Herinneringen liggen aan de bron van de toekomst
Herinneren…Weet je nog mam, toen we… Onlangs zaten we met heel ons gezin aan een
lange tafel buiten op een terras. De tafel rijk gevuld met diverse gerechten en
drankjes. De zoons en partners, kleinkinderen en ik. Een kleinzoon vroeg: ‘Pap
vertel nog eens over die kapotte brommer’. Een herinnering waarbij beide zoons bij
betrokken waren. Ze hadden samen een plan bedacht om de oorzaak voor ons ouders
enigszins te veranderen. Bovendien dachten ze een slim plan gemaakt te hebben,
om ook rekening te houden met de verzekering. Meerdere herinneringen kwamen ter
sprake. Zichtbaar genoot kleinzoon van de verhalen van zijn vader en broer
tijdens hun jeugdjaren. En ik natuurlijk ook, want het waren deels ook mijn
herinneringen, alhoewel daar soms wel hiaten in zaten, omdat ze mij niet alles
verteld hadden. En waar ze mij nog steeds mee verrassen.
In de vroege morgen, het was nog donker, lag ik te denken aan
een onderwerp voor mijn blog. Gewoon het idee, schrijven over herinneringen,
kwam zomaar ineens in mij op en ‘herinneringen liggen aan de bron van de
toekomst’, is een zin die in mijn warme bed zomaar ontstond en die mij
bezighoudt. Ik het niet meer los kan laten. Ik heb het idee, dat misschien in
deze filosofische gedachte een kern van waarheid zit. Herinneringen uit het
verleden liggen niet geheel achter ons, maar kunnen juist de bodem vormen voor
de toekomst. Ook voor verbinding zorgen, zoals ik hierboven schreef over de verhalen,
de herinneringen uit hun jeugd die mijn zoons vertelden. Aan hun kinderen. Voor
de toekomst.
Nemen we ongemerkt onze herinneringen niet mee om te
gebruiken in het nu? Alles wat we hebben meegemaakt heeft ons gevormd. Heeft
iets achtergelaten. Ervaringen met de liefde, keuzes die we gemaakt hebben, de
fouten die ons wijzer hebben gemaakt. Herinneringen uit het verleden reizen met
ons mee. Ik denk, dat mijn herinneringen mij mede gemaakt hebben zoals ik nu
ben. Misschien is het daarom goed om soms terug te kijken in het verleden bij
beslissingen nemen voor de toekomst. Vooral ook durven terugkijken om te
begrijpen welke weg we hebben afgelegd.
Ik zie herinneringen als zaadjes. Ergens diepgeworteld in
ons geheugen om eens op het juiste moment uit te groeien tot iets nieuws.
Keuzes die we maken vandaag, gebaseerd op oude bouwstenen, voor toekomstige
ontwerpen. En zo maken we nieuwe herinneringen om later weer aan terug te
denken, of om te gebruiken. Of om door te vertellen aan volgende generaties. Als
een bron die blijft stromen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten