ons verbindt.

 

Twee mensen, elk uit een ander land.

Je nam mijn hand, donker op wit,

leidde mijn vingers, ik mocht het ritme volgen

in de emotie die in jouw verleden zit.

 

Misschien kom ik je op straat nog eens tegen.

Al ben je steeds verder weg van wat ooit eens is geweest,

laat het geluk in jouw muziek blijven stromen.

In mijn herinnering luister ik met je mee.


dinsdag 1 november 2022

Een man aan een tafel

 


Een man aan een tafel

 

Hij hing zijn jas over de leuning van de stoel

en legde zijn sleutels neer.

In de weerkaatsing van het raam zijn evenbeeld,

voor deze avond zijn enige metgezel.

 

De man aan de tafel hield van het leven.

Hij hief het glas

en proostte naar zijn schaduw.

Een glimlach vergezelde de toost voor even

 

De man aan de tafel hield van een goed gesprek.

Zo leeg de stoel tegenover hem.

De glans in haar ogen was hij niet vergeten.

Haar woorden slechts herinneringen uit een voorbijtijdsbestek.

 

De man aan de tafel was in gedachten.

Met zijn vinger tekende hij de patronen na op het tafelkleed,

zag beelden terug van tijden toen ze samen lachten,

over zijn wang een traan die uit zijn ooghoek gleed.

 

De man aan de tafel knikte naar de andere gasten.

Allen onwetend over het eiland waarop hij verbleef.

Gedachteloos reikte hij naar handen die moeiteloos in elkaar pasten

en liet zich meevoeren met de golven waarop hij dreef.

 

 

 

 

 

zondag 23 oktober 2022

Ritme van leven

 

Ritme van leven






Een hart dat zoveel slagen kent.

Het aantal door een monitor worden geteld.

Draden naar apparatuur ter controle aangelegd

Een lichaam dat door ziekte is geveld.

 

Vloeistof wat geruisloos verdwijnt

via een slangetje naar een hand.

Druppel na druppel,

totdat alles in het lichaam is beland

 

Een kraan die ergens lekt.

Vallende druppels die harttonen overstemmen.

Het ritme in de kamer onderbroken.

Een gevoel van veiligheid geremd.

 

Voeten dwingen te gaan de kraan te sluiten.

Zachte voetstappen op de gang.

De wereld hierbinnen stopt het buiten.

Apparaten hebben het leven in de tang.

 

Het verkeer buiten is zich nergens van bewust.

Ineengestrengelde handen.

Een hoofd dat op een buik rust.

De zon tekent patronen op witte wanden.

 

Vaag het horen van gesprekken bij de koffieautomaat.

Hierbinnen serene rust.

Enkel het geluid van een kloppend hart.

Het ritme van leven.