Zoeken in deze blog

Posts weergeven met het label Deel 5 Ons huis in de Provence: nog steeds verliefd. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label Deel 5 Ons huis in de Provence: nog steeds verliefd. Alle posts weergeven

zondag 26 september 2021

Deel 5 Ons huis in de Provence: nog steeds verliefd

 

Deel 5

Ons huis in de Provence



Het lijkt hopeloos te worden, maar… nog steeds verliefd

Eind Juli 2008, Gîte in Merindol Les Oliviers. Vakantie! 

De zon maakt mij wakker. Nog ver verwijderd van de dagelijkse gang ligt Henk nog te slapen. Gisteravond hebben wij de gordijnen niet gesloten, waardoor ik nog even naar de sterrenhemel heb liggen kijken. Het terras ligt op het Zuidoosten en er is niemand die ons hier ziet. Het voelt al warm aan. Ik maak een kopje thee en loop in mijn T-shirt het terras op. De dauw glinstert nog op de bladeren van de wijnranken, tenminste dat was mijn eerste gedachte. Ik kom uiteindelijk uit het ‘koude’ kikkerlandje, dus dat is het eerste wat in mij op komt. Of is er al gesproeid? Dat kan ook natuurlijk.  Hier in het Zuiden is het in de zomer ’s nachts niet zo vochtig. Ik laat mijn gedachten tijdens mijn blik over de heuvels dwalen. Kijk naar die niet te missen grote berg de Mont Ventoux. Heuvels en bergen die jarenlang geleden ontstaan zijn door omhooggeduwde stenen. Frankrijk heeft altijd een aantrekkingskracht op ons gehad. Nadat de kinderen groter werden en niet meer meegingen in de vakanties, veranderde ook onze vakantieverblijven.  De tent bleef ingepakt op zolder liggen. We boekten soms een mobilhome op een camping, of een gîte in de omgeving van een klein plaatsje. En altijd hadden we het over het kopen van een eigen huis. Hoe en of we dat zouden kunnen betalen. We bezochten markten, speciaal op die dagen dat de plaatselijke boeren hun eigen producten verkochten. Potjes olijven, jam en honing. Verse groenten rechtstreek van het land. En als de periode er was, vijgen, perziken en kersen. En altijd na het bezoek aan de markt zochten we een terrasje op voor een kopje koffie.


                Roche Colombe

Henk komt naast mij zitten. Heeft al koffie gezet, zet zijn beker koffie op tafel en is ongedurig. Hij wil eigenlijk wel zo snel mogelijk naar Propiac vertrekken. Ik smeer wat broodjes en doe de rest van de koffie in een thermoskan, kunnen we later op het terrein wel een plekje vinden om onder een boom te ontbijten, of te brunchen. Dan maken we er een ontbijt en lunch van ineen. Het is niet ver en je zou het vanaf hier met de fiets kunnen doen. Ik heb al eens vanaf Propiac dit smalle weggetje gefietst. De weg loopt geheel onder de Col de Propiac langs. Een binnendoor weggetje. Heel veel bochten die het, wanneer je in de auto zit,  moeilijk maken om overzicht te krijgen van tegemoetkomend verkeer. Een riviertje volgt aan de ene kant en aan de andere kant de rotsen. Het is niet helemaal vlak, enkele klimmetjes zul je behoorlijk moeten trappen.



