Blog over mijn dagelijkse belevenissen gevat in een verhaal, of gedicht
Zoeken in deze blog
woensdag 30 juli 2025
Mooie route naar Col de Propiac


zondag 27 juli 2025
Veranderingen
Veranderingen ‘Niks blijft hetzelfde’
"Er lijkt een wereld van verandering te waaien"
“De wereld op zijn kop”. Een gezegde dat iedereen wel kent, maar voor iedere situatie een andere betekenis heeft. Wanneer ik met vriendin, of wie dan ook spreek over de huidige situatie in de wereld, gebruik ik dit gezegde vaak, maar ook om soms aan te geven hoe hopeloos, of chaotisch een situatie is. Het is een uitdrukking die in enkele woorden aangeeft, hoe ingrijpend veranderingen bijvoorbeeld in iemands leven, of zoals door een scheiding, of door verlies van partner, of een dierbare, het leven totaal op zijn kop kunnen worden gezet. Veranderingen in systemen op het werk, fusies, en daardoor misschien wel de angst voor ontslag.
“De
wereld op zijn kop”.
De veranderingen volgen zich in deze tijd snel op. AI, de digitale ontwikkelingen, kunnen we nog op informatie vertrouwen. En zijn we nog in staat om al deze snelle ontwikkelingen te blijven volgen?
“We zijn allemaal voor vooruitgang, mits die geen
veranderingen met zich meebrengt” Morrie Brickman
Mensen over het algemeen houden niet zo van veranderingen.
Het veilig voelen op het werk, veilig en vertrouwd voelen in het huwelijk/relatie
zijn belangrijke factoren die we vast willen houden. Veranderingen brengen
aanpassingen aan een nieuwe situatie met zich mee. In mijn werkzame leven heb
ik diverse fusies meegemaakt. Collages die er tegen op zagen om op andere
kantoren te werken met andere nieuwe collega’s. Het is zoveel makkelijker wanneer
alles bij het oude zou kunnen blijven.
Door mijn leeftijd en wat ik in mijn leven heb ervaren kunnen
veranderingen die plaatsvinden tijdens het huwelijksleven bepalen wat de
invloed kan zijn op de verbinding. Zeker in mijn eerste jaren van mijn Huwelijk
waarin het gebruikelijk was, dat de vrouw thuis bleef en voor de kinderen
zorgde vond ik dat lastig. Werkgevers die je niet aannamen, omdat je zwanger
was. Ik zag mijn man zich ontwikkelen. Wanneer er dan geen goede communicatie is
kan dit tot gevolg hebben, dat je uit elkaar groeit. Maar ook toen veranderde
de tijd snel en heb ik mijn kansen gegrepen.
“In het hart van elke moeilijkheid ligt een kans” Albert
Einstein
Want kansen zijn er natuurlijk altijd. Ik heb het altijd
positief benaderd. Het was bij elke fusie die veranderingen met zich meebracht,
niet altijd makkelijk, maar ik heb mij evenwel altijd flexibel opgesteld. Die
instelling heeft mij alleen maar voordeel gebracht.


zondag 25 mei 2025
Voor alles is een tijd
Voor alles is een tijd
‘Het is een druilige zondagochtend’, zoals de nieuwslezer
van SBS6 het deze morgen vroeg aankondigde. Bij het ontwaken hoorde ik de
druppels al vallen op de tuintafel die niet ver van mijn slaapkamerraam af
staat. Ik zie vanuit mijn raam de pioenrozen, gebogen naar de aarde, lichtjes
heen en weer wiegend het gras beroeren. De bloemen, zwaar door de regen, heb ik
afgeknipt en in een vaas gedaan en geplaatst op de tafel waar ik nu aan zit. Dit
was niet zo’n goed idee. Het gezelschap van de mieren heb ik er gratis
bijgekregen, dus toch maar de vaas met bloemen verhuisd naar het tuinhuis. Een
aantal had ik al eerder afgeknipt en ook daar opgehangen om te drogen. In de
winterperiode kan ik ook dan nog genieten van de bloemen met hun heerlijke
geur. Helaas is de bloeiperiode maar van korte duur en regen doet er geen goed
aan.
Factoren, buiten onze wil om, waar we geen invloed hebben.
De regen die de bloemen sneller doen verwelken in dit geval. Oogsten die
mislukken door droogte, of zware regenval op het ongunstigste moment in de
groeiperiode. Echter ook factoren in ons leven die van invloed kunnen zijn op
ons welbevinden. Ons lichamelijke en misschien daarbij uitvloeiend ook wel ons
psychische in orde voelen. Zeker bij het ouder worden rijst dikwijls de vraag:
hoe gaan we om met fysieke klachten en afnemende vitaliteit.
Door mijn taallessen ben ik regelmatig aanwezig in de
bibliotheek. De bibliotheek is een onderdeel van een zorginstelling. Er is een
restaurant, een kapper en een grote zaal waar cursussen, lezingen en kerkdiensten
kunnen worden gehouden. Inmiddels verblijven drie kennissen van mij daar
doordat ze meer verzorging nodig hebben.
Bij het mooie weer de afgelopen periode zaten we enkele
malen tijdens de lessen op het terras buiten. Op een middag ben ik aangeschoven
bij een aantal dames en heren die in een rolstoel buiten heerlijk van de zon en
elkaar genoten. Tenminste dat was mijn gevoel toen ik bij hen ging zitten. De
gespreksstof ging echter voornamelijk over het eventueel sluiten van het
restaurant en hoe het dan moest met het gezamenlijke eten in de toekomst. Een dame
van 88 had het voortouw genomen om een commissie van bewoners op te richten om
te protesteren en om nogmaals een bijeenkomst aan te vragen met het management.
Hoe dan ook, lichamelijke ongemakken, maar ondanks alles nog steeds strijdbaar.
Een week later sprak ik dezelfde strijdbare vrouw. Het gesprek ging meer over
haar persoonlijk, nadat ik had gevraagd hoe ze het verblijf in een
zorginstelling vond. Ze vertelde dat ze het afhankelijk zijn van hulp en dingen
niet meer zelf kunnen haar soms wel eens verdrietig maakten. Eerst het auto
rijden op moeten geven. Dan de fiets moeten verkopen, waardoor ze steeds minder
mobiel was en kon gaan en staan waar ze wilde, vond ze het moeilijkst. Maar zei
ze: Accepteren dat het zo is maakt dat ik evenwel nog kan genieten van de komst
van de kinderen en kleinkinderen en van het mooie weer nu. Ze voegde eraan toe:
“Voor alles is een tijd”. En die uitspraak sloot naadloos aan bij mijn
gedachten hierover. We gaven elkaar een hand en nu, wanneer ik haar weer
tegenkom, maken we een praatje. Het gaat nog steeds goed met haar.
In September 2021 schreef ik onderstaand gedicht. Ik vind
het wel mooi aansluiten op deze blog.
Ouderdom
Ik begrijp wat je bedoelt,
wanneer je zegt,
dat je lichaam oud is, maar je nog jong bent van geest.
Je het argument weerlegt,
dat rimpels de aftakeling bevestigen,
maar rimpels vervagen door hoe je spreekt en leest.
Ik begrijp wat je bedoelt
wanneer je zegt,
dat bergen beklimmen je knieën doen kraken
op weg naar die onbereikbare top.
Je uitlegt, dat je verlost bent van prestatiedraken,
die hoogste berg hoef je niet zo nodig meer op.
Ik begrijp wat je bedoelt,
wanneer je zegt,
dat vele herinneringen je vergezellen
maar dat jouw nieuwsgierigheid naar het onbekende
vertelt,
dat jouw leven nog niet is afgeschreven
en je nog steeds mee blijft tellen.
Ik begrijp wat je bedoelt,
wanneer je zegt,
dat alleen passie niet meer jouw hoofdmoot is
maar liefdevol beminnen,
en je in diepe genegenheid
strelend het hoogtepunt bereikt.
Ieders hart zal er garen bij spinnen.
Ik begrijp wat je bedoelt,
wanneer je zegt:
dat je vele paden hebt bewandeld, donder en bliksem hebt
overwonnen,
het leven blijft voor jou een feest,
dat er nog steeds een toekomst voor je ligt, geheel
onontgonnen.
Ik begrijp wat je bedoelt…
Want ook mijn lichaam wordt steeds ouder,
en ooit ben ik ook jong geweest.


maandag 19 mei 2025
Geluk
Geluk afdwingen
Kun je geluk afdwingen? Ik denk van wel. Ook weer niet altijd, omdat bepaalde factoren, zoals verlies van een partner, een kind een grote impact hebben. Toch heb ik het idee, dat het mogelijk je eigen geluk te sturen. Te sturen door de keuzes die je maakt.
Er naar streven om in situaties welke niet zo goed uitpakken, het positieve ervan proberen in te zien. Oké, ik heb ervan geleerd en morgen is er weer een nieuwe dag, een andere mogelijkheid, een nieuwe kans. Het glas altijd halfvol, en nooit half leeg.
Wanneer we over 'zich gelukkig voelen' spreken, denken we in eerste instantie aan het gelukkig zijn in een relatie. Maar zich gelukkig voelen zit nog in heel veel meer dingen. Ik word blij wanneer ik een eenden paar met jonge kroost zie, de pioenrozen, die ooit bij mijn moeder in de tuin stonden, weer zie bloeien en mijn kleinzoon, die niet in de buurt woont, mij onverwacht een bezoek brengt. Het geluk zit in jezelf en hangt niet van een ander af.
Geluk
Het eerste ochtendlicht piept door de gordijnen.
De vogels hebben mij gewekt.
Ik lig te luisteren en geniet.
Een nieuwe dag ligt in het verschiet.
De pioenrozen bloeien weer roze.
Iets anders zie ik niet.
De kleuren doen mij vergeten.
Ik voel geluk, geen pijn, of verdriet.
Een moment zal er komen,
het ogenblik dat ik je zie.
Je herken in de verlangens van mijn dromen.
In het geluk van liefde, mon ami.


zondag 4 mei 2025
Vrijheid is niet meer zo vanzelfsprekend
Vandaag herdenken wij Nederlanders de slachtoffers van de 2e
Wereldoorlog. Een verhaal over de gebeurtenissen tijdens de oorlog die mij
verteld zijn. Ik blijf erover vertellen en schrijven om te herdenken en niet te
vergeten.
Vrijheid is niet meer zo vanzelfsprekend
Ik ben op Schalkhaar geboren. ‘Op’ en niet ‘in’. Taalkundig
klopt het niet, maar ik herinner mij nog de tijd toen ik daar woonde, dat het
zo werd gezegd. Schalkhaar was vroeger Gemeente Diepenveen, maar nu Gemeente
Deventer. Vandaag herdenkt Nederland de slachtoffers van de 2e
Wereldoorlog. Documentaires en verhalen over de bezetting zijn dezer dagen te beluisteren
en te zien op radio en Tv. De documentaire “Mijn Opa was een Schalkhaarder” onlangs
uitgezonden op NPO1, was dan ook voor mij zeer interessant om te volgen. Zoveel
herkenning van de beelden van de omgeving, van de Westenbergkazerne, de
Kolkmansweg waar het huis stond van mijn grootouders en waarin ik na de oorlog met
mijn ouders mijn eerste zeven jaren heb gewoond. Vlak bij de Wetering en over
de brug was de kazerne. Allemaal bekend, maar het thema: “Mijn Opa was
Schalkhaarder” was mij onbekend. Hoewel er wel over de gebeurtenissen tijdens
de oorlog werd gesproken is dit onderdeel nooit ter sprake gekomen. De verhalen
die verteld werden vond ik indrukwekkend, beangstigend en hebben in mijn jonge
jaren diepe indruk op mij gemaakt. Zeker tijdens deze dagen van herdenking en viering van de bevrijding
komen die herinneringen van die verhalen weer boven.
Mijn grootouders hadden een galanterie winkeltje in de voorkamer
van hun huis. Mijn Opa ging met paard en wagen de boer op om zijn artikelen aan
de man te brengen. Tijdens de bezetting werden de paardjes ingevorderd en
werden de fietsen meegenomen. Zo is mij verteld. Ik probeer mij voor te stellen
wat een impact dat moet hebben gegeven om te zien hoe de paarden worden meegenomen,
afgevoerd en je niet meer in de gelegenheid bent om in vrijheid te kunnen voorzien
in je onderhoud. De overheersing van een bezetter. Dat je geheel machteloos
bent.
Ik heb de gebeurtenissen van mijn Opa en Oma altijd interessant
gevonden, maar ook beangstigend. Vooral wanneer ze verhaalden over de
bombardementen vlak voor de bevrijding in 1944. Ze moesten vluchten. Hebben bij
een boer geschuild onder een berg bieten. Hoe dat er uit moet hebben gezien, daar
probeer ik mij nog steeds een voorstelling van te maken, maar jammer genoeg
nooit te weten gekomen. Wat zou Ik het mijn grotouders nog graag willen kunnen
vragen. Bij terugkomst lag de voorkant van hun huis in puin en vonden ze twee overleden
Canadese soldaten. Eén daarvan lag over de toonbank.
Maar er gebeurden ook positieve dingen. Mijn ouders hebben
elkaar ontmoet tijdens de oorlog. Ergens diep in mijn herinnering, is dat zij
elkaar ontmoet zouden hebben tijdens de bombardementen in 1944 tijdens het
schuilen onder die berg bieten. Zij trouwden in 1947. Er werd kort na de oorlog
wel het één en ander naar buiten gebracht, echter later is er over de oorlog nooit
veel meer gesproken. Waarom? Ik weet het niet. En ik… ik heb er ook nooit meer
verder naar gevraagd. Later, heel veel later en nu, denk ik, had ik maar meer
gevraagd.
Ook is er bij ons thuis nooit over het POB, Politie Opleidings
Bataljon gesproken. Wel dat er goede en foute politiemensen waren. De Duitse
bezetter probeerde d.m.v. deze opleidingsschool meer controle te krijgen over
het politieapparaat. Jonge mannen dachten hier goed aan te doen om deze
opleiding te volgen, zodat ze niet in Duitsland te werk zouden worden gesteld.
Maar naar gelang hun werkzame periode waren heel veel agenten het niet eens met
de methoden. Ze probeerden, wanneer ze de mogelijkheid hadden, o.a.
onderduikers die ze moesten arresteren te waarschuwen. Maar werden ze gesnapt
in deze handeling, dan werden ook de families van hen opgepakt en eventueel
naar concentratiekampen gestuurd. Dus het was een zeer moeilijke en riskante
afweging om goed te willen doen.
“Vrijheid is niet meer zo vanzelfsprekend”
Nu ik taalles geef aan vluchtelingen uit Syrië, Oekraïne,
Turkije wordt ik door de meegemaakte gebeurtenissen van hen nog meer opmerkzaam
gemaakt hoe belangrijk het is om vrij te zijn. De keuzes die de ‘goede’ agenten
in Nederland tijdens de oorlog probeerden te maken is vergelijkbaar met de
keuzes die de vluchtelingen onder hun regime hebben gemaakt. En die keuze hield
in, dat wanneer zij werden opgepakt, ook hun familie gevaar liep. Een
vluchteling uit Syrië, een advocaat daar van beroep, liet mij een video uit
zijn periode van advocaat zien van een demonstratie met veel advocaten tegen
het regime, waaronder hij. Hij werd opgepakt, is in de gevangenis beland.
Daarna werden ook zijn broers opgepakt en mishandeld. Eén van hen is daarbij
overleden. Zo zijn er meer verhalen. Ik ben trots op deze mensen, die proberen
in een nieuw land een bestaan op te bouwen, de taal te leren. En ik ben blij,
na al hun nare belevenissen, ze daarbij te kunnen helpen.
Last but not least: Laat
kinderen gewoon kinderen zijn en gun ze een uitje naar de Efteling!


zaterdag 26 april 2025
Nachtegaal
Nachtegaal
Vandaag viert Nederland feest. Koningsdag. Veel activiteiten
worden overal georganiseerd en veel kinderen en mensen zullen er plezier aan
beleven. De zon schijn, het belooft voor al diegenen een mooie dag te worden.
Er gebeurt veel in de wereld. Machtsverhoudingen, oorlog,
het onder druk staan van de democratie. Ik sta er bij tijd en wijle bij stil,
ik denk erover na, maar daarnaast sta ik stil bij de eenvoudige momenten in
mijn dagelijkse leven. Nu is het Lente en de Lente vind ik één van de mooiste
jaargetijden. Ook hoopvol, omdat alles weer wordt vernieuwd, de natuur
opbloeit, jong leven.
Straks arriveren weer de eerste zwaluwen. Ik zie er altijd
naar uit. Ik draag al jaren een kettinkje met daaraan een afbeelding van een
zwaluw. Voor mij betekent de zwaluw vrijheid. En dan niet in de zin zoals
vluchtelingen, of een bevolking aan vrijheid worden onderworpen. Echter meer in
de zin van vrij zijn om te reizen. Reizen vind ik leuk. Mensen ontmoeten in
andere landen bijvoorbeeld. De sfeer proeven van andere gewoontes en culturen.
In het Zuiden van Frankrijk begint de Lente iets eerder dan
hier in Nederland. De eerste vogel, die ik hoorde tijdens mijn jarenlange
verblijf daar was de nachtegaal, Hij kondigde de komst van de Lente aan. Dikwijls
lag ik in de nacht naar zijn prachtige gezang te luisteren. De omgeving waar ik
verbleef was donker, zonder lichtvervuiling zoals dat in ons kleine landje
voorkomt. Tijdens de avond waren alle sterren en zelfs de Melkweg helder te
zien.
Ik heb genoten van
zijn zang en moet er nog vaak aan terugdenken, want in mijn omgeving hoor ik
deze vogel niet met zijn prachtige lied. Daarom als herinnering onderstaand
gedicht.
Nachtegaal
De slaap kan ik niet vatten.
Het is donker, het is stil.
Geen ademteug, geen arm die rust op mijn bil,
of een lijf, dat mij warm houdt.
Dan ineens vanuit het woud,
klinkt een liefdevol gezang.
Een serenade vol verlangen
Uitnodigend
in een crescendo van toenemende klanken.
Spannend,
Maar ook hoopvol voor een nieuw begin,
omdat liefde overal is.
En dat het morgen weer licht wordt
na de duisternis.


maandag 14 april 2025
Voetstappen
Voetstappen
Op mijn telefoon heb ik een App die mijn dagelijkse
voetstappen telt. ‘Voor een gezond leven’, staat er dan bij. Het is leuk om te
weten, te meten wat dagelijks bewegen oplevert. Niet zozeer om te weten wat het
voor mijn gezondheid zou kunnen bijdragen, want sporten deed ik toch altijd al.
Gewoon ook omdat ik het leuk vind. Intensief sporten, zoals volleyballen, mijn
lievelingssport, doe ik nu niet meer. Maar dagelijks ga ik graag naar buiten en
trek mijn wandelschoenen aan.
Vele stappen heb ik in mijn leven gemaakt. Stappen gezet om
een doel te bereiken. Voorziene stappen, maar ook onvoorziene stappen. Soms
stapje voor stapje, maar soms ook, wanneer het meezat grote stappen. Wanneer ik
zo stapsgewijs door mijn leven wandel voel ik mij een tevreden mens.
“Af en toe heb je als mens moed nodig om een stap te
zetten”.
Mijn grote stap was mijn verhuizing, nu bijna 9 jaar geleden
naar Zuid Holland. Helemaal een nieuwe koers inslaan. Nieuwe mensen leren
kennen, nieuwe omgeving verkennen, ander vrijwilligerswerk oppakken. Nu zet ik
mijn voetstappen in de Hoeksche Waard. Wandel over het schelpenpad naast ‘De
Vliet’ en over de dijk naast de rivier ‘De
Oude Maas’. Steeds wanneer ik langs de rivier loop, denk ik aan de voetstappen
die ik heb achtergelaten langs de rivier ‘DE IJssel”. Deventer de plek, de stad
waar ik mijn stappen naar mijn volwassenheid heb gezet. Waar ik mijn grote
liefde heb ontmoet. Waar ik op school, en… maar ook soms thuis de hakken in het
zand zette. Het is nostalgie, maar wat zou ik graag nog eens wandelen over mijn
voetstappen van eens, lang geleden. Door de stegen, door de winkelstraten en
over “De Brink”.
Henri de Regnier: Les premières heures de l’amour sont
comme les premiers pas sur la neige.
De eerste uren van de liefde
zijn als eerste stappen in de sneeuw
Natte brandende kou
het smelten van gevoelens
stap voor stap ontdekken,
of ik van je hou.
Wat is het mooi, wanneer je met een partner in een
harmonieuze tred de stappen in het leven kunt zetten.
Het leven is een trein, stap in. Khaled Hoesseini


vrijdag 14 maart 2025
Kracht
Kracht
De zon kan nog alle plekken bereiken
Kale takken reiken reikhalzend naar het licht
De natuur laat het winterseizoen verstrijken
Het is haar kracht die voor tegenslag zwicht
Takjes en bladeren kraken onder mijn schoenen
Mieren kruipen over mijn voet
Bijen laten hun vleugels zoemen
bij het vinden van nectar die hen voor tegenslag behoed
Zoals ook een mens vanzelf moet ademen
al heeft men moeite met tegenwind
zuurstofrijk bloed stroomt door de aderen
Men zo daarmee kracht en energie
bij tegenslag vindt.
Stilte en rust zijn maar schijn
Mijn hart klopt waar eens mijn huis stond
Niets is meer zoals het zou moeten zijn
Wat rest is enkel barre grond
Maar ik ben opnieuw herrezen
Veel is nu weer gewoon
Kracht schijnt alles bij elkaar te klemmen
in het land, het land waarin ik nu woon


donderdag 6 maart 2025
Lentekriebels
Lentekriebels
Ik ben al een tijdje wakker en lig nog wat te soezen. Ik
hoor vogels fluiten en ik denk, maar het is nog donker, die beginnen vroeg! Maar
dan kijk ik op de wekker en is het kwart voor zeven. Door een kiertje in de
gordijnen zie ik dat het langzaam aan licht begint te worden. Weer een nieuwe
dag met vaak dezelfde routines, maar ook verwachtingsvol. Benieuwd naar wat er
afgelopen twaalf uur tijdens mijn slapen is gebeurd. Nieuwgierig naar wat deze
nieuwe dag mij zal brengen. Echter het nieuws op het vroege ochtendjournaal brengt
zoals gewoonlijk geen erg goed nieuws, behalve de verwachting van het weer. Het
belooft een zonnige dag te worden met aangename temperaturen.
Lentekriebels, dat is mijn gedachte. De zon geeft meer
vitaliteit. Laat na de donkere periode van de winter de stemming veranderen. Ik
wil de deuren openzetten, ik wil naar buiten. De was kan weer buiten gedroogd
worden. Voorzichtig komen er al groene blaadjes tevoorschijn aan de struiken
zag ik gisteren tijdens mijn wandeling door een park. Weliswaar een park aan de
rand van de stad Dordrecht, maar ondanks de drukte van het verkeer was het in
een gedeelte van het ‘bos’ bijna niet hoorbaar. In de stilte de vogels horen
fluiten. De zon die door de bladeren de lichtjes op het pad vooruit schijnt. Dan
voel ik nattigheid aan de rand van mijn haar en mijn aan mijn slaap. Bah, een
vogel die wat heeft laten vallen. Ook dat is de natuur, maar eerlijk gezegd, ik
ben er niet blij mee. Gelukkig heb ik papieren zakdoekjes om het ergste er af
te vegen. Thuisgekomen spring ik gelijk onder de douche, was mijn haar grondig,
pas dan voel ik mij weer fris.
De vogels zullen dan
al wel meer hoorbaar zijn, maar of zij al de lentekriebels voelen ook al is het
mooi weer, dat zal nog wel even duren. Wij
mensen bloeien ook weer helemaal op bij de langere dagen, het licht van de zon
en het opbloeien van alles in de natuur. Ik vond een leuk passend artikel van Felix
Timmermans: Pieter Bruegel uit 1928:
Een jeukend geluk kraakte er in de schietende hagen en in
de dierkes, klein en groot. Ge rookt het koppelen en het paren in de lucht en
de blijdschap van eieren te gaan leggen. En hij werd zo ook een lentekriebeling
gewaar, van in zijn tenen tot in zijn haar. Iets dat hij nog niet kon benoemen,
of zeggen.
“Wat heb ik op mijn leeftijd aan lentekriebels?” Uit Club
Kroniek 01-04-1942.
Nou best wel wat, was mijn gedachte na het lezen ervan. Ook op
oudere leeftijd zijn de gevoelen niet veranderd. Het lijf veranderd met de
jaren, het is niet meer zo soepel, de huid is minder elastisch en er groeit
haar, waar het niet moet groeien. In wezen veranderd het gevoel naar liefde,
romantiek en seksualiteit niet. Dus… lentekriebels zijn er voor jong en oud.


