Tijd is ongrijpbaar

 

Het verloren uur weer terug

Vannacht is het gebeurd. We hebben het verloren uur weer teruggekregen. Het uur dat we in het voorjaar zijn kwijtgeraakt. Pfff…, ik moet nog even wennen. Mijn systeem is in gedachten nog niet ingesteld op dat ene, voor dit moment, verloren uur. In de vroege morgen werd ik wakker, keek op mijn horloge, het was half vijf, oude tijd welteverstaan. Opeens realiseerde ik mij, dat het pas half vier was. Natuurlijk had ik mijn horloge die avond ervoor een uur terug kunnen zetten. Maar dan had ik weer andersom gedacht.

Nieuwe tijd. Ieder jaar, wanneer de klok een uur teruggezet wordt, zijn mijn gedachten de eerste dag altijd bezig met: ja, maar, het is nog maar tien uur, i.p.v. elf uur. Ik weet het, ik moet het los laten. Maar ik heb zo mijn gewoontes en die moet ik nu opnieuw inpassen, aanpassen. Ga ik een half uur eerder lunchen? En vanavond ga ik wel een uur eerder naar bed, want ja, die nieuwe tijd moet wel weer ingevoerd worden in mijn systeem. Knap lastig maak ik het mij. Ik weet het. En… wat is uiteindelijk maar een uur! Degenen die afgelopen nacht nachtdienst hadden zullen er overigens heel blij mee zijn geweest. Wanneer je de avond, nacht ervoor bent wezen stappen, is dat extra uur dan natuurlijk heerlijk om uit te slapen.   

Soms zou ik willen, dat ik een extra uur heb en soms wens ik dat de tijd sneller gaat. Maar ik heb gewoon genoeg uren geslapen en zit ik nu met een extra uur op zak. Zestig minuten extra om tijd te hebben om alles te doen wat ik heb uitgesteld. Maar het is zondag en ik heb er eerlijk gezegd geen zin in. Ik ga koffiezetten. Hoewel… daar is het eigenlijk nog te vroeg voor. Maar koffie is koffie. En laat ik de klok niet altijd laten bepalen waar ik op dat moment zin in heb.

Tijd is ongrijpbaar. De tijd trekt zich nergens iets van aan. We draaien de wijzers terug, maar de tijd van ons leven draaien we daarmee niet terug. Tijd is een vreemd verschijnsel. Soms is er tijd te kort, je kunt tijd verliezen, tijd winnen, tijd doden en tijd rekken. Hoe vaak zeggen we niet: ‘Tijd heeft vleugels’, of: ‘Waar is de tijd gebleven’? of: ‘Ik heb tijd te kort’. Weliswaar gaat de zon vanavond een uur eerder onder, maar de zon houdt zich niet aan onze klok. De natuur gaat gewoon haar gang.

Voor mijn gevoel heb ik vandaag tijd over. Althans fysiek voelt het zo voor mij.  Maar laat ik ervan genieten. Nu de wind wat minder hard is, het droog is, ga ik een wandeling maken, deze blog beëindigen, mijn taallessen voor a.s. week voorbereiden. Op deze zondag dingen doen, die ik leuk vind. Zonder haast. Dus de tijd gunstig besteden. Voor ik het weet is de dag voorbij, want tijd hangt niet altijd af van meer minuten, maar vooral wat ik ermee doe, denk ik zo.