                                19-03-2008

We rijden het parkeerterrein op. Hier zullen de bewoners elk twee plaatsen krijgen voor de auto. Via ontvangen foto’s hadden we al gezien, dat dit deel al gerealiseerd was. De witte steentje schitteren in het zonlicht. De deuren en terrasdeuren zijn geplaatst, evenals al de luiken. We kunnen dus niet meer in de woningen kijken om te zien hoe de staat binnen is. Of er al keukens zijn geplaatst bijvoorbeeld. Zakken met crépie liggen klaar om de buitenkant te voorzien van diverse Provençaalse kleuren. Als we de berg oplopen zien we het zwembad en het pool house. Er is dus vooruitgang te bespeuren. Het terrein wat net iets buiten Propiac ligt, was voordat het werd bestemd als bouwgrond, een wijnveld. Hoe kan het ook anders in deze omgeving zou ik haast zeggen. Er moest echter wel een groot deel van de achterliggende berg worden afgegraven. En dan ook nog een deel hogerop wat vlak moest worden en geschikt moest worden gemaakt voor het zwembad. Een hele klus moet dat geweest zijn, lijkt mij zo. Maar op de nu kale helling, ontdaan van bomen en rotsen begint al voorzichtig nieuw groen tevoorschijn te komen. Aan weerszijden van deze berg achter de huisjes kronkelen aan iedere zijde twee ravijnen naar beneden. Nadat een paar maanden later bij hevig noodweer een modderstroom tot aan de woningen kwam, was het noodzakelijk onder aan de berg een muur te realiseren om de huisjes te beschermen. Het verbaasd ons, nu we het project in deze staat zien, dat een opleveringsdatum in augustus was voorzien. De bouw ligt ook in Frankrijk deze periode stil, er worden de komende weken geen werken uitgevoerd. Er moet nog heel wat werk verricht worden en we beginnen steeds meer te twijfelen. Moeten we wel blijven vasthouden aan dit project? We kunnen er nog altijd uitstappen. Er is nog maar enkel de vijf procent aanbetaling door ons gedaan. We kregen in maart 2008 van de bemiddelaar een bericht met de volgende inhoud: "De betaling zal pas worden moeten voldaan bij het ondertekenen van de akte. Dit vanwege dat de administratieve afhandeling van de aankoop volgens het systeem  VEFA (Vente Etat Future Acheivement) niet kan verlopen zoals voorgesteld. De bouwwerken nu in een fase verkeren van afwerking met een vastgestelde einddatum. Het gehele bedrag zal dan ook pas bij de definitieve aankoop betaald gaan worden". 

We vinden een plekje onder drie bomen wat de tuin van ons huis zal worden. We drinken koffie en eten de broodjes, terwijl we bedenken, dat we tijdens deze vakantie nog eens rustig andere woningen kunnen gaan bekijken.


                            19-03-2008

De buren van de naastgelegen bungalow hebben ons ook zien zitten. Ze komen kennismaken en hebben heel wat te vertellen over het wel, of niet aanwezig zijn van werklieden. We wisselen telefoonnummers en emailadressen uit, zodat ze ons op de hoogte kunnen houden. Uiteraard zijn we blij met deze oplossing, zo blijven we op onze eigen manier op de hoogte.

We vonden geen huis naar ons zin. In ons hart bleven we verliefd op dit plekje in Propiac. Of we nu een huis vonden, of niet, we kwamen toevallig op plekken met intieme dorpspleintjes, met bankjes rondom een fonteintje, ontdekten romantische kerkjes, altijd was er wel een dorpscafeetje met een leuk terrasje waar de plaatselijke bewoners met net een gekocht brood een café dronken. Steevast vroegen we dan waar ze gingen eten. We ontdekten restaurantjes die we anders nooit gevonden zouden hebben.

Van de commercieel bemiddelaar ontvangen wij een bericht, dat ons een vergoeding voor onze vakantie wordt aangeboden. Een compensatie wegens het langdurige oponthoud. We mogen declareren d.m.v. een factuur van ons verblijf, voor een bedrag van zevenhonderd Euro. Uiteraard zijn we blij verrast. Echter toen wij de factuur naar hen opstuurden werd ons medegedeeld, dat het bedrag van het aankoopbedrag zou worden afgetrokken. Dus niet de commercieel bemiddelaar zou dit gaan vergoeden, maar de bouwondernemer. Het kwam als een duveltje uit een doosje.

In ‘word vervolgd’: de alsmaar groeiende crisis, afhaken van bestaande kopers en wisseling van de wacht tussen de ondernemer van het project en de commercieel bemiddelaar.