zaterdag 22 februari 2025
Vriendin
Vriendin
Zij loopt met mij mee
waar we ook gaan,
het maakt haar niet
uit.
peilt mijn idee
van hetgeen mij bezighoudt.
Ze is naast mij.
Ze volgt mij overal.
Is altijd bij mij,
maar bovenal,
ze geeft mij raad.
Ze zit, of ligt naast mij,
op de bank, of in bed
ook al is het laat.
Ze geeft mij troost.
laat mij anders denken.
Is de arm om mijn schouder
die mij liefhebbend koost.
Ze is mijn gids,
begeleidt mij op de hobbels in mijn leven.
Luistert, fluistert,
zij is
altijd
niet voor even.
Ze is mijn ‘ik ‘, ze is mijn “zijn”.


woensdag 19 februari 2025
Hoop
Hoop
De laatste dagen is de hemel strakblauw en kleurt en fleurt
de zon de wereld op. Het helpt om alle snel opvolgende gebeurtenissen in de wereld wat te nuanceren,
wat te minimaliseren. Afgelopen zondag hadden vriendin en ik besloten om van
het mooie weer te genieten, naar buiten te gaan, wandelschoenen aan, de meters
onder onze voeten laten verdwijnen terwijl we genoten van het mooie winterweer.
Op een beschut bankje de zon ons gezicht laten verwarmen. De zon krijgt al wat
meer kracht, daarom vind ik in deze periode van het jaar, ook al was het deze
middag behoorlijk koud, die eerste zonnewarmte op mijn gezicht heerlijk.
Toen we samen zo op het bankje zaten, met ons gezicht
geheven naar de zon, bespraken we dat het bijna niet voor te stellen is, dat op
dit moment, er zoveel vijandigheid wereldwijd aanwezig is. Enkele machthebbers
de power hebben, de kans krijgen om op een ondenkbare manier te heersen. Waar
zal dit allemaal op uitdraaien in de komende tijd? De tijd dat onze kleinkinderen
opgroeien? Daar hadden we natuurlijk geen antwoord op, maar zorgen zijn er wel.
Gisteravond meldde het journaal, dat de kaarsjes in de
basiliek St. Jan te Den Bosch niet aan te slepen waren. Mensen veel vaker een
kaarsje op steken. Mensen die aan het woord kwamen en de reden uitlegden waarom
nu in deze periode, vertelden dat ze hun gedachten even de rust gaven om in
alle stilte alles te overdenken. Troost zouden vinden, maar ook hoop. Een
kaarsje op steken doe ik dikwijls wanneer ik een deur van een kerk open zie
staan. Waar ik dan ook ben. Afgelopen jaar was ik met mijn zoon in Avignon in
Frakrijk. We gingen een kerk binnen, staken allebei een kaarsje aan en stonden
even stil met onze gedachten. Men hoeft helemaal niet gelovig te zijn om in een
kerk een kaarsje op te steken. Ik ervaar dat het een moment is om alle hectiek rondom
mij heen, in mijn leven, even te vergeten en om stil te staan bij mijn
persoonlijke gevoelens. Gegarandeerd komt dan het moment, dat ik emotioneel
word. Tranen over het verlies van mijn man en familieleden. Mijn zoon sloeg een
arm om mij heen. Zo geeft een kaarsje opsteken licht en hoop op betere tijden, herinnerd
aan verbondenheid. En die arm om mijn schouder was genegenheid tussen ons. Wat eenvoudig
een kaarsje opsteken niet kan doen.
Afgelopen zaterdagmiddag werd ik door een cursiste uitgenodigd
om in het centrum een bakkie te doen. Letterlijk schreef ze het zo. Tijdens de
cursus maken we ook gebruik van het boek “Koffiepraatjes”. Het boek behandeld
de spreektaal. Spreektaal is vaak voor anderstaligen moeilijk te herkennen
omdat we woorden en gezegdes gebruiken die
in artikelen, of boeken, of krant zelden gebruikt worden. “Uit je dak gaan”
bijvoorbeeld. Dak? Een dak van een huis? Of een uitspraak, die is met de
noorderzon vertrokken. Wij Nederlanders zijn ons daar niet meer van bewust. Het
is leuk om op deze manier daar op geattendeerd te worden. Het geeft mij een hernieuwde
kijk op mijn moedertaal.
Het blijft moeilijk voor sommige anderstaligen om het
Nederlands te leren, vooral wanneer ze in het land waar ze vandaan komen, weinig,
of soms ook geen opleiding hebben genoten. Maar wanneer ze zichzelf willen
inzetten, zal ik blijven proberen hen te helpen. En ik blijf hoop houden, dat
het hen een keer zal lukken zich tenminste een beetje verstaanbaar te maken in
een voor hen vreemde taal.


woensdag 5 februari 2025
Wat je zegt...
Wat je ook zegt…
het is zoveel als de ander kan begrijpen. Vrij vertaald naar
een uitspraak van Mevlana, Rumi. Deze uitspraak werd gedaan door een Turkse
cursist naar aanleiding van het onderdeel luisteren bij het leren van de
Nederlandse taal. Luisteren en de context begrijpen en verstaan is zoveel
moeilijker dan het alleen het lezen van de tekst. Aansluitend op zijn citaat
haalde ik de wijsheid aan: Luisteren is ook horen wat er niet wordt gezegd. Ik
weet niet of het wijsheid is, maar voor mij blijft het een belangrijk issue,
omdat communiceren met iemand empathie en aandacht vereist, nodig is naar die
ander om tussen de regels te horen wat er werkelijk gezegd, of bedoeld wordt.
Er ontspon zich tussen ons een interessante discussie. Hij liet mij een blog
lezen van A. Selim Tuncer waa in een soortgelijke uitspraak van Mevlana: ‘Je
kennis is in verhouding tot de geest van de persoon met wie je praat.
Ik neem de vrijheid om het zo uit te leggen: Zoeken we niet
onbewust bij het zoeken naar een partner naar gelijkwaardigheid? En dan bedoel
ik gelijkwaardigheid in kennis, in achtergrond, in milieu en niveau van communicatie?
Dat er door communicatie in een relatie wederzijds begrip is naar elkaar? Maar
ook non-verbale communicatie (zonder woorden) draagt bij aan iemand begrijpen,
iemand verstaan. Wikipedia legt het mooi
uit. Non-verbale communicatie omvat elke vorm van boodschappen tussen mensen
via niet-talige signalen. Luisteren en iemand proberen te lezen. Met iemand
lezen bedoel ik dan, lichaamstaal herkennen en begrijpen. Waaronder o.a.
Gezichtsuitdrukkingen en gebaren. Tijdens het praten ondersteunen we vaak de
woorden door gebaren, door te lachen, of het maken van grimassen, het geven van
een knipoog bijvoorbeeld. Het versterkt nog eens hetgeen we willen zeggen. Soms
doen we dat ook wel onbewust, denk ik.
Toen ik op tienjarige leeftijd verhuisde van een klein dorp
naar de grote ‘stad’ kreeg ik andere vriendjes en vriendinnetjes. En één
daarvan werd al snel mijn beste vriendje. We trokken veel met elkaar op. Dat
veranderde en verdiepte zich tijdens onze tienerleeftijd. Ik mocht wat langer
buiten zijn na het avondeten in de zomer. We zonderden ons af van de anderen en
praatten urenlang. En begrepen elkaars taal. En…ik, wij werden verliefd.
Verliefd door het wederzijds van elkaar begrijpen, mede door de communicatie
die naadloos op elkaar aansloot.
In 2018 schreef ik onderstaand gedicht uit “Wolken die
gedachten toveren”
Pure Liefde
Ik moet jullie iets vertellen
Het is al heel lang gelee
Er woonde in de straat
een vriendje daar speelde ik mee
Elke ochtend stond hij
aan het hekje bij mijn huis
Samen lopend naar school
en ook weer terug naar huis
Dan ineens naar school alleen
snapte niet waarom hij ineens verdween
Jaren later zag ik hem weer
Niets was veranderd sinds de vorige keer
Zo verliefd, zo jong, zo pril
Op het gras in het zwembad
Opgewonden maar o zo stil
Liggend zij aan zij
Ik dacht hij en hij dacht mij
Zo mooi, zo puur, zo rein
Een beleven van intimiteit
Die later nooit meer zo zou zijn
“Sen ne söylersen
söyle, söylediğin, karşındakinin anladığı kadardır.”
Mevlana Celaleddin-i Rûmî
Wat je ook zegt, het is zoveel als de
ander kan begrijpen.


maandag 27 januari 2025
De Toekomst in dromen
Single en de toekomst
Wanneer de dagen, weken, maanden, jaren en seizoenen zijn
voorbijgegaan.
De tijd over land en water is vervlogen,
zou ik willen dwalen door een beeld in mijn gedachten
en wensen dat ik mijn toekomst zou kennen mogen.
Het verlangen naar het maken van onvoorspelbare
herinneringen.
Het uitvinden van nieuwe dingen.
Het ontdekken en meemaken van liefdevolle en onvergetelijke
momenten,
dat alles zou ik in
de kortere tijd die mij nog rest, op rijm willen kunnen prenten.
Niets is zeker wat de volgende dag ons brengt
Toch is alles gericht op de tijd die gaat komen,
en wordt mijn leven iedere dag verlengt.
Misschien worden mijn wensen werkelijkheid die voorkomen in
mijn dromen.


zondag 19 januari 2025
Rijkdom
Rijkdom
Regelmatig bel ik met mijn kinderen, of zij bellen mij.
Meestal gaat het over alledaagse dingen, over gezondheid, over de kinderen en
wat er voor nieuws is in het dorp waar ik heel lang gewoond heb en waar ons
huis stond waarin mijn twee zoons zijn opgegroeid. Afgelopen week hadden mijn
oudste zoon en ik een wat serieuzer en interessant gesprek. Ma, zei hij: “Ik
ben een gelukkig mens.” Eigenlijk begon het gesprek over de regering, over rijk
zijn, over het milieu en over bezuiniging o.a. over de hoge gasprijzen op dit
moment. Ik schreef in mijn vorige blog al over de problemen die ik had
ondervonden bij het verlagen van de temperatuur in huis. De thermosstaat was
ingewikkeld, ik had alles op de e.o.a. manier geblokkeerd. De kou die ik had
ondervonden was verre van aangenaam. Vanzelf kwam dan het gesprek over mensen
in oorlogsgebieden, die in tenten verblijven en in de kou moeten zien te
overleven. En inderdaad hij had gelijk; ‘Ma, je hoeft maar op een knopje te
drukken om zelf te bepalen of je het warm, of kouder wilt hebben.’ “Rijkdom
bestaat niet alleen uit in het uitdrukken van geld hebben.”
“Ik ben een gelukkig en voel mij een rijk mens.” “ We zijn
gezond, ons huis is warm en we kunnen ons gezin onderhouden.” Ik kon deze stelling
alleen maar beamen en natuurlijk denk ik er net zo over. Zijn herinnering aan eens de koude winters
waarop hij dikke truien droeg, deed me realiseren, dat we toen al rekening
hielden met de temperatuur in ons huis. Alhoewel het rekening houden met het
milieu er toen nog geen sprake was.
Een warm huis voelt veilig. Een cursist die gevlucht was uit
zijn land en nu met zijn gezin in Nederland woont schreef: “Mijn huis heeft een
prachtig dak.” Alleen maar om hiermee uit te drukken, dat hij zich veilig
voelde. Wanneer ik aan mijn vorige huis denk waarin ik 27 jaar heb gewoond met
mijn gezin, waarin de kinderen zijn opgegroeid, dan noem ik het in gedachten:
de ‘bibliotheek’ van ons leven. Gevuld door de jaren heen met ieders interesses
in boeken, muziek, cd’s, dvd’s, spelletjes. Vertrekken gevuld met en ingevuld naar
ieders karakter. Ieder een eigen kamer waarin de interesse in muziek en boeken
veranderde en meegroeide in de tijd die passeerde. Tijdens mijn verhuizing heb
ik veel aan de kinderen meegegeven, en veel boeken naar de bibliotheek
gebracht, maar ook heel veel verhuisd naar mijn huidige woning. Wanneer ik nu
door mijn woning loop ’kan ik kiezen uit de bibliotheek van mijn leven. Kiezen
uit bewaarde brieven, mooie boeken die ik wil herlezen en muziek die ik wil
beluisteren.
Gisteren koos ik nogmaals het boek “Kind 44” geschreven door
Tom Rob Smith. Een pracht boek over de tijd dat Stalin aan de macht was. Over
het regime in 1953 en is een waargebeurd verhaal. De huidige oorlogssituatie
met Rusland en Oekraïne en het bestand tussen Hamas en Israel zullen er vast mee
te maken hebben, dat ik opnieuw dit boek lees. Ieder mens verlangt naar liefde,
naast elkaar ieder kunnen vertrouwen in een
veilige omgeving. “Een warm huis met een prachtig dak.” Wat moet het voor de
bevolking die leven in een onderdrukt gebied, of in een dictorial regime zich onveilig
voelen wanneer men niemand kan vertrouwen? Zelfs geen familie. Zijn/haar
collega’s, of partners…?
Evenals mijn zoon voel ik mij een gelukkig mens. Rijkdom zit
in jezelf.


vrijdag 10 januari 2025
Vorst tekent bloemen
Vorst tekende bloemen op mijn zolderraam.
De kunst in het ontwerp is ongeëvenaard en zal door de opkomende zon, helaas, niet lang kunnen worden bewaard.


maandag 30 december 2024
Afscheid van het oude jaar
Afscheid
Bij het afscheid van het voorbije jaar
denk ik na over hoe het is geweest.
Soms was er verdriet, maar vaak het leven een feest.
De wijzers van de klok tikten de seconden weg
en de tijd die was ontstaan
ging voorbij eer ik wist van het bestaan.
De winter wil ik snel vergeten
door herinneringen in het verleden aan verdriet en pijn,
maar de wijzers van de klok vermaalden de uren en de dagen,
langere lichtdagen gaven het juiste medicijn.
Ik stapte op mijn fiets,
de wind gaf mij vleugels en de zon energie.
Weerstand deerde mij niets, helemaal niets.
Na een wandeling op het strand
heb ik de zon zien ondergaan
en de maan zien verschijnen.
Een moment van zingeving aan mijn bestaan.
Maar de klok tikte onversaagd
en was naar het einde van de zomer gegaan.
De bladeren aan de bomen
verkleurden van rood tot bruin
en werden door wind en regen verjaagd.
De klok draaide zijn wijzers en tikte de seizoenen voorbij.
De cirkels doorheen de tijd,
Jaargetijde na jaargetijde,
maken dat in het nieuwe jaar de tijd opnieuw verschijnt
in uren en in dagen onderweg naar een toekomst later.
Ik wens aan iedereen een fijne jaarwisseling en een goed
en gezond Nieuwjaar.


zondag 22 december 2024
Een Kerstverhaal
Kerstmis, vrede, licht
Het is een sombere, gure en een natte dag, de twee dagen
voor de kerst dat ik dit schrijf. Van de winterplaatsjes met volop sneeuw op de
wegen en daken is niets te bekennen. Toch heb ik sneeuw in mijn vensterbank gecreëerd
met daarop lampjes en de oude Kerststal van mijn Oma en Opa versierd met
sneeuw. En ook daarin natuurlijk lampjes. Kerst het feest van het licht. In de
pre-christelijke periode werd dit al gevierd op het moment dat de kortste dag voorbij
is en de ‘Zonnewende’ werd genoemd. Heel langzaam worden de dagen nu langer. Deze
dagen van het vieren van het licht en de geboorte van het Jezuskind kunnen een
reflectie zijn op onszelf. Het licht vinden in onszelf en het licht vinden in
die ander. Op 25 december 2018 schreef ik dit gedicht. Er is niet zoveel
veranderd de afgelopen zes jaren en nog steeds van toepassing. Het regime van
Assad is nu voorbij, echter de taalcursisten die ik spreek zijn aan de ene kant
blij, zij blijven hoop houden op terugkeer naar hun land, maar zijn nog niet
gerust op de huidige situatie.
Vrede op aarde
Ik fluister zachtjes: Kerstmis is vrede.
Geef het door aan allen die het horen moeten.
Aan al die dictators, die het volk hun wil opleggen.
Fluister in hun oor: Kerstmis is vrede.
Vertel het aan de Palestijnen en de Israëliërs,
dat ze hun grenzen moeten verleggen,
ophouden met geweld en terreur.
Fluister in hun oor: Kerstmis is vrede.
Zeg het tegen Assad, zodat na een vreedzame dialoog
de Christenen, de Druzen, de Koerden, weer op
de wijze van weleer naast elkaar kunnen leven.
Fluister hem in zijn oor: Kerstmis is vrede.
Zorg goed voor de bevolking, zodat degene
welke gevlucht zijn, weer kunnen terugkeren naar hun land
Kerstmis is Vrede. Geef het door aan al die terroristen,
dat ze hun politieke motieven kunnen bereiken,
anders dan door het gebruik van aanslagen.
Fluister in hun oor: Kerstmis is vrede.
Stop met angstzaaiingen, oorlogsmisdrijven in vredestijd
en fluister zachtjes: koester deze vrede,
jullie hebben het in de hand: gebruik het verstand.
De wind fluistert zachtjes: Kerstmis is vrede
nadert de oortjes van een jongetje in het vluchtelingenkamp,
zal het licht van Kerst hem bereiken? De ster hem de weg
kunnen wijzen, ooit… naar een veilig land?
Ook al fluister ik niet meer: Kerstmis is vrede,
roep ik heel hard vanuit mijn hart vol van liefde
naar ieder die het horen kan: Kerstmis is vrede,
echter Kerstmis belooft iedere keer weer,
dat het morgen beter
wordt.
Helaas is Kerstmis maar eens per jaar.
Een mooi kerstverhaal heb ik gevonden en is te lezen op de
website van Firda. “Alles wat we willen voor kerstmis is vrede!’ Een mooi
waargebeurd Kerstverhaal: Als vijanden vrienden worden.
Muziek verbindt. We hebben het gezien tijdens de corona
periode toen Oekraïense en Russische koren samen zongen. Het verhaal gaat over de
eerste Wereldoorlog tijdens Kerstavond 1914. Gewone mensen, met een leven,
vrienden en hobby’s, die hun geliefden, familie mistten, maar op deze avond in
de loopgraven lagen. Aan de ene kant de Duitsers en aan de andere kant de
Engelsen. De Duitsers staken lichtjes aan en begonnen Stille Nacht Heilige
Nacht te zingen, waarop de verbaasde Engelsen uit hun loopgraven kwamen. De
Duitsers en Engelsen naderden elkaar, zongen samen en verbroederden op deze
Kerstavond. Een moment van vrede in oorlogstijd.
Soms zijn de Kerstdagen ook beladen dagen. Vooral tijdens
ernstige ziekte van partner, familielid, of door eerder overlijden van een
geliefde. Al de reclames over samen dineren en vooral de kerstdagen gezamenlijk
doorbrengen versterken dit gemis nog eens extra. Die ene stoel blijft altijd
leeg. Maar ik blijf hoop houden met het vurig verlangen naar eens die vrede.
Hoop is het leven van de toekomst.
Ik wens iedereen met alle liefde in mijn hart een vredig,
liefdevol en gelukkig Kerstfeest toe.


zondag 8 december 2024
Uitdaginen en Keuzes
Uitdagingen en keuzes
Het is donker, somber en nat buiten. De regen klettert letterlijk op mijn zolderraam. Mijn wandeling stel ik nog maar even uit, vanmiddag belooft het beter te worden op deze tweede zondag van deze donkere maand december 2024. Nog even te gaan dit jaar en dan worden de dagen weer langer en steeds lichter. Ik zie er naar uit. Velen houden van deze periode. Het is knus in huis met de schemerlichten aan, de kaarsjes die worden aangestoken. En nu Sinterklaas weer het land uit is, richten we ons op de versieringen voor en tijdens de Kerstdagen. Kerstreclames zijn al weer volop te zien. Uitnodigingen voor Kerstdiners van familie worden besproken. Ik heb ze nog niet ontdekt, maar zeer zeker zullen in de reclames weer de eenzaamheid van de oudere, of alleenstaande mens tijdens kerstdiners getoond worden. Zeker ben ik welkom bij mijn kinderen tijdens het Kerstdiner, maar ergens denk ik dan aan mijn eigen gemaakte Kerstdiners met ons gezin en uitgenodigde broers, zussen en ouders. Denk ik toch wel aan de stress die het met zich meebracht. Denk ik aan de voorbereidingen, de logés, de keus die ik ga maken voor het menu, het grote aantal mensen en de indelingen van de stoelen en de tafels. Het blijft toch wel een hele organisatie. En ja, je wilt het natuurlijk iedereen laten smaken en een leuke sfeer bewerkstelligen. Eigenlijk wens ik mijn kinderen deze stress niet toe. Voor mij mogen ze boerenkoolstamppot op tafel zetten. Ik denk er nu en al veel langer zo over. Het gaat om het kunnen samen zijn.
Eens, heel lang geleden had ik mijn keus laten vallen om St.
Jacobsschelpen op het menu te zetten. Helaas een slechte keus. Niemand, maar
ook niemand van mijn kinderen en familie was ervan gecharmeerd. In veel
reclames worden recepten aangeboden. Makkelijke, eenvoudige recepten wordt er
dikwijls bij gemeld. Ik blijf het nog steeds een uitdaging vinden om gerechten
die ik nog nooit heb bereid, klaar te maken. En toch heb ik het gedaan, met
wisselend succes.
Ga ik dit jaar toch maar weer een Kerstboom zetten? Ik heb
een kunstboom en die ligt hier naast mij verstopt achter de deurtjes op de
bovenverdieping. Hij is prachtig, groot en dus heel zwaar. Dus heb ik bedacht
om steeds enkele takken naar beneden te brengen. Het zou dus kunnen. Ik denk er
nog even over na.
Enkele jaren geleden ben ik de drukte rond de Kerstdagen
ontvlucht, want dat is natuurlijk ook een mogelijkheid. Met mijn zoon heb ik de
Kerstdagen in Wenen doorgebracht. En dat is nog steeds een blijvende
herinnering aan ons samenzijn en om in die bijzondere en prachtig verlichtte stad
tijdens deze dagen te vertoeven.
Zeven jaar geleden kreeg ik een relatie met iemand die ik
via 50plusmatch had leren kennen. Het was niet zozeer mijn keus, maar ergens
klikte het wel. En ik loop niet weg voor uitdagingen en ik maakte de keus om
elkaar beter te leren kennen. Het klikte ook wel. Tijdens dat jaar besloten we
de Kerstdagen op het eiland Texel door te brengen. Texel is een leuk eiland om te
verblijven. Ik genoot van de wandelingen in de duinen en langs de zee. We bereiden
een eenvoudig maaltijd en maakten het met kaarsjes knus in ons verblijf. Echter
we kregen een meningsverschil en hebben deze vakantie eerder afgebroken dan de
planning was. Deze Kerstdagen verliepen dus anders dan ik gehoopt had, maar van
de keuze die ik gemaakt had heb ik geen spijt. Het is gegaan, zoals het is gegaan.
Ik heb genoten van de reis, van het eiland, van ook wel de leuke momenten en
bovenal was ik een ervaring rijker.
Nu ik ouder word zijn er veel ervaringen. Ervaringen die
iets toevoegen aan mijn leven. Het maakt dat ik anders over dingen, of
situaties ga denken. In dit geval over de kerststress. Ik maak geen gekke
sprongen meer om recepten die ik nog nooit heb bereid, te gaan proberen. Het
zal gewoon boerenkoolstamppot worden. Gemakkelijk klaar te maken en geschikt
voor een lange tafel waar veel mensen aan zitten. Maar toch ben ik weer een
uitdaging aangegaan. Een Nieuwjaarsborrel organiseren voor mijn buren.
Ik denk dat ik toch maar die Kerstboom naar beneden haal